Bhakti-Periyavaa

Courtesy: Sri.Anand Vasudevan

தெய்வத்தின் குரல் ( முதல் பாகம்)

பக்தி

இயற்கை காட்டும் ஈஸ்வர தத்துவம்.

சிருஷ்டியில் பலவிதமான சக்திகள் பல்வேறு வஸ்துக்களிடம் வியாபித்திருக்கின்றன. இயற்கையைப் பார்த்தால் ஒன்றின் சக்தியைவிட இன்னொன்றுக்குச் சக்தி அதிகம்; அதையும்விட இன்னொன்றுக்கு அதிகம் சக்தி; என்கிற ரீதியில் போய்க் கொண்டே இருக்கிறது.

பௌதிகமான நமக்குக் கொஞ்சம் சக்தி இருக்கிறது. அதனால்தான் நாம் கொஞ்சம் கனம் தூக்குகிறோம். மாடு நம்மைவிட அதிக கனம் தூக்குகிறது. ஒட்டகம் அதையும்விட அதிக பளு தூக்கும். யானையால் அதற்கும் அதிக கனத்தைத் தூக்க முடிகிறது.

புத்தி பலத்தைப் பார்ப்போம். தாவரங்களைவிடப் புழுவுக்கு அதிக அறிவு இருக்கிறது. புழுவை விட எரும்புக்கு அதிக புத்தி இருக்கிறது. எறும்பைவிட ஆடு மாடுக்கு அதிக அறிவு. அவற்றைவிட மனிதனுக்கு புத்தி அதிகம்.

இந்த ரீதியில் யோசித்து ஆராய்ந்து பார்த்தால் இந்த பௌதிக பலம், புத்தி பலம் எல்லாம் பூரணமாக இருக்கிற ஒர் ஆதார வஸ்துவும் இருந்தாக வேண்டும் என்று தெரிகிறது.

அதைத்தான் ஸ்வாமி என்கிறோம்.

நாம் நம் புத்தி பலத்தையும் தேக பலத்தையும் வைத்துக் கொண்டு ஒரு வீட்டைக் கட்டுகிறோம். குருவி தன் புத்தி பலத்தையும் தேக பலத்தையும் வைத்துக் கொண்டு கூட்டைக் கட்டுகிறது. இந்த உலகத்தை எல்லாம் நிர்மாணிக்கிற புத்தியும், சக்தியும் கொண்ட ஒன்று இருக்கிறதல்லவா? அதுதான் ஸ்வாமி.

ஒன்றிலிருந்து ஒன்றாக சக்தி அதிகமாகிக் கொண்டே போகிற இயற்கையிலிருந்து இப்படி ஈசுவர தத்துவத்துக்குப் போகிறோம்.

ஒன்றுக்கு ஒன்று மாறாக pair of opposites என்கிற எதிரெதிர்ச் சக்தி ஜோடிகளையும் நாம் இயற்கையில் பார்க்கிறோம். கடும் பனிக்காலம் என்று ஒன்று இருந்தால் கடும் வெயில் காலம் ஒன்று இருக்கிறது. இரவு என்று ஒன்று இருந்தால் பகல் என்பதாக ஒன்று இருக்கிறது. மிருதுவான புஷ்பங்கள் இருப்பதுபோல் கூரான முட்கள் இருக்கின்றன. தித்திப்புக்கு மாறாக கசப்பு இருக்கிறது. அன்புக்கு எதிராக துவேஷம் இருக்கிறது. எதற்கும் எதிர்வெட்டாக ஒரு மாற்று இயற்கையில் இருக்கிறது. இந்த ரீதியில் ஆலோசனை செய்தால் மனித மனசுக்கு மாற்றாகவும் ஒன்று இருக்கத்தானே வேண்டும்? மனித மனஸின் சுபாவம் என்ன? ஆசாபாசங்களில் முழுகிச் சஞ்சலித்துக்கொண்டே இருப்பது; திருப்தியே இல்லாமல் தவிப்பது. இதற்கு மாறாக ஆசாபாசமின்றி, சஞ்சலமே இன்றி, சாசுவத சாந்தமாகவும் சௌக்கியமாகவும் திருப்தியாகவும் இருக்கிற வஸ்துவும் இருக்கத்தான் வேண்டும். அப்படிப்பட்ட வஸ்துதான் ஸ்வாமி.

இயற்கையில் சகலமும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. சில மாறுதல்கள் மட்டும் நம் கண்ணுக்குத் தெரிகின்றன. ஆனால் நாம் மாறாததாக நினைக்கிற மலையும், சமுத்திரமும்கூட காலக்கிரமத்தில் மாறிக்கொண்டேதான் இருக்கின்றன. இயற்கையில் எதுவுமே சாசுவதம் இல்லை. இதற்கு எதிராக மாறாமலே ஒன்று இருக்கத்தான் வேண்டும். அது தான் ஸ்வாமி என்பது.

இயற்கையில் படிப்படியாக ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று என்றும், அதே இயற்கையில் எந்த ஒன்றுக்கும் மாறுதல் உண்டு என்றும் அம்பாள் காட்டி, இந்த இரண்டாலும் கடைசியில் பரமாத்ம தத்துவம் ஒன்று இருந்தாக வேண்டும் என்று உணர்த்துகிறாள்.

அது இருந்து விட்டுப்போகட்டுமே. அதை எதற்கு உபாஸிக்க வேண்டும் என்று கேட்கலாம். நாம் எப்படி இருக்கிறோம்? எப்போதும் எல்லையில்லாத தேவைகளோடு (wants) இருக்கிறோம். பரமாத்மா ஒரு தேவையும் இல்லாமல் இருக்கிறார். இத்தனை தேவையுள்ள நாம் அற்ப சக்தியோடு இருக்கிறோம். ஒரு தேவையும் இல்லாத பரமாத்மாவோ ஸர்வசக்தராக இருக்கிறார். நாம் ஒரே பள்ளமாக இருக்கிறோம். அவர் பரம உன்னதமாக இருக்கிறார். அவர் சக்தியிலும் ஞானத்திலும் மட்டும் உயர்ந்தவர் என்பதில்லை; தயையிலும் உயர்ந்தவராக இருக்கிறார். அதனால்தான் அவரைத் தியானித்தால் பள்ளமாக இருக்கிற நம்மையும் தூர்த்து நிரம்பச் செய்கிறார். நாம் குறைந்தவர்கள்; அவர் நிறைந்தவர். நம் குறையைத் தீர்த்து நிறைவாகச் செய்ய அந்த நிறைவால்தானே முடியும்? அப்படிச் செய்கிற கருணா மூர்த்தி அவர். நாம் உபாஸித்தால் நம் குறைகளைப் போக்குகிறார்.

குறை இருக்கிறது என்றால் எதுவோ தேவைப்படுகிறது என்று அர்த்தம். அடியோடு தேவையே இல்லாவிட்டால் அப்படியே நிறைந்து விடலாம். நம் குறைகளை நிவிருத்தி செய்கிற பரமாத்மா கடைசியில் நமக்கு எதுவும் தேவையே இல்லை என்ற நிறைவையும் தந்துவிடுவார். அப்போது அந்த உயர்ந்த மேடு நம்மைத் தூர்த்துத் தூர்த்து, பள்ளமாயிருந்த நாமும் அதோடு சமமாக, அதாகவே ஆகியிருப்போம்.

