Five types of doshas in food

உணவு தோஷம்...

ஹிந்து வாழ்க்கை முறையில் உணவை எப்படி, எங்கே யார் மூலம் செய்யப்பட்டு பரிமாறப்பட்டு சாப்பிடுகிறோம் என்பது மிகவும் முக்கியமானது.

அன்னம் என்பது ப்ராணனைத் தாங்குவது. ஆகவே அதை யார் சமைக்கிறார்கள், எப்படி சமைக்கிறார்கள் என்பதும் கூட முக்கியம் தான்.

உணவில் ஐந்து தோஷங்கள் உண்டு.

1) அர்த்த தோஷம்

2) நிமித்த தோஷம்

3) ஸ்தான தோஷம்

4) ஜாதி தோஷம்

5) சம்ஸ்கார தோஷம்    

 அர்த்த தோஷம்

பண்டிதர் ஒருவர் தனது சீடர் ஒருவரின் வீட்டிற்கு உணவருந்த வந்தார். உணவருந்தி முடியும் போது அவரது வாடிக்கையாளர் ஒருவர் பணம் நிரம்பிய மூட்டை ஒன்றை சீடரிடம் தந்ததைப் பார்த்தார்.

உணவருந்தி முடிந்து தனியே அறையில் இருக்கும் போது அவருக்கு பணத்தாசை தோன்றியது. சீடருக்கு வந்த பைக்குள் கைவிட்டு கை நிறைய பணத்தை எடுத்துக் கொண்டார். பின்னர் விடை பெற்றுக் கொண்டு வீடு திரும்பினார்.

மறு நாள் காலையில் பூஜை செய்யும் போது முதல் நாள் தான் செய்ததை நினைத்துப் பார்த்தார். அடடா,என்ன தவறு செய்து விட்டோம், இந்தத் தவறை நான் எப்படி செய்தேன் என்று நினைத்து வருந்தினார்.

பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு நேரடியாகத் தன் சீடனின் வீட்டிற்குச் சென்றார். நடந்ததைச் சொல்லி தான் எடுத்த பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்தார்.

சீடனின் வீட்டில் உணவருந்திய பின்னர் இந்தக் கெட்ட எண்ணம் தோன்றியதும் இரவில் அது ஜீரணமாகி கழிவுகள் வெளியேறிய பின்னர் மனம் பரிசுத்தம் ஆனதையும் அவர் நினைத்துப் பார்த்தார்.

தன் சீடனிடம், ‘நீ சம்பாதித்த பணம் எப்படி வந்தது’ என்று கேட்டார்.

வெட்கமடைந்த சீடன் தான் நேர்மையற்ற வழியிலேயே பணம் சம்பாதிப்பதாக ஒப்புக் கொண்டு மன்னிப்பும் கேட்டான்.

இது பொருளால் வரும் தோஷம் - அதாவது அர்த்த தோஷம்! அர்த்தம் என்றால் பொருள் என்று அர்த்தம்.

நாம் சமைக்கும் உணவுப் பொருள்கள் நியாயமான சம்பாத்தியத்தில் வாங்கியதாக இருத்தல் வேண்டும்.

 நிமித்த தோஷம்

அடுத்தது நிமித்த தோஷம். உணவைச் சமைக்கும் சமையல்காரர் நல்ல மனதைக் கொண்டிருத்தல் அவசியம். நேர்மையானவராகவும், அன்பானவராகவும் நல்ல் சுபாவம் உடையவராகவும் அவர் இருத்தல் வேண்டும்.

அத்தோடு சமைக்கப்பட்ட உணவு நாய்,எறும்பு, பல்லி, காகம் போன்ற ஜந்துக்களால் தொடப்படாமல் இருத்தலும அவசியம்.

அப்படித் தொடப்பட்ட உணவுகள் அசுத்தமானவை.

உணவில் தூசி, தலை மயிர், புழுக்கள் போன்றவையும் இருக்கக் கூடாது.

பீஷ்மர் 27 நாட்கள் அம்புப் படுக்கையில் இருந்தார். கிருஷ்ணரும் பஞ்ச பாண்டவர்களும் அவரைச் சுற்றி இருந்தனர். திரௌபதி மனதிற்குள் தன்னை சபையில் துரியோதனன் ஆடையை அவிழ்க்க உத்தரவிட்ட போது இந்த பீஷ்மர் வாயை மூடிக் கொண்டு ஏன் இருந்தார் என்று எண்ணினாள். 

அவளது மன ஓட்டத்தைப் புரிந்து கொண்ட பீஷமர், “அம்மா, நான் துரியோதனனது ஆதரவில் அவனால் படைக்கப்பட்ட உணவை சாப்பிட்டு வந்தவன். என் அறிவை முற்றிலுமாக அந்த உணவு மறைத்து விட்டது.

 இதோ இந்த 27 நாட்களில் சாப்பிடாமல் இருக்கும் போது என் பழைய ரத்தம் சொட்டுச் சொட்டாக வெளியேறும் போது நான் பரிசுத்தனாகிறேன். எனது அறிவு பிரகாசிக்கிறது” என்று கூறினார்.

அசுத்தமான உணவு அனர்த்தத்தையே விளைவிக்கும்.

தீயவன் சமைத்த உணவு தீமையான எண்ணங்களையே உருவாக்கும்.

நல்லவன் சமைத்த உணவு நல்ல எண்ணங்களையே உருவாக்கும

 ஸ்தான தோஷம்

அடுத்தது ஸ்தான தோஷம். எந்த இடத்தில் உணவு சமைக்கப்படுகிறதோ அங்கு நல்ல அதிர்வுகள் இருத்தல் அவசியம். சமைக்கும் போது அனாவசிய சண்டைகள், அற்ப விவாதங்கள் நடந்தால் அந்த உணவு அசுத்தப்பட்டு விடும்.

அதுமட்டுமின்றி கழிப்பறை, மருத்துவ மனை, யுத்த களம், கோர்ட் ஆகியவற்றின் அருகே சமைக்கப்படும் உணவும் சாப்பிடுவதற்கு உகந்தது அல்ல.

துரியோதனன் 56 விதமான விசேஷ உணவு வகைகளைத் தயாரித்து கிருஷ்ணரை சாப்பிடக் கூப்பிட்டான். அவரோ மறுத்து விட்டார். 

அவரை சிறைப்பிடிக்கவும் அவன முயன்றான். ஆனால அவரோ நேராக விதுரன் வீட்டிற்குச் சென்றார். அவரைப் பார்த்த விதுரரின் மனைவி புளகாங்கிதம் அடைந்தாள்.

எதைத் தருகிறோம் என்பதே தெரியாமல் வாழைப்பழத்தை உரித்து பழத்தைத் தூக்கி எறிந்து விட்டு தோலை அன்புடன் கிருஷ்ணருக்குத் தந்தாள். அதை வாங்கித் தின்ற கிருஷ்ணர் ஆனந்தமுற்றார். 

இதைப் பார்த்துப் பதறிப் போன விதுரர் மனைவியை நோக்கிக் கோபமான பார்வையை வீசவே கிருஷ்ணர், “விதுரா! நான் அன்பிற்காகத் தான் ஏங்குகிறேன்.

 எனக்கு உள்ளன்புடன் ஒரு துளி ஜலம், ஒரு இலை, ஒரு பழம் எதைத் தந்தாலும் அதுவே எனக்குப் போதும்” என்று அருளினார்.

உள்ளன்புடன் உணவு படைக்கப்பட வேண்டியது அவசியம்.

 ஜாதி தோஷம்

அடுத்தது ஜாதி தோஷம். உணவில் அடங்கி இருக்கும் மூலப் பொருள்கள் சாத்வீக குணமுடையதாக இருத்தல் அவசியம். பால், நெய், அரிசி, மாவு, பருப்பு போன்றவை சாத்வீகமானவை. புளிப்பு, உரைப்பு,உப்பு உள்ளவை ராஜஸிகமானவை.

 உள்ளிப்பூண்டு, வெங்காயம், மாமிசம், முட்டை போன்றவை தாமஸிகமானவை.

சாத்விக உணவு ஆன்மீக முன்னேற்றத்தைத் தருகிறது.

ராஜஸிக உணவு உலோகாயத உணர்வைத் தூண்டி சுயநலத்திற்கு வழி வகுக்கிறது.

தாமஸிக உணவு தீய பிசாசு குணத்தை வளர்க்கிறது.

 சம்ஸ்கார தோஷம்

அடுத்தது சம்ஸ்கார தோஷம். தூய்மையாக உணவு சமைக்கப்பட்டாலும் கூட, உணவு வகைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று மாறுபட்டிருகக்க் கூடாது. அதிகமாக வேக வைத்தல், அதிகமாக வறுத்தல், பழைய உணவு போன்றவை தோஷமானவை. உடம்புக்கும் உள்ளத்திற்கும் ஊறு விளைவிப்பவை.

ஆக இந்த ஐந்து வித தோஷங்களையும் விலக்கி ஒருவன் உணவை உண்ண வேண்டும். தாயார் அல்லது மனைவி இல்லத்தில் சமைத்துப் பரிமாறும் உணவை ஏற்புடையது என்று அதனால் தான் முன்னோர்கள் சொல்லி வைத்தனர்.

இன்றோ ஃபாஸ்ட் புட், ஜங்க் புட் என்று அசுத்த உணவை ஆரவாரத்துடன் சாப்பிடுகிறோம்.