Guru Bhakti - HH. Sri.Bharathi theertha of Sringeri

courtesy: Sri.GS.Dattatreyan

நமது குருநாதர்களின் குருபக்தி:
:

சாஸ்திரத்தில் 'ஆசார்யவான் புருஷோ வேத' என்று ஒரு வாக்யம் உள்ளது. அதாவது 'குருவின் உபதேசத்தால் பெறப்படும் பிரம்மஞானம் தான் அஞ்ஞானத்தைப் போக்கி முக்தியை அளிக்க வல்லது' என்று கூறப்பட்டிருக்கிறது. நல்ல ஸம்ப்ரதாயத்தில் வந்த குருவை அடைந்தவன் முக்திக்கு எதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமோ அதை அறிந்தவன் ஆகிறான். ஆகையால் எவ்வளவுதான் ஸ்வயமாகவே புஸ்தகங்களைப் படித்தாலும் ஆத்ம ஞானத்தைப் பெறுவதற்கு ஒரு ஸத்குருவை அண்டி அவரை ஆச்ரயிக்க வேண்டும்.
இதையே தான் ஜகத்குரு ஸ்ரீபாரதீ தீர்த்த மஹாஸ்வாமிகள் தம்முடைய அனுக்ரஹ பாஷணங்களில் மீண்டும் மீண்டும் வற்பறுத்திச் சொல்லிக் கொண்டேயிருக்கிறார். இதற்கு மஹாஸ்வாமிகளின் திவ்யமான ஜீவனசரித்திரமே, எல்லாருக்கும் மார்கதர்சனத்தை நல்கும் ப்ரத்யக்ஷமான உதாரணம்.

மாறி, மாறி பல பலவிதமாக ஜன்மங்களைப் பெற்று சுகதுக்கங்களை அனுபவித்து வரும்போது நடுவே ஏதோ ஒரு புண்யபல பரிபாகத்தால் மானிட ஜன்மம் கிடைக்கிறது என்று சொல்லுகிறார்கள். போகங்களை மட்டும் அனுபவித்து அந்தப் புண்யபலனைக் கரைத்து வீணடித்து விடக்கூடாது. சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள, நமக்கென்று விதிக்கப்பட்டுள்ள பல நித்ய கர்மாக்களை நிஷ்காம்யமாகச் செய்ய வேண்டும். அதனால் சித்த சுத்தி பெற வேண்டும். பிறகு ஞான மார்க்கத்தில் பிரவேசித்து பல சாதனைகளைச் செய்து படிப்படியாக முக்தியை நோக்கி முன்னேற ஒரு வாய்ப்பாகத்தான் இந்த மானிட ஜன்மத்தை பகவான் நமக்கு அளித்துள்ளார் என்று பெரியவர்கள் கூறுகிறார்கள். அந்த மார்க்கத்தில் நமக்கு மார்க்கதர்சியாக இருந்து கொண்டு அழைத்துச் செல்லுபவர்தான் ஓர் உயர்ந்த ஸத்குரு.

தெய்வத்திடம் எப்படிப்பட்ட த்ருடமான பக்தியை வைக்கிறோமோ, அந்தப் பக்தியைப் போலவே மாற்றுக்குறையாத பக்தியை நம் குருநாதரிடமும் வைக்க வேண்டும். அப்படிப்பட்ட விசுவாசமான பக்தியை வைத்தால் அவர் நமக்கு நேராக உபதேசித்தவை, நேராக உபதேசிக்காமல் மானசீகமாக அனுக்ரஹம் செய்தவை, எல்லாம் நம் புத்தியில் பிரகாசிக்கும் என்பது குருகீதையில் கூறப்பட்ட ஒரு ச்லோகத்தின் தாத்பர்யம்.

பலவிதமான புண்யங்களில் ஏதோ ஒரு விசேஷமான புண்ணியம் செய்திருந்ததால் தான் நம் முன்னோருக்கும், நமக்கும், நம் பிற்கால சந்ததியினருக்கும் சிருங்கேரி ஜகத்குருக்கள் ஆசார்யர்களாக அமையும் பாக்யம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.

ஆதிசங்கரர் முதல் இன்று மஹோன்னதமாக ஆட்சி புரிந்து வரும் ஜகத்குரு ஸ்ரீபாரதீ தீர்த்த ஸ்வாமிகள் வரை ஒவ்வொருவரும் தம் கோடிக்கணக்கான சிஷ்யர்களிடம் பொழிந்திருக்கும் கருணையும் அருளும் அளவிடமுடியாதவை. ஒவ்வொருவரின் சரித்திரத்தையும் நாம் படிக்கும்போது ஒவ்வொரு ஜகத்குருவும் பாரபக்ஷம் இல்லாமல் தேச, விதேசங்களிலிருக்கும் சிஷ்யர்களுக்கு அவரவர் யோக்யதைக்கும் மனப்பக்குவத்திற்கும் தகுந்தபடி உபதேசம் செய்து கைதூக்கிவிட்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அறியலாம். வாக்கால் மட்டுமல்லாமல் தங்கள் ஆசரணையினாலும் பல உபதேசங்களைச் செய்திருக்கிறார்கள் என்றும் சொல்லலாம்.

எத்தனையோ நல்ல விஷயங்களைப் போதித்த விதத்திலேயே, ஒவ்வொருவரும் தம் குருநாதரிடம் எப்படி பக்தி செலுத்த வேண்டும் என்பதையும் சிருங்கேரி ஜகத்குருக்கள் தாமே தம் தம் குருநாதரிடம், உபமானம் கூறமுடியாத வகையில் விசேஷமான பக்தியைச் செலுத்தி அதையே நமக்கு ஒரு முன்னுதாரணமாகக் காட்டி போதித்திருக்கிறார்கள்.

அப்படிப்பட்ட சில நிகழ்வுகளை நாம் நினைவுபடுத்திக் கொண்டோமானால் நம்முடைய குருபக்தியும் செழித்து ஓங்கி வளரும்.

சிருங்கேரி குருபரம்பரையை ஸ்தாபித்தவரான ஸ்ரீ ஆதிசங்கர பகவத்பாதர் தாமே தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்ட லக்ஷிய குருவான ஸ்ரீகோவிந்த பகவத்பாதரிடம் எப்படி சரணாகதி செய்தார் என்பதை நாம் படித்திருக்கிறோம். எவ்வளவு தடவை படித்தாலும் மெய் சிலிர்க்கச் செய்யக் கூடிய சந்திப்பு அது. தாம் மேற்கொண்ட ஆதுர ஸந்யாஸத்தைக் கிரமமாக்கிக் கொள்ளவும், மஹா வாக்யங்களின் உபதேசத்தை குருமுகமாகப் பெற்றுக் கொள்ளவும் தகுந்த ஒரு குரு அவருக்குத் தேவையாக இருந்தது. எல்லாம் தெய்வக் கூற்றுத்தான். ஆனால் அவர் மனுஷ்ய அவதாரம் அல்லவா எடுத்திருந்தார்! தர்ம சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ளபடி தானே நடக்க வேண்டும்!