அசைவ உணவைத் தயாரிக்கும அதே பாத்திரத்தில் தான் சாம்பார், அரிசி, பருப்பு போன்றவை தயாராகின்றன.

தட்டுகள் உரிய முறைப்படி கழுவப் படுகிறதா இல்லையா என்று யாருக்கும் தெரியாது.

மக்டொனால்ட், கெல்லாக் என்று இப்படி பிராண்டட் அயிட்டங்களில் மோகம் உச்சமடைந்திருக்கும் காலம் இது. அதன் விளைவையும் அனுபவித்துத் தானே ஆக வேண்டும்.

ஆசாரத்தைக் கடைப்பிடி என்றனர் ஆன்றோர். ஆசாரம் என்றால் சுத்தம்.

Meaning of tarpana mantras in Tamil

💥 தர்பண மந்திரங்களின் அர்த்தம் புரிந்து செய்யுங்கள் அதன் பலன் 100 மடங்காகும்.💥

தர்ப்பண விளக்கம்-தமிழில்.

அமாவாசை தர்பண மந்திரங்களின் தமிழ் அர்த்தம்.

ஸ்தல சுத்தி: - தர்பங்களை கையில் எடுத்துக்கொண்டு தர்ப்பணம் செய்யும் இடத்தை துடைக்க வேன்டும்.ப்ராசீனாவீதியுடன். பிறகு தர்பைகளை எறிந்து விட வேண்டும்.

அபே தவீதா விச ஸர்ப்ப தாதோ யேத்ரஸ்த புராணா யே ச நூதனா: அதாதி தம் யமோ வஸானம் ப்ருதிவ்யா அக்ரனிமம் பிதரோ லோகமஸ்மை.

ஓ யம தூதர்களே நீங்கள் இங்கு யமன் உத்திரவினால் தங்கி இருக்கிறீர்கள் அல்லவா. வெகு காலம் இருப்பவரும் இப்போது வந்தவர்களுமான நீங்கள் இடத்தை விட்டு தாமே செல்லுங்கள். பித்ரு தர்ப்பணம் செய்யும் வரை எங்களுக்கு இந்த இடத்தை யமன் சொந்தமாக செய்திருக்கிறார். பித்ருக்களும் இந்த இடத்தில் வந்து தங்குவதற்கு தக்க இடம் என எங்களுக்கு தந்தனர்.

அபஹதா அஸுரா ரக்ஷாகும் ஸீ பிஶாசா யே க்ஷயந்தி ப்ரித்வீ மனு அன்யத்ரே தோ கச்சந்து யத்ரைஷாம் கதம் மன; என்று சொல்லி கருப்பு எள்ளை இந்த இடத்தில் கையை திருப்பி இறைக்கவும்.

இந்த இடத்தை அண்டி வசிக்கின்ற அஸுரர், ராக்ஷசர், பிஶாசர், முதலியவர் ---பித்ரு கர்மாவுக்கு விக்னம் செய்பவர்கள் --இந்த இடத்தை விட்டு அவர் மனம் எங்கு செல்கிறதோ அங்கு செல்லட்டும்.

உபவீதி--பூணல் வலம். தீர்த்தத்தால் ப்ரோக்ஷிக்க வேண்டிய மந்திரம்.

அ பவித்ர: பவித்ரோவா ஸர்வாவஸ்தாம் கதோபிவா ய: ஸ்மரேத் புண்டரீகாக்ஷம் ஸ பாஹ்யா அப்யந்த்ர ஸுசி: பூர் புவஸ்ஸுவோ பூர் புவஸ்ஸுவோ பூர்புவஸ்ஸுவஹ

நான் மஹா விஷ்ணு ஸ்மரனையுடன் தெளிக்கும் இந்த தண்ணீர் இந்த இடத்தை பவித்ர மாக்கட்டும். நம் மனது ஒருமுகப்பட்டு பித்ருக்களின் உருவ ஞாபகம் மனதில் தோன்றும். வாய் மந்திரத்தை சொல்லும்.

ப்ராசீனாவீதி- பூணல் இடம்;

ஸம்ப்ரதாயப்படி தர்பைகளை தெற்கு நுனியாக போட்டு கட்டை விரல், ஆள் காட்டி விரல் தவிற மற்ற விரல்களால் எள்ளை எடுத்து ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

ஆயாத பிதர: ஸோம்யா கம்பீரை: பதிபி: பூர்வை: ப்ரஜா மஸ்மப்யம் ததோ ரயீஞ்ச தீர்காயுத்வஞ்ச ஶதஶாரதஞ்ச

ஓ பித்ருக்களே மிக நல்லவர்களான நீங்கள் எங்களுக்கு ஸந்ததி, செல்வம், நீண்ட ஆயுள் இவைகளை கொடுத்துக்கொண்டு சிறந்த ஆகாச மார்க்கமாக இங்கு வாருங்கள்.

அஸ்மின் கூர்ச்சே ---------கோத்ரான்--------ஶர்மண: வசு ருத்ர ஆதித்ய ஸ்வரூபான் அஸ்மத் பித்ரு பிதாமஹ ப்ரபிதாமஹான் ----------கோத்ரா:----------தா: வஸு ருத்ர ஆதித்ய ஸ்வரூபா: அஸ்மத் மாத்ரு பிதாமஹி, ப்ரபிதாமஹீஸ்ச ஆவாஹயாமி.

என்னுடைய இந்த கூர்ச்சத்தில், எனது இந்த கோத்ரத்தை உடைய இந்த பெயர் உடைய வஸு, ருத்ர, ஆதித்ய ஸ்வரூபர்களான எனது தகப்பனார், தாத்தா, கொள்ளு தாத்தா , எனது இந்த கோத்திரத்தை உடைய இந்த பெயர்கள் உடைய எனது தாய், பாட்டி, கொள்ளு பாட்டி இவர்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டுகிறேன். ஜீவனுடன் இருப்பவர்களை விலக்கி மற்றவர்களை ஆவாஹனம் செய்யவும்.

ஒரே கூர்ச்சத்தில் அம்மா ஆத்து கோத்திரம் -------- பெயர்------- வஸு ருத்ர ஆதித்ய ஸ்வரூபான் அஸ்மத் ஸ பத்னீ: மாதா மஹ, மாதுஹ் பிதாமஹ, மாதுஹ்ப்ரபிதாமஹீஸ் ச ஆவாஹயாமி. என்று சொல்லி ஆவாஹணம் செய்யும் வழக்கமும் உண்டு. குடும்ப ஸம்ப்ரதாயப்படி செய்யவும். சிலர் மற்றொரு கூர்ச்சத்தில் இம்மாதிரி ஆவாஹனம் செய்யும் வழக்கமும் உண்டு.

வட மொழியில் பிதா= தகப்பனார்; பிதா மஹர்-அப்பாவின் அப்பா; ப்ரபிதாமஹர்= அப்பாவின் தாத்தா; மாதா=அம்மா; பிதாமஹி=அப்பாவின் அம்மா; ப்ரபிதாமஹி= அப்பாவின் பாட்டி;

மாதா=அம்மா; மாதாமஹர்= அம்மாவின் அப்பா; மாத்ரு பிதாமஹர்-= அம்மாவின் தாத்தா; மாத்ரு ப்ரபிதாமஹர்= அம்மாவின் கொள்ளு தாத்தா. ஸ பத்னீ;= மனைவியுடன்.; பத்னி=மனைவி; மாதாமஹி=அம்மாவின் அம்மா;

மாத்ரு பிதாமஹி=அம்மாவின் பாட்டி; மாத்ரு ப்ரபிதாமஹி= அம்மாவின் கொள்ளு பாட்டி

ஆஸன மந்திரம்;-

ஸக்ருதாச்சின்னம் பர்ஹி ரூர்ணா ம்ருது ஸ்யோனம் பித்ருப்யஸ்த்வா பராம்யஹம்

அஸ்மின் ஸீதந்து மே பிதரஸ் ஸோம்யா: பிதா மஹா; ப்ரபிதா மஹா: ச அனுகைஸ்ஸஹ. என்று சொல்லி பித்ரு, பிதா மஹ, ப்ரபிதாமஹானாம் மாத்ரு, பிதாமஹி, ப்ரபிதாமஹானாம், ஸ பத்னீக மாதா மஹ மாது; பிதாமஹ; மாதுஹு ப்ரபிதாமஹானாஞ்ச இதமாஸனம். மூன்று தர்பங்களை கூர்ச்சத்தின் கீழ் வைக்க வேண்டும்.

ஓ தர்பையே நீ ஒரு முறை என்னால் அறுக்கப்பட்டாய். உன்னை பரப்புகிறேன். எங்கள் பித்ருகளுக்கு அதி ம்ருதுவான ஆஸனமாக இரு. இதில் அனுக்கிரஹ மூர்த்திகளான என் அப்பா, தாத்தா, கொள்ளு தாத்தா அம்மாவின் அப்பா, தாத்தா, கொள்ளு தாத்தா தங்களை சார்ந்தவர்களுடன் அமரட்டும்.

வர்க்க த்வய பித்ருப்யோ நம: ஸகல ஆராதனை: ஸ்வர்ச்சிதம் என்று சொல்லி கறுப்பு எள்ளை கை மறித்து கூர்ச்சத்தின் மேல் போடவும். வர்க்கத்வயம்= இரண்டு வர்க்கங்க்கள்=அப்பா வர்க்கம்; அம்மா வர்க்கம்.ஏகம்-=ஒன்று; த்வே=இரண்டு; த்ரீனீ=மூன்று; சத்வாரி=நான்கு.