அவர் தேடிச் சென்ற குருநாதர் ஸ்ரீகோவிந்த பகவத்பாதர் இருக்கும் இடத்தை அடைந்து அவர் செய்த முதல் காரியம் அந்த மலையை மூன்று முறை வலம் வந்ததுதான். பிறகு பக்தியுடன் அந்தச் சிறிய குஹத்வாரத்தின் அருகே நின்றுகொண்டு குருவை ஸ்தோத்திரம் செய்தார். அந்தப் பாலகனின் வாக்கிலிருந்து வந்த ஸ்துதி ஞானோபதேசத்தைப் பெற விரும்பும் ஒரு முமுக்ஷுதான் குருவாக வரித்தவரை எவ்விதமான பக்தியுடன் அணுகி எப்படி சரணமடைய வேண்டும் என்பதற்கு ஓர் எடுத்துக் காட்டாக இருந்தது. ஸ்ரீகோவிந்த பகவத்பாதர் குகைக்குள்ளிலிருந்தே அந்த ஸ்ரீபால சங்கரரின் யோக்யதையை அறிய விரும்பியவர் போல "நீ யார்?" என்று கேட்டார். அந்தக் கேள்விக்கு ஸ்ரீபால சங்கரர் அளித்த பதில் மிகவும் பிரசித்தமானது. பத்து சுலோகங்களில் அமைந்த அந்த பதில் 'தச ச்லோகி' என்ற பெயரில் ஒரு பிரகரண கிரந்தமாக இன்று விளங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. ஸ்ரீகோவிந்த பகவத்பாதர் அவரைத் தம் சீடராக அங்கீகரித்து விட்டு அதைத் தெரிவிக்கும் விதமாக தம் இரு பாதங்களை மட்டும் குகையிலிருந்து வெளியே நீட்டினார். ஒரு சீடன் தம் குருநாதருக்குச் செய்ய வேண்டிய முதல் சேவை அவருடைய பாதங்களைப் பூஜிப்பதுதான் என்பதை அறிந்திருந்த ஸ்ரீசங்கரர் முறைப்படி அந்த 'பாத பூஜையை'ச் செய்தார் என்று ஸ்ரீமாதவீய சங்கர திக் விஜயம் கூறுகிறது.

தஸ்ய உபதர்ஸிதௌ அத குஹாயா: த்வாரே ந்யபூஜயத் உபேத்ய ஸ:சங்கர: |
ஆசார இதி உபதிதோச ஸ: தத்ர தஸ்மை கோவிந்தபாதகுரவே ஸ: குருர் முனீனாம் ||

ஸ்ரீசங்கரரின் சீடர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் குருபக்தியில் நிலைத்திருந்தனர் என்பதை பத்மபாதர், தோடகாசார்யர் என்பன போன்ற காரணப் பெயர்களைப் பெற்றதிலிருந்தே அறிந்து கொள்கிறோம். ஸ்ரீசங்கரரின் சீடர்களில் வயதிலும் அறிவிலும் பெரியவரான மற்றும் அவரை அடுத்து சிருங்கேரியில் ஜகத்குருவாக இருந்த ஸுரேசுவராசார்யரின் குரு பக்தி ஸாத்வீகமாகவும் ஆழமாகவும் அதேசமயம் கம்பீரமாகவும் இருந்தது என்று கூறலாம். பூர்வாசிரமத்தில் சிரோத ஸ்மார்த்த கர்மாக்களைச் செய்து கொண்டு புகழ்பெற்ற கிருஹஸ்தராக இருந்து கொண்டிருந்த விசுவரூபர், வாதத்தில் தோல்வியடைந்து பிரதிக்ஞையை நிறைவேற்ற நேர்ந்தபோது அவரிடமே 'குரு' என்ற பாவனையை வைத்து சரணமடைந்தார். சாஸ்திர விதிகளை மதித்து அதனால் ஏற்பட்ட கம்பீரமான மாறுதல் அது. அந்தப் பக்தி நிலைத்து நின்றது.

அந்தச் சமயத்தில் அவர் வாக்கிலிருந்து வெளிவந்த வாக்யங்கள் பொன்னானவை:

தத் அஹம்ஸுததார க்ருஹம் த்ரவிணானி கர்ம ச க்ருஹே விஹிதம் |
சரணம் வ்ருணோமி பவத் சரணௌ அனுபாரதி கிங்கரம் அமும் க்ருபயா ||

தம்மை ஸ்ரீஆசார்யரின் 'கிங்கரன்' என்று கூறிக்கொண்டு அடைக்கலம் புகுந்தார் என்று மாதவீய வித்யாரண்யர் கூறியிருக்கிறார். அந்தப் பக்தியிலிருந்த அவர் மனம் பின்னர் சிறிதும் சலிக்கவில்லை. பொறாமை மனம் கொண்டவர்களால் தூஷிக்கப்பட்டபோதும் அவர் 'குருவே சரணம்' என்ற மனப்பான்மையுடன் பொறுமை காத்தார். அவருடைய ஆழமான குருபக்தியால் உள்ளம் உறுதியாகியிருந்தது.

முப்பத்து மூன்றாவது ஜகத்குருவாக விளங்கிய ஸ்ரீஸச்சிதாநந்த சிவ அபிநவ ந்ருஸிம்ஹ பாரதீ மஹாஸ்வாமிகள் வரலாற்றைப் பார்க்கும்போது, அவருடைய எட்டு வயதில், குருவுடன் நிகழ்ந்த முதல் சந்திப்பிலேயே அவருடைய உன்னதமான குருபக்தி வெளிப்பட்டது தெரியவரும். அது இன்றும் மெய்சிலிர்ப்பை உண்டாக்கும் ஒரு நிகழ்ச்சி. மேலும் சிஷ்யர்கள் எவ்வாறு குருவை அணுக வேண்டும் என்பதைக் கற்றுக்கொடுக்கும் பாடம். "குழந்தாய்! உனக்கு என்ன வேண்டும்?" என்று குருநாதர் கேட்ட கேள்விக்கு அவர் அளித்த பதில் ஒரு ஸம்ஸ்க்ருத ச்லோகம்.

அயம்தான காலஸ்த்வஹம் தான பாத்ரம் பவானேவ தாதா த்வதன்யம் ந யாசே |
பவத்பக்திமேவ ஸ்திராம் த்தேஹி மஹ்யம் க்ருபாசீலசம்போ க்ருதார்தோஸ்மி தஸ்மாத் ||