இரண்டு கூர்ச்சம் வைத்து தர்ப்பணம் செய்யும் குடும்ப வழக்க முடையவர்கள் இரண்டாவது கூர்ச்சத்தில் அம்மா ஆத்து கோத்ரம், அம்மாவின் பெற்றோர் பெயர் சொல்லி ஆவாஹணம்., ஆஸனம், ஸகல ஆராதனைஹி ஸ்வர்ச்சிதம் என்று மறுமுறை சொல்லி போடவும்.

இடது காலை முட்டி போட்டுக்கொண்டு தெற்கு முகமாக ப்ராசீனாவீதியாய் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

யக்யம் முதலான கர்மாக்களை செய்தவர் உயர்ந்த பித்ருக்கள். ஒளபாஸனம் முதலிய ஸ்மார்த்த கர்மா செய்தவர் மத்யம பித்ருக்கள். கர்பாதானம் முதலான ஸம்ஸ்காரம் இல்லாதவர் அதம பித்ருக்கள்.

தற்காலத்தில் யாகம், யக்யம் செய்ய முடியாது. இதற்கு பதில் சுனந்து முனிவர் பவிஷ்யோத்திர புராணத்தில் திதி பூஜைகள் இம்மாதிரி செய்ய வேண்டும் என்று எழுதியதை பார்த்து திதி பூஜைகள் என்று வெளியிட்டு வருகிறேன். இதையாவது செய்து எல்லோரும் உயர்ந்த பித்ருக்கள் ஆக வேண்டும் என்ற அவாவில் முனிவர்கள் புராணங்களில் இம்மாதிரி எழுதி இருக்கிறார்கள் என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இது எங்காத்து வழக்கம் இல்லை என்று சொல்லி கொண்டு தொலை காட்சியில் சீரியல் பார்த்து கொண்டு பொழுதை கழிக்கிறார்கள். இது மட்டும் அவாத்து பழக்கம்.

1:1 உதீரதாம் அவர உத்பராஸ உன்மத்யமா: பிதர: ஸோம்யாஸ: அஸூம்ய ஈயூரவ்ருகா ரிதக்ஞஆஸ் தேனோஅவந்து பிதரோஹவேஷு.

பித்ருக்களில் திவ்ய பித்ருக்கள்; அதிவ்ய பித்ருக்கள் என இரு வகை படுவர். ஒரு வகையினர் அழைத்தால் மட்டும் வருவர். மற்றொரு வகையினர் உங்கள் வீட்டில் எப்போதுமே இருப்பர். காலை ஸூர்ய உதயத்தின் போது உங்கள் வீட்டிற்கு வருகிறார்கள். அப்போது வீட்டு வாசலில் சாணி தண்ணீர் தெளித்து கோலம் போட்டு வைத்தால் தான் உள்ளே வருகிறார்கள். குடுமி தலைமுடி தண்ணீரையும் , நீங்கள் வஸ்த்திரம் பிழியும் தண்ணீரையும் பருகுகிறார்கள். தற்காலத்டில் குடுமியும் இல்லை. வஸ்த்ரம் மந்திரம் இல்லாமல் வாஷிங் மெஷின் பிழிந்து கொடுக்கிறது.

அஸ்து அஸ்து என்று சொல்லி கொண்டிருகிறார்கள் என்று முனிவர்கள் ஞான த்ருஷ்டியில் பார்த்து அந்த காலத்தில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். இதை செய்யாதே வேண்டாம் என்றும் நம் முன்னோர்கள் சொல்வது நம் காதில் விழ வில்லை. முற் பிறவிகளில் செய்த பாபங்கள் இது நம் காதில் விழாமல் தடுக்கிறது என்று ரிஷிகள் ல்கிறார்கள்.

தற்போது உதீரதாம் என்ற மந்திர அர்த்தம் எழுதுகிறேன். தாழ்ந்தவர்களும், சிறந்தவர்களுமான நம் பித்ருக்கள் நாம் அளிக்கும் உணவை ஏற்று அருள் புரியட்டும். நாம் அழைத்து வந்த பித்ருக்கள் சிக்ஷிக்க தக்க குற்றம் செய்தாலும் ,நம்மை ஹிம்சிக்காமல் நாம் அளித்ததை ஏற்று நன்றி உள்ளவர்களாகி , நம்மை காப்பாற்றட்டும்.

உத்தேசமாக 7 அல்லது 8 கருப்பு எள்ளுடன் (ஒவ்வொரு தடவையும்) 100 மில்லி தண்ணீருடன் கூர்ச்சத்தின் நுனியில் வலது கை மறித்து விட வேண்டும். தாழ்ந்தவர்கள் என்று எழுதியதற்கு விளக்கம் அக்காலத்தில் அவர்கள் எழுதி வைத்ததையே ஸ்ரீ வத்ஸ ஸோம தேவ சர்மா 1956 ல் எழுதிய புத்தகத்தை பார்த்து இங்கு எழுதுகிறேன்.

ஆள் காட்டி விரலுக்கும் கட்டை விரலுக்கும் நடுவில் தண்ணீர் விடுவது பித்ரு தீர்த்தம் எனப்பெயர். நான்கு விரல் நுனிகளால் விடுவது தேவ தீர்த்தம். சுண்டி விரலுக்கு கீழ் உள்ள உள்ளங்கையால் விடுவது ரிஷி தீர்த்தம் என்று பெயர்.

உள்ளங்கையிலிருந்து மணிக்கட்டு வழியாக தீர்த்தம் வருவது ப்ருஹ்ம தீர்த்தம் என்று பெயர். ஆசமனம் செய்யும் போது தண்ணீர் அருந்துவது ப்ருஹ்ம தீர்த்தம்.

--------கோத்ரான்---------ஶர்மண: இம்மாதிரி( : )உள்ளதை ஹ என்று உச்சரிக்க வேண்டும். வசு ரூபான் பித்ரூன் ஸ்வதா நமஸ் தர்பயாமி.

பித்ருக்களை ரக்‌ஷிக்க ஸ்வதா தேவி உண்டாக்க பட்டாள் என தேவி பாகவதத்தில் உள்ளது.

1-2. அங்கிரஸோ ந: பிதரோ நவக்வா அதர்வாணோ ப்ருகவஸ் ஸோம்யாஸ:

தேஷாம் வயகும் ஸுமதெள யக்ஞ்இயானாமபி பத்ரே ஸெளமனஸே ஸ்யாம:

----------கோத்ரான்------சர்மண: வசு ரூபான் பித்ரூன் ஸ்வதா நமஸ் தர்பயாமி.

அங்கீரஸ், அதர்வா, ப்ருகு என்று நமது பித்ருக்கள் அழைக்க படுகிறார்கள். அவர்கள் மிக சிறந்த குணமுள்ளவர். ஸந்ததிகளிடம் புதிது புதிதாக அன்புள்ளவர். யாகத்தினால்

ஆராதிக்க தக்க அவர்களது மங்கள கரமான மனதில் நாம் இருக்க வேண்டும்.

1:3. ஆயந்துந; பிதரஸ் ஸோம்யாஸோ அக்னிஷ்வாத்தா: பதிபிர் தேவ யானை:

அஸ்மின் யக்ஞ்யே ஸ்வதயா மதந்த்வதி ப்ருவந்துதே அவந்த் வஸ்மான்.

--------கோத்ரான்--------சர்மண: வஸுரூபான் பித்ருன் ஸ்வதா நமஸ் தர்பயாமி.

யாகம் செய்யாமல் பித்ரு லோகம் சென்ற அக்னிஷ்வாத்தர் என்பவரும் மனோ வேகம் உள்ளவருமான பித்ருக்கள் தேவ யான மார்கமாக இங்கு வரட்டும். இங்கு நாம் செய்யும் தர்ப்பண யக்ஞ்யத்தில் ஸ்வதா என்று அளிக்கும் உணவினால் சந்தோஷம் அடையட்டும். பர லோகத்தில் நமக்காக பரிந்து பேசட்டும். நம்மை காக்கட்டும்.

2-1. ஊர்ஜம் வஹந்தீர் அம்ருதம் க்ருதம் பய: கீலாலம் பரிஸ்ருதம் ஸ்வதாஸ்த தர்பயதமே பித்ரூன்.----------கோத்ரான்--------ஶர்மண: ருத்ர ரூபான் பிதா மஹான் ஸ்வதா நமஸ் தர்பயாமி.

ஓ தீர்த்தமே கர்மவசமாகி , ஒரு ஸமயம் -மனுஷ்ய, தேவ, ராக்‌ஷஸ, (குணம்) மரம், செடி, கொடி, சண்டாளன் முதலிய பிறவியை எங்கள் பித்ருக்கள் அடைந்திருந்தால் அவர்களுக்கு உசிதமான அன்னம், அம்ருதம், நெய்,பால், ரக்தம், கள், முதலிய அவரவர்களுக்கு உசிதமான உணவாகி , பித்ரு அன்னமாக இருந்து என் பித்ருக்களை ஸந்தோஷ படுத்து.

2-2. பித்ருப்யஸ் ஸ்வதா விப்யஸ் ஸ்வதா நம: பிதா மஹேப்யஸ் ஸ்வதாவிப்யஸ் ஸ்வதா நம: ப்ரபிதாமஹேப்ய: ஸ்வதா விப்யஸ் ஸ்வதா நம: -------கோத்ரான்-------சர்மண: ருத்ர ரூபான் பிதாமஹான் ஸ்வதா நமஸ் தர்பயாமி.