இதன் அர்த்தம், "இது தான் தானம் செய்ய ஏற்ற தருணம், நான் தான் அந்த தானத்தை வாங்கிக்கொள்ளும் பாத்ரம். நீங்கள் ஒருவர்தான் கொடுப்பவராக இருக்கும் போது வேறு எங்கே சென்று யாசிக்க முடியும்? ஓ கருணையே குணமாக உள்ள சம்புவே! உங்கள் மேல் ஸ்திரமான பக்தியைக் கொடுத்து அதனால் என் வாழ்க்கையைப் பயனுள்ளதாக ஆக்குங்கள்." இந்தச் சம்பவத்திலிருந்து அவரின் மனத்திலிருந்த, "குருவும் பகவானும் வேறில்லை, குருபக்தியே இந்த ஜன்மமெடுத்ததன் பயனைக் கொடுக்கும்" என்ற கருத்துகள் வெளியாயின. அதன் பிற்பாடு, சாதனைகளைச் செய்த இவரை சங்கரரின் அவதாரம் என்று சொல்லவும் வேண்டுமோ! சங்கரரின் அவதார ஸ்தலமான காலடியைக் கண்டறிந்து ஓர் அதி ஸுந்தரமான ஆலயத்தை நிர்மாணித்து, ஆதிகுருவான சங்கரருக்கு அனைவரும் தங்கள் நன்றிக்கடனை ப்ரதிதினமும் செலுத்த வேண்டும் என்று கட்டளையிட்ட மஹான். இவர் அபிநவசங்கரர் என்றே அழைக்கப்பட்டார்.
அவருடைய சிஷ்யரான ஸ்ரீசந்திரசேகர பாரதீ மஹாஸ்வாமிகள், தன் குரு எவ்வாறு சங்கரபகவத்பாதருக்கு அவருடைய அவதார ஸ்தலத்தில் ஆலயநிர்மாணம் செய்தாரோ, அதே போல் தன்னுடைய குருநாதருடைய அவதார ஸ்தலத்தில் (மைசூரில்) அபிநவசங்கராலயத்தை நிர்மாணம் செய்து லோகத்திற்கு அரிய உபகாரத்தைச் செய்தார். மேலும் அவருடைய உள்ளத்தில் குருநாதரைப் பிரதிஷ்டை செய்து கொண்டு எப்போதும் அவருடைய பெயரைச் சொல்லியே எல்லாருக்கும் ஆசி கூறிக்கொண்டிருந்தார். அவரிடம் தங்கள் கஷ்டங்களைப் பற்றிக் கூறி துயரத்தை ஆற்றிக் கொள்ள விரும்பிய பக்தர்களுக்கும் கஷ்ட நிவாரணம் ஏற்படவேண்டும் என்று பிரசாதம் கொடுக்கும்போது "எங்கள் குருநாதர் உங்களை ரக்ஷிப்பார். அவருடைய அருளால் உங்களுக்கு நன்மை ஏற்படும்" என்றே கூறுவார்.

அவருடைய சிஷ்யராக இருந்து முப்பத்தி ஐந்தாவது பீடாதிபதியான ஸ்ரீஅபிநவ வித்யாதீர்த்தர் இளைய பட்டத்தைப் பெற்றவுடனேயே மடத்தின் கார்ய கிரமங்களைப் பார்த்துக் கொள்ளும் பொறுப்பையும் ஏற்றுக் கொள்ள நேர்ந்தது. தம் குருநாதர் திடீர் திடீரென்று நீண்ட காலத்திற்கு அந்தர்முக அவஸ்தைக்குச் சென்று விடுவாராதலால் ஸ்ரீஅபிநவ வித்யாதீர்த்தர் யாத்திரைகள் எதுவும் மேற்கொள்ளாமல் சிருங்கேரியிலேயே தங்கிவிட்டார். குருவின் அருகிலேயே இருந்து கொண்டு, குருவின் சேவை, பூஜை, மட நிர்வாகம் ஆகிய அனைத்தையும் கிரமமாக நடத்திக் கொண்டிருப்பதில் திருப்தி உடையவராக இருந்தார். குருநாதர் விதேஹ கைவல்யம் பெற்றவுடன் இரு ஆண்டுகள் கழித்துத் தான் அவர் யாத்திரைகளை மேற்கொண்டு சிஷ்யர்களின் கோரிக்கைகளுக்கு இணங்கி ஊர் ஊராகச் செல்லத் தொடங்கினார். அவருடைய உள்ளத்தில் சதா குருபக்தி நிறைந்து ததும்பிக் கொண்டிருந்தது. அந்த குருபக்தி பரம ஆப்தர்களான சிஷ்யர்களிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது வெளிப்படும். அந்தச் சமயத்தில் அவருடைய கண்கள் பனித்துப் பளிச்சிடும்.

இப்போது நம்முடைய குருநாதராகவும் பீடாதிபதிகளாகவும் சிறந்து விளங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீபாரதீ தீர்த்த ஸ்வாமிகளின் குருபக்தியின் சிறப்பு அவருடைய குருநாதரே அதனை ச்லாகித்துக் கூறியதிலிருந்து வெளிப்படும். 1987ஆம் ஆண்டு பெங்களூரில் ஸ்ரீஅபிநவ வித்யா தீர்த்தர் அருளிய பாஷணத்தில் "நான் டெல்லிக்கு விஜயம் செய்யும் போது (1982இல்) என்னுடைய சிஷ்யரும் (ஸ்ரீபாரதீ தீர்த்த ஸ்வாமிகள்) என்னுடன் இருந்து கொண்டு, ஓர் உத்தமமான சிஷ்யன் எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டுமோ அவ்வாறே நடந்து கொண்டார். அது அங்கு வந்திருந்த பண்டிதர்களுக்கு சங்கரர் தன்னுடைய சிஷ்யர்களுடன் விஜய யாத்திரை செய்தது இதே போல்தான் இருந்திருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தியது" என்று கூறினார்.

மேலும், அவரால் இயற்றப்பட்ட 'ஸ்ரீஅபிநவ வித்யாதீர்த்த மஹாஸ்வாமிகளின் அஷ்டோத்தர சதநாம ஸ்தோத்திர'த்தின் அமைப்பையும் அவற்றில் உள்ள ஒவ்வொரு நாமாவின் அழகையும், அவற்றின் கருத்தாழத்தையும் பார்த்தாலே போதும். அவருடைய மேதாவிலாஸமும், ஸம்ஸ்கிருத பாஷையில் உள்ள நிபுணத்வமும், ஸமாஸங்களை அமைப்பதில் அளவற்ற சாமர்த்தியமும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நல்ல கவிதா சக்தியும் உடைய அவர் அத்தனையையும் உபயோகித்து தம் குருநாதரை நம்முன் பிரத்யட்சமாகத் தோன்றும்படி செய்திருக்கிறார் என்று சொல்ல வேண்டும்.

தம் மனத்தில் நிறைந்து ததும்பிக் கொண்டிருக்கும் குருபக்தியை அந்த ஸ்தோத்திரம் என்ற பாத்திரத்தில் வார்த்து "என் சிஷ்யர்களே! நீங்கள் இந்த அம்ருதத்தை அருந்தி அமரத்வம் பெறுங்கள்" என்று சொல்லாமல் சொல்லி அந்த அஷ்டோத்தர சதநாம ஸ்தோத்திரத்தை நமக்கு அளித்திருக்கிறார். சிருங்கேரிக்கு வரும் ஒவ்வொரு பக்தரும் அந்த அஷ்டோத்தர சத நாமாவளியில் உள்ள நாமாக்களைச் சொல்லி அவருடைய குருநாதரின் பாதுகைகளுக்கு அர்ச்சனை செய்யும்போது அவருடைய கவனம் முழுவதும் அந்தப் பாதபூஜை சரியாகச் செய்யப்படுகிறதா என்பதில் தான் இருப்பதை நாம் பார்க்கிறோம். அப்படி ஓர் ஆதர்ச குருபக்தராகவும் நம் குரு விளங்குகிறார்.

இத்தகைய குருநாதரைப் பெற்றுள்ள நாம், அவர் அறிவுறுத்தும் பாதையில் சென்று, அசைவற்ற குருபக்தியை வளர்த்துக் கொண்டு வாழ்வில் ஈடேற, அவர் அருளை யாசித்து, ஸாஷ்டாங்க நமஸ்காரங்களை ஸமர்ப்பித்துக் கொள்ளுவோம்.

Panduranga Leela by Sri.Cuddalore gopi bhagavathar

These are the heart moving scintillating videos of Sri.Cuddalore gopi bhagavathar

(Details of Sri.Cuddalore Gopi Bhagavathar

http://www.lakshmansruthi.com/profilesmusic/Cudaloore%20Gopi%20Bhagavathar.asp )

No amount of thanks will suffice for this yeoman service done by Srimaan.Cuddalore Gopi Bhagavatar and his troupe.

Enjoy & immerse yourself in the Bhakti rasam.

 

Alangudi videos: 

Part1- http://www.youtube.com/watch?v=Waer_lFAr7Y

Part2- http://www.youtube.com/watch?v=Waer_lFAr7Y

Part3- http://www.youtube.com/watch?v=aA07BsAz4DE

Part4- http://www.youtube.com/watch?v=K4oeXK-czp8

Part5- http://www.youtube.com/watch?v=q9U9ovPHMJc

Part6- http://www.youtube.com/watch?v=IPAduhsgSSY

Part7- http://www.youtube.com/watch?v=hoVgbx64XK4

Part8- http://www.youtube.com/watch?v=PhWYKDl3TNQ

part9- http://www.youtube.com/watch?v=DJCKAZeRkGY

Part10- http://www.youtube.com/watch?v=AVkmU1r0_8M

Part11- http://www.youtube.com/watch?v=Ov9RKO6U1uM

Part12- http://www.youtube.com/watch?v=JENHONdvUNU

Part13- http://www.youtube.com/watch?v=CzVO_dalESU

Part14- http://www.youtube.com/watch?v=uph-gf9ORk8

Part15- http://www.youtube.com/watch?v=lnri1namvE4

Part16- http://www.youtube.com/watch?v=dIzSQOqN9mM

Part17- http://www.youtube.com/watch?v=_QVW37RSXbs

 

 Another set of videos:

 

Part1-http://www.youtube.com/watch?v=BxP15c3g4Do

Part2- http://www.youtube.com/watch?v=ft3JkMVlwRI

part3- http://www.youtube.com/watch?v=XiOQoyfq0GY

Part4- http://www.youtube.com/watch?v=RcA7X232j50

Part5- http://www.youtube.com/watch?v=E-SBoIO5pyY

Part6- http://www.youtube.com/watch?v=_VDkYe5G3rs

Part7- http://www.youtube.com/watch?v=YbV5cdvmaWY

Part8- http://www.youtube.com/watch?v=2sgr6IZhgxQ

Part9- http://www.youtube.com/watch?v=M4aY9ML2oNA

Part10- http://www.youtube.com/watch?v=fT9hxLvTCQg

 

Ananya Bhakti

Courtesy: http://www.telugubhakti.com/telugupages/Monthly/Personality/content15.htm

 

15. Ananya Bhakti - Its results

Why do we pray to God? Mostly to fulfill our desires. 'Oh God, my boss is very strict. Please change him. My son should get a white collared job. My daughter should get married to a rich man without any dowry.' In one word we want God to change our fate or we want God to change Himself!

Some people pray to boast about their prayer. Some pray to test God's power. They learn prayer moves mountains'. A girl sits before a mountain, prays for sometime and opens her eyes to test the impact of her prayer. She is only happy it hasn't moved, because it confirms her doubt.

Some pray for hours together only mechanically with no deep involvement. Swami Sukhabodhanand quotes beautiful example for it. Once a religious person was blessed with a pious horse by his guru. If the person says 'Oh my God' the horse will run forward and if he says 'Thank you God' it will stop. 'Oh that's simple. I think of God all the time 'thought the man. He kept on saying 'oh my God' and the horse was racing ahead filling him with joy. Suddenly when he observed where he was the horse was heading towards a big valley. He was so scared. In his fear he said 'Oh my God' it still galloped After a frantic minute, he remembered what he should say 'Thank you God' The next second the horse stopped at the edge of the path. Just one more step, he would have fallen into the valley. Seeing how narrowly he escaped death, he heaved a deep sigh of relief and exclaimed. 'Oh, my God!' That's all! He fell into the valley.

Then how should we pray? Lord Krishna proclaimed it in the Bhagavad Gita.

anan yas cintayanto mam
ye janah paryupasate
tesam nit yabhi yuktanam
yoga-ksemam vahamy aham

Synonyms
ananyah—having no other object; cintayantah—concentrating; mam—on Me; ye—those who; janah—persons; paryupasate—properly worship; tesam—of them; nitya—always; abhiyuktanam—fixed in devotion; yoga—requirements; ksemam—protection; vahami—carry; aham—I.
Translation
Whoever prays to me with no other thought whoever thinks of me incessantly, I will take care of their welfare.

This sloka has its special significance in the Gita. If we compare Gita to a garland, this sloka can be compared to the central bunch which hangs down in the garland. This sloka is in the middle of the Gita. It has a fragrance of a flower with a great meaning. It answers many doubts of the people.
Ananya Bhakti. If we put one step towards God, God puts ten steps towards us' proclaim the Sastras. If we fulfill our duty, God fulfils his duty. If we make sound near a mountain, it gives a resound. If we don't get a resound, it means we didn't make a sound properly.

Once a man cried, when he was engulfed in a problem, 'Oh God! Why did you forget me?' Promptly God answered 'Why did you forget me, my son?' A similar point is found in the Bible.

'Ask and it shall be given, seek and you shall find, knock and it shall be opened'.

People are asking, seeking and knocking but wrong things like material comforts.

Ye bhajani tumam bhaktya mayite teshuchapyahan

'Whoever prays to me sincerely, they live in my heart and I live in their hearts' proclaims God. God treats everyone equally but we are not able to understand God. There may be treasure hidden in the house, but unless a person knows where it is, he cannot enjoy it. The same way, unless we learn about God, we cannot enjoy his blessings. To seek them, we should pray with Ananya Bhakti.

'I will take care of them' what an assurance! Vidya Prakasananda Giri, swami explains this beautifully we don't have to worry thus - who will protect me? Who will save me! 'Why fear when I am here' says God! All that He requires is reciprocation from us. Even when we buy a small object in the market, we have to shell down some money for it. How can we expect God to give us something just like that? We believe in rights, but not responsibilities. The swami explains, God is asking us, 'Oh man! You want Moksha, you seek eternal bliss, you require unattachment, but where is the price for that? You first pay its value. Its value is your sacrifice, your Bhakti, your 'Ananya daiva chintana'.

We need not hesitate to leave everything When God himself is beside us, why should we worry? He saved Ambarish, Draupadi, Gajendra, Prahlad etc. Won't he save us?

'Ananya' means only on God, not on any other physical object. There is no point in dividing our heart into various pieces and distributing it on various earthly pleasures and just retaining one piece of heart of God. That is not 'Ananya'. So we should distract our mind from material comforts and concentrate on God. 'Ye Jana' clearly explains 'whoever'. God has no caste or creed difference.

What we offer to God is not more important than how we offer. He gives not the best who gives the most. So we should see the depth of our prayer but not the extent of the surface of it.

In the same chapter, Krishna added, 'Oh Arjuna, know it for certain my devotee will never suffer. He never falls. This is the truth.' To be His bhakta, we have to concentrate on God.'