ஸ்வதா என்று கூறி அளிக்கும் உணவை விரும்புவர்களான பித்ரு, பிதாமஹ, ப்ரபிதாமஹர் ஆகியவர்களுக்கு ஸ்வதா என்று தர்ப்பணம் செய்து வணங்குகிறேன். பித்ருக்கள் உண்டு களிக்கட்டும்.

2-3. யே சேஹ பிதரோ யே ச நேஹ யாகும்ஸ்ச வித்மயாகும் உசன ப்ரவித்ம அக்னே தான் வேத்த யதிதே ஜாத வேத ஸ்தயா ப்ரதக்கும் ஸ்வதயா மதந்தி.-------கோத்ரான் ---------சர்மண: ருத்ர ரூபான் பிதாமஹான் ஸ்வதா நமஸ் தர்பயாமி.

எல்லாம் அறிந்த ஓ அக்னியே எந்த பித்ருக்கள் இந்த உலகத்தில் உள்ளனர், எவர் இங்கு இல்லையோ எவரை நாம் அறிவோமோ , எவரை நாம் அறிய மாட்டோமோ அவர் அனைவரையும் நீர் அறிவீர். ஆதலால் அவர்களுக்கு ஏற்றதாக இந்த உணவை அவர்களுக்கு அளியும். அதனால் அவர்கள் சந்தோஷ மடையட்டும்.

3-1. மதுவாதா ரிதாயதே மது க்ஷரந்தி ஸிந்தவ: மாத்வீர் ந ஸந்த்வோஷதீ: -----------

கோத்ரான்--------ஶர்மண: ஆதித்ய ரூபான் ப்ரபிதாமஹான் ஸ்வதா நமஸ் தர்பயாமி.

பித்ரு தர்பணம் செய்கின்ற எனக்கு காற்று நன்மையை தரட்டும். நதிகளும், ஓஷதிகளும் மதுரமானதை அளிக்கட்டும்.

3-2. மது நக்த முதோஷஸி மதுமத் பார்திவகும் ரஜ: மது த்யெள ரஸ்து ந: பிதா.

---------கோத்ரான்--------ஶர்மண: ஆதித்ய ரூபான் ப்ரபிதாமஹான் ஸ்வதா நமஸ் தர்பயாமி.

இரவு, காலை, பகல் ஆகிய காலமும் நமக்கு இன்பத்தை தரட்டும். பூமியின் தூளியும் இன்பத்தை தரட்டும். ஆகாயமும் கபடமில்லாமல் இன்பம் தரட்டும்.

3-3. மதுமான்னோ வனஸ்பதி: மதுமாகும் அஸ்து ஸூர்ய: மாத்வீர் காவோ பவந்து ந: ----------கோத்ரான்-------ஶர்மண: ஆதித்ய ரூபான் ப்ரபிதாமஹான் ஸ்வதா நமஸ் தர்பயாமி.

மரங்களும் எங்களுக்கு இன்பம் தரட்டும். ஸுர்யன் அதிக தாபமின்றி ஜீவ சக்தியை அளிக்கட்டும்.பசுக்களும் மதுரமான பால் தந்து இன்பம் அளிக்கட்டும்.

ஸ்த்ரீகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்யும் போது வேத மந்திரம் கிடையாது.

--------கோத்ராஹா--------நாம்னீ: (அல்லது தா: )மாத்ரு ஸ்வதா நமஸ் தர்பயாமி என்று மூன்று தடவை சொல்ல வேண்டும்.

Sri malahanilareshvara ashtakam - sanskrit

*मलहानिकरेश्वराष्टकम्*

*दक्षिणाम्नाय-शृङ्गेरी-शारदापीठाधीश्वर-जगद्गुरु-शङ्कराचार्य-श्रीश्रीश्रीभारतीतीर्थ-महास्वामि-करकमलसञ्जातैः जगद्गुरु-श्रीश्रीविधुशेखरभारती-महास्वामिभिः विरचितम्*