Jnatum - understand God
When we pray sincerely and continuously to God, God who will be pleased by our faith, bless us. When we praise an ordinary human being, he showers us with some gifts. In such a case won't God bless us? What will He give wealth, health, power or liberation? Though God can provide us liberation, He doesn't give it. He leads us to the path of jnana which makes us acquire atmajnana.

tesam satata-yuktanam
bhajatam priti-purvakam
dadami buddhi-yogam tam
yena mam upayanti te

On those ever united through devotion with me and worshipping me with love. I confer that yoga of wisdom through which they come to me. The word Dadam means I confer. So God has promised the returns. There is no going back against it. So Bhaktas can be rest assured of Jnana and subsequently liberation.

We are more used to idol worship of God. We pray to sakara rupa of God. Then how can we change our attitude? How can we look with in from looking outside? This sloka answers our doubts. God answers 'Oh devotees! Don't you worry! You continue your practice. I will provide you the required Jnana yoga. I will help you attain self realization. 'Two qualities of Bhaktas are highlighted here - 1. Sata ta yuktanam - always thinking of God. 2. 'Preetipurvakam' with love. So even ordinary men can become saint through incessant prayer to God and through their loving devotion to God. This also drives out doubts about Bhakti and Jnana. Bhakti can lead us to Jnana. So we need not give up our religious practices.

Drastum -see God
Arjuna was shown viswaroopa can everybody see it? No, not everybody proclaimed Krishna.

Na tu mam sakyase drastumane naiva swa chakshusha
Divyam dadami te chakshunu pasy a me yoga mai swaryam (11-8)

But surely you cannot see me with these human eyes of yours; therefore I vouchsafe to you the divine eye. With this you behold my divine power of yoga.

Whoever has divine eyes, divine vision can behold the divine presence of God. With our naked eyes we cannot see for instance micro organisms, the stars in the Milky Way, the bones in the body etc. We need a microscope, a telescope and an x-ray to see them. How then can we see God with our naked eye? Because we cannot see him thus, we cannot declare, 'There is no God!' The sunshine dazzles our bright eyes, but a blind man cannot see. So also the omnipotent God shines all over the world but an Ajnani cannot see him. He needs special spectacles as we need for 3D pictures, but these spectacles are not given just like that, we have to acquire them through our incessant practice, undaunted spirit and strong belief in God. Arjuna has acquired that stage so he was provided the Divine eye-sight.

'Through ananya bhakti, single minded devotion however; one can see my viswaroopa but not through yagna or tapas.' This takes us back to 'Ananya chintayantomam' the strong devotion to God. The word 'ananya' is repeatedly used in Gita. Many are devoted to God, but it is not 'ananya' bhakti. Such devotion cannot help him experience God. 'Anya' is some other thing. 'Ananya' no other thing. They should be interested in God but no other thing. Initially person's love may be divided but by practice he can develop it into undivided love for God.

Pravesti, - enter God
Once we develop this 'Ananya' Bhakti, we can not only see God but also enter God says Krishna. 'Jnatum, drastum, Pravesum.' - meaning understand God, see God and enter God.

Vidya Prakasananda Giri swami compares it to a mango. We learn about the taste of a mango in the market. That is the first step. We enjoy the news. Then we go to the market, keep it before us and derive pleasure by seeing it. That is the second step. Then we cut it and eat it. It has entered our body and has become one with us. That gives us the greatest happiness. That is the third stage.

We can reach that stage very soon. We begin with 'I am God's devotee' then reach the stage I am your devotee' (feel God before us) and should finally be able to say 'Oh God, I am you' It appears to be difficult but is not impossible. Even an insignificant ant can travel thousands of miles, but Garuda cannot move an inch if he doesn't make an attempt.

We need not doubt the success because God has already assured 'name bhaktha pranasyati' my devotee will never fall.'

Love only God you can understand God
You can see God and you can be one with God.

 

knr

--
If God brings you to it, He will bring you through it.
Happy moments, praise God.
Difficult moments, seek God.
Quiet moments, worship God.
Painful moments, trust God.

  Every moment, thank God

Narada bhakti sutra

http://naradabhaktisutra.com/means/en

 

knr

--
If God brings you to it, He will bring you through it.
Happy moments, praise God.
Difficult moments, seek God.
Quiet moments, worship God.
Painful moments, trust God.

  Every moment, thank God

power of naama

Courtesy: Sri.G.Balasubramanian
========================
In Srimad Bhagavatam, the story of Ajamila has been narrated. All of you might
be aware of the story. What is the essence of the story is important. Let us
hear the essence from the mouth of the messengers of Bhagavan Vishnu
(Vishnudutas):-
"Ajamila has already atoned for all his sinful actions. Indeed he has atoned
not only for his sins performed in one life but for those performed in millions
of lifes(janmakotyamhasaamapi), for in a helpless condition he chanted the holy
name of Narayana(vivasah Hareh nama swastyayanam). (6.2.7). Even
previously,while eating and at other times,this Ajamila would call his
son,saying,"My dear Narayana,please come here. While calling the name of his
son, he nevertheless uttered the four syllables na-ra-ya-na(yada
Naraayanaa yeti
jagaada chatur aksharam)."(6.2.8). Simply by chanting the name of Naryana he
has sufficiently atoned for the sinful reactions of millions of lives. The
chanting of the holy name of Vishnu is the best process of atonement for a
thief of gold or other valuables,for a drunkard,for one who betrays afriend or
relative,for one who kilss a Brahmana,for one who indulges in sex with the wife
of his guru or another supeior. It is also the best method for atonement for
one who murders women,the king, or his father, for one who slaughters cows and
for all other sinful men. Simply by chanting the holy name of lord Vishnu,such
sinful persons may attract the attention of the Supreme Lord,who therefore
considers,"Because this man chanted My Holy name, My duty is to give him
protection.(Naamaovyaaharanam Vishnoh yatas tadvishaya matih)" (6.2.9 and
6.2.10). By following the vedic ritualistic ceremonies or undergoing atonement,
sinful men do not become as purified as by chanting once the holy name of Lord
Hari. Although ritualistic atonement may free one from sinful
reactions, it does
not awaken devotion, unlike the chanting of the Lord`s names,which reminds one
of the Lord`s fame, qualities,attributes,pastimes and paraphernalia (yatha
Harer naamapadaih udaahrutaih uttama sloka gunopalambhakam)(6.2.11). One who
wants liberation from the fruitive reactions of material activities, the
chanting of Hari`s name is recommended as the most perfect process of atonement
because such chanting eradicates the dirt from one`s heart completely, whereas
the ritualistic ceremonies prescribed in the scriptures are insuffucient to
cleanse the heart completely, since after atonement, one1s mind again runs
toward material activities.(6.2.12)
Friends, these are not my thoughts and advices. This is what Srimad Bhagavatam
says. Do you still doubt the power of the Divine Name? Pl. think.

knr

--
If God brings you to it, He will bring you through it.
Happy moments, praise God.
Difficult moments, seek God.
Quiet moments, worship God.
Painful moments, trust God.

  Every moment, thank God

Bhakti-part3 - By HH Sri Sri Bharathi Theertha Swamiji

 Courtesy: www.sringeri.net

====================

http://www.sringeri.net/2011/02/12/upadesha-lahari/bhakti-part-3.htm

A common man will find devotion to be the easiest of all the means to attain liberation. Performing Karmas, another means, involves the adherence to many procedures

and it is next to impossible for one to perform all the prescribed rites. Again, not all aspirants are qualified to tread the path of knowledge, the Jnana Marga.

Sadhana Chatushtayam or the fourfold qualification (comprising discrimination, dispassion, the hexad commencing with control of the mind, and intense

desire for liberation) is a sine qua non for the Jnana Marga. The easiest path which is open to all is the Bhakti Marga or the path of devotion. In response

 to the query posed by Yudhishtira, "What is that Dharma which is the greatest among all Dharmas?", Bhishma said,

एष मे सर्वधर्माणां धर्मोधिकतमो मत: ।
यद्भक्तया पुण्डरीकाक्षं स्तवैरर्चेन्नरस्सदा ॥

"To worship the Supreme Lord with devotion is the greatest among all Dharmas." This was the reply of Bhishma. In Sri Sankara's commentary on the above verse

 of Sri Vishnu Sahasranamam, we find the following points. Performance of Karmas involves adherence to many Vedic injunctions, whereas worshipping the Lord

does not involve such injunctions. There might occur many lapses while performing Karmas.

अविधिना कृतमकृतम्

The Sastras say that improper performance of Karmas is equal to their non-performance. However, this is not the case with the Bhakti Marga. Therefore,

Bhakti Marga is considered the simplest of the paths to liberation. All the limbs of our body are for the purpose of divine worship only.

सा रसना ते नयने तावेव करौ स एव कृतकृत्य: ।
या ये यो यौ भर्गं वदतीक्षेते सदार्चत: स्मरति ॥

Our tongue will attain purity only if it chants the divine names. It cannot become pure by talking about a thousand other issues. Our eyes get their purity

only by beholding the bewitching form of Ishwara in temples and not by other sights. Our hands are for the purpose of performing Puja to Ishwara. If they do

 not perform worship, they are not to be called 'hands'. Likewise, our mind should ever contemplate on the lotus feet of Bhagavan. If all the above organs are

 used by a person for the purpose of divine worship, he is indeed the most fortunate one.

Sri Sankara Bhagavatpadal wrote in one another hymn -

नारायण करुणामय शरणं करवाणि तावकौ चरणौ ।
इति षट्पपदी मदीये वदनसरोजे सदा वस्तु ॥

"O, Narayana, Compassionate One, Your feet are my refuge. Let my tongue always repeat these six words."

The six words are:

1. नारायण
2. करुणामय
3. शरणं
4. करवाणि
5. तावकौ
6. चरणौ

With verses like the one mentioned above, our ancients have shown us the essence of Bhakti.

Another interesting verse is:

वने चरामो वसु चाहरामो नदीस्तरामो न भयं स्मराम: ।
इतिरयन्तो विपिने किराता मुक्तिं गता रामपदानुषङ्गात् ॥

This verse is said to have been recited by some hunters in a forest. The meaning of the verse is -

• वने चराम: - We wander in the forest
• वसु चाहराम: - We bring money
• नदीस्तराम: - We cross rivers
• न भयं स्मराम: - We know no fear

We can see that each of the quarters in the original verse contains the word "Rama". It is said that the hunters attained liberation even as they

 unknowingly uttered the name 'Rama' four times. I mentioned this merely to highlight the potency of chanting the divine names. Therefore, we must

follow the footsteps of our ancestors and attain divine grace.

I wish that all people in our sacred nation believe in Ishwara. Let there be no atheists at all. Let all our people lead a devoted life and be the recipients

of the blessings of Ishwara. May Sri Chandramouleeswara and Sri Sharadambal fulfil this wish of Mine and bring prosperity to our nation.

I conclude this speech by mentally offering My salutations to My Guru.

हर नम: पार्वतीपतये हर हर महादेव।
जानकीकान्तस्मरणं जय जय राम राम ॥

knr

--
If God brings you to it, He will bring you through it.
Happy moments, praise God.
Difficult moments, seek God.
Quiet moments, worship God.
Painful moments, trust God.

  Every moment, thank God

Bhakti-Part-2- By HH Sri Sri Bharathi Theertha Swamiji

courtesy: www.sringeri.net

====================

http://www.sringeri.net/2011/02/06/upadesha-lahari/bhakti-part-2.htm

 

Some people are very keen on performing divine worship. They would be happy if they were allowed to remain in their worship for hours, without any disturbance. In contrast to this, there are some who are too impatient to sit for even ten minutes more in Puja than the usual duration. They ask their Purohit to chant the Sahasranamam fast. During the Puja, their minds think of the engagement they have to attend to after some time. They do not consider it important to focus their attention on Puja even for a brief while. On the other hand, a true devotee is oblivious of the passage of time whenever he sits for worship. Performing Puja is one form of devotion.

There are some devotees who do not feel satisfied even after they have prostrated many times before Bhagavan's idol. They keep doing Namaskarams, while others may feel, "Why do these people repeatedly prostrate before the idol?" Offering salutations too is a form of devotion.

There are some who find delight in always functioning as the servitors of the Lord. Such people would not be keen on performing any other activity. One example of this type of devotion is Sri Anjaneya. His only aim in life was to serve His master, Lord Ramachandra.

Some feel like associating with the Lord as a friend. Is this possible? Yes, it is possible. Arjuna had the opportunity to have Lord Krishna as his dear friend. After beholding the universal form of the Lord, Arjuna submitted to Him.

सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं
हे कृष्ण हे यादव हे सखेति ।

"O, Lord, I dealt with You thinking of You as my friend. Please pardon me for that sin." Lord Krishna blessed Arjuna with Sreyas or higher good.

There are some devotees who wish to offer all their possessions, including themselves, to the Lord. One example of this is Emperor Bali. Lord Vishnu, incarnated as Vamana, requested Bali to give Him a piece of land covered by three steps. When Bali casually agreed, Lord Vamana covered the entire universe with His first step. The second step covered Akasa. Immediately, Emperor Bali bowed down his head to enable the Lord to place His third step on it. He thereby totally surrendered himself to the Lord. This is Atma Nivedana or self-surrender. If a person does not consider anything as his but considers even himself as belonging to the Lord, it is called Atma Nivedana.

Hearing about the Lord, singing His praise, contemplating Him, serving His lotus feet, worshipping Him, prostrating before Him, serving Him as His slave, moving with Him as His friend and surrendering oneself to Him are the nine forms of devotion spoken of in the Sastras. We shall attain Sreyas even if we practise any one of the above types of devotion. As we have already seen, the examples for the various types of devotion are found in Puranas such as Bhagavata. It is our immeasurable good fortune that has enabled us to come across these descriptions.

If we conduct ourselves without being devoted to Ishwara in any manner, our life will serve no purpose whatsoever. All of us know that human birth is very rare to attain. Hence it is but imperative that we resort to a means like devotion to achieve the purpose of human life. Sri Sankara said -

इत: कोन्वस्ति मूढात्मा यस्तु स्वार्थे प्रमाद्यति ।
दुर्लभं मानुषं देहं प्राप्य तत्रापि पौरुषम् ॥

All of us keep discussing various irrelevant issues. Have we ever thought what constitutes our goal? Have we ever planned as to how to achieve the purpose of our life? What efforts have we made to see that we are not reborn? Instead of contemplating about our salvation we take upon ourselves all the issues in the town and suffer. It is natural for everyone to care for one's own welfare before thinking about others. But in reality we do not seem to care about our own salvation and spend our time on mundane things. This is quite peculiar, indeed.

In this connection, I am reminded of one incident concerning My Parama Guru Sri Chandrasekhara Bharathi Mahaswamigal. He was a great Jivanmukta like Sri Sadasiva Brahmendra. He was always indrawn and engrossed in His own Self. Seldom did He come out for any external activity. The Math agent who was observing this spoke to the Guru at an opportune moment, "Now-a-days You never come out to see the devotees. The devotees come in thousands but return disappointed as they are not able to have Your Darshan. Hence in the interest of the Math, I request You to come out and ask the devotees about their welfare". To this, the Guru retorted, "Let Me first enquire as to who I am. Then I shall enquire about others". Such would be the reply of a person who is always established in Self-enquiry. It is needless to add here that we also must strive to uplift ourselves.

knr

--
If God brings you to it, He will bring you through it.
Happy moments, praise God.
Difficult moments, seek God.
Quiet moments, worship God.
Painful moments, trust God.

  Every moment, thank God

Bhakti- part1 - By HH Sri Sri Bharathi Theertha Swami

courtesy: www.sringeri.net
====================

http://www.sringeri.net/2011/01/31/upadesha-lahari/bhakti-part-1.htm

 

The following is first in a three part series containing an English translation of an Anugraha Bhashanam delivered by Jagadguru Shankaracharya Sri Bharati Tirtha Mahaswamiji

expounding the greatness of Devotion, at Coimbatore during his Vijaya Yatra to Tamil Nadu in 1988.शरदिन्दुविकासमन्दहासां
स्फुरदिन्दीवरलोचनाभिरामाम् ।
अरविन्दसमानसुन्दरस्या-
मरविन्दासनसुन्दरीमुपासे ॥

The best means to earn the grace of Ishwara is devotion. No other qualification is needed if one is devoted. That is why Sri Sankara said:

भक्ति: किं न करोत्यहो वनचरो भक्तावतंसायते ॥

Even a hunter in the forest will rise to the level of being respected by all. How? By his devotion. All of us have heard of Kannappa Nayanar. Was he educated or was he orthodox? Was he affluent? No. He had no such qualifications. But his devotion towards the Lord had no parallel.मार्गवर्तितपादुका पशुपतेरङ्गस्य कूर्चायते
गण्डूषाम्बुनिषेचनं पुररिपोर्दिव्याभिषेकायते ।
किञ्चिद्भक्षितमांसशेषकबलं नव्योपहारायते …

Kannappa Nayanar once beheld a Sivalinga in the forest. He could see that the Sivalinga had not been worshipped for long by anyone. He decided to do the worship himself. But he did not have any materials for worship. Seeing that the Sivalinga was fully covered by dust, Kannappa wanted to clean it. Lacking anything else to wipe it, he used his sandals for removing the dust from the Linga. There was a river which flowed nearby. Kannappa had no vessel to fetch water from the river for the sacred ablution. His mouth became the vessel to carry the water. He spat the water on the Linga and the Abhishekam was over. He thought for a moment as to what he should offer to the Lord as Naivedya. He decided to offer the meat of the animal which he had hunted just a little earlier. Ishwara happily accepted all these acts of His sincere devotee. Why? Because, Kannappa was extremely devoted. Though the story is not over, at this juncture, I wish to warn some people who might think that they can also do Puja in an unorthodox way as did Kannappa. They may also do so, provided they are capable of performing the most astonishing act that Kannappa subsequently indulged in. In that case, Ishwara may accept the worship of such people notwithstanding their heterodoxy.

After the worship was over, Kannappa noticed that tears of blood were flowing copiously from one eye of the Lord's image. Kannappa was shocked. Thinking that there was something wrong with one of His eyes, Kannappa forcefully plucked his own eye and fixed it on the defective eye of the Lord. Then he noticed that Bhagavan's other eye started bleeding. Kannappa immediately cut out his second eye and placed it on the second defective eye of Ishwara. Ishwara became immensely pleased with His devotee and appeared before him. Kannappa was instantaneously blessed with Moksha. This was the result of Kannappa's sincere devotion.

Devotion is something which is vital for everyone. The Sastras describe various types of devotion. Some find pleasure in listening to discourses relating to Bhagavan. Such people can be found wherever any religious discourse is conducted. This is one type of devotion. Some others desire to continuously chant the holy names of Bhagavan. Such persons do not care about their other activities. We learn from the Bhagavata Purana that the Gopika ladies were extremely devoted to Lord Krishna. A great poet described this in one of his verses.

विक्रेतुकामा किल गोपबाला
मुरारिपादार्पितचित्तवृत्ति: ।
दध्यादिकं मोहवशादवोचद्
गोविन्द दामोदर माधवेति ॥

The Gopikas eked out their living by selling dairy products. They used to house the vessels containing milk and curd in baskets and carry the baskets on their heads. They then entered street after street shouting, "Milk, curds,…", to attract the attention of their customers. One day, a Gopika set out to sell the products. Her mind was so engrossed in chanting the divine names of Lord Krishna that she was heard shouting, "Govinda, Damodara, Madhava…..", instead of "Milk, curds,….". The observers of this scene were surprised and thought that the girl had taken leave of her senses. However, the mind of that girl was thoroughly engrossed in the thought of her Lord. Indeed, if we happen to witness the behaviour of great Jnanis and great devotees, we too may get the feeling that they are insane. I am now reminded of an incident pertaining to the great soul Sri Sadasiva Brahmendra.

Sri Sadasiva Brahmendra was an exalted Jivanmukta. People around him who watched his behaviour thought that he was insane. They proceeded to his Guru and reported, "Your disciple has gone mad". To this, the Guru replied with grief,

उन्मत्तवत् सञ्चरतीह शिष्य-
स्तवेति लोकस्य वचांसि शृण्वन् ।
खिद्यन्नुवाचास्य गुरु: पुराहो
उन्मत्तता मे न हि तादृशीति ॥

"I am only wondering when I can also attain that state. Even though I call myself his Guru, I am yet to attain that state. He is a great soul." So exalted was the state of Sri Sadasiva Brahmendra in which he was absorbed. Likewise, the Gopika girl was totally engrossed in her mental chanting. Reciting the divine names is a form of devotion.

Sage Suka expounded the Bhagavata to King Parikshit. Suka's words never deviated from the main topic, viz., divine play of the Lord. There are some who always remember Ishwara even when they are involved in activities like talking, eating, writing and walking. Contemplation on Ishwara is also a form of devotion. Another form of devotion is serving the lotus feet of Lord. There are many devotees who are ever intent on serving Bhagavan.

knr
--
If God brings you to it, He will bring you through it.
Happy moments, praise God.
Difficult moments, seek God.
Quiet moments, worship God.
Painful moments, trust God.

  Every moment, thank God

Harikathe

http://chowdaiahandparvati.blogspot.com/2010_02_01_archive.html

 

knr

--
If God brings you to it, He will bring you through it.
Happy moments, praise God.
Difficult moments, seek God.
Quiet moments, worship God.
Painful moments, trust God.

  Every moment, thank God