तुङ्गोत्तमाङ्गविलसन्मृगभृत्कलाय

शृङ्गाद्रिवासरसिकाय महेश्वराय ।

शीतांशुभास्करकृशानुदृशे भवानी-

भर्त्रे नमोऽस्तु मलहानिकरेश्वराय ॥ 1 ॥

शर्वाय कश्यपमुनीन्द्रकुलाब्धिचन्द्र-

श्रीमद्विभाण्डककृताग्र्यतपःफलाय ।

श्रीऋष्यशृङ्गमुनिसेव्यपदाम्बुजाय

नित्यं नमोऽस्तु मलहानिकरेश्वराय ॥ 2 ॥

शृङ्गाद्रिदेशिकवरेण्यसुपूजिताय

नम्राखिलेष्टपरिपूरणतत्पराय ।

अस्तोकदुःखकृदवग्रहवारकाय

नित्यं नमोऽस्तु मलहानिकरेश्वराय ॥ 3 ॥

सच्चित्सुखाभिधगुरुप्रवरेण वामे

संस्थापिताद्रिसुतया सह विष्टपानि ।

गोपायते नृपकदम्बकसेविताय

पित्रेऽस्तु तारकजितः प्रणतिर्भवाय ॥ 4 ॥

श्रीमन्नृसिंहगुरुणाभिनवेन सद्यः

संस्थापितं निजतनूजमचिन्त्यशक्तिम् ।

स्तम्भस्थितं प्रथमपूज्यमवेक्ष्य नित्यं

मोमुद्यमानहृदयाय नमश्शिवाय ॥ 5 ॥

नित्योत्सवाय निगमागमतत्त्वविद्भिः

सङ्गीयमानविभवाय निरञ्जनाय ।

निर्वाणदाय निजभक्तततेश्च नाना-

मोहान्धकारमिहिराय नमश्शिवाय ॥ 6 ॥

पद्मोद्भवाब्जनयनप्रमथाधिपात्मा

सर्गस्थितिप्रलयकृत् गुणयोगतो यः ।

आनन्दबोधपरिपूर्णसदात्मकाय

तस्मै शिवाय नतिरस्तु गुणातिगाय ॥ 7 ॥

यस्मिन् विभाण्डकमुनिर्निजबोधयुक्तः

एकीबभूव विनिवृत्तसमस्तबन्धः ।

तस्मै सदा श्रुतिशिरःप्रतिपाद्यजीव-

ब्रह्मैक्यबोधनरताय नमश्शिवाय ॥ 8 ॥

इति दक्षिणाम्नाय-शृङ्गेरी-शारदापीठाधीश्वर-जगद्गुरु-शङ्कराचार्य-श्रीश्रीश्रीभारतीतीर्थ-महास्वामि-करकमलसञ्जातैः जगद्गुरु-श्रीश्रीविधुशेखरभारती-महास्वामिभिः विरचितं मलहानिकरेश्वराष्टकं सम्पूर्णम्

https://youtu.be/zNtS26xkHrw?si=_w_vwK3EOmkLuK0U

5 grave yard temples

மயானம் போனதுண்டா? --- நங்கநல்லூர் J.K. SIVAN

யாரையாவது பார்த்து நீங்கள் மயானம் எப்போது போனீர்கள் என்றால் அவர் கண் சிவந்து பல்லை நறநறவென்று கடிக்க வாய்ப்புண்டு. அவர் நினைக்கும் மயானம், வேறு நான் சொல்லும் மயானம் வேறு ஸார். நான் மட்டுமல்ல. ஒரு பஸ் 

நிறைய அநேகரை மயானத்துக்கு கூட்டிக்கொண்டு சென்றிருக்கிறேன். அது பல வருஷங்களுக்கு முன்பு.

எங்கள் பஸ் திருக்கடவூர்,திருவிடை மருதூர், தலைச்சங்காடு, போகும் வழியில் மதுராந்தகம், செங்கல்பட்டு, இன்னும் எத்தனையோ கோவில்களை பார்த்துக்கொண்டே சென்றோம். ஒருவர் இருவர் இல்லை. ஐம்பத்தைந்து பேர். ஒரு சொகுசு பேருந்து நிறைய. எல்லோரும் வேதவித்துக்கள். வழியெல்லாம் கோவில்களில் விளக்கேற்றி, எண்ணெய் அளித்து, ஸ்லோகங்கள் மந்த்ரங்கள் சொல்லி, அர்ச்சனைகள் செய்தோம். ருத்ரம், சமகம், தேவாரம் திருவாசகம் எல்லாம் பாடினோம்.

அதெல்லாம் முக்கியமில்லை. மயானம் சென்றது தான் நான் இப்போது சொல்லப்போவது. பஸ்ஸில் ஒரு மாமி  

''சிவன் மாமா, மயானம் எப்போ போகப்போகிறோம்?''

''நிச்சயம் காலை பதினொன்றுக்குள்..''

இந்த கேள்வி பதிலை முதல் முறையாக படிக்கின்ற உங்களில் சிலர் அல்ல பலர் ''இந்த ஆளுக்கு பைத்தியமா, அல்லது இப்படி கேட்டவளுக்கா ? அதெப்படி மயானம் செல்லப்போகும் நேரத்தை முன்னராகவே சொல்ல இயலும்? பைத்தியங்கள் பேத்தல்'' என்று தான் சான்றிதழ் தருவார்கள். 

''ஐயா பொறுங்கள். மயானம் என்றால் சுடுகாடு இல்லை இங்கே. ''மெய்ஞானம்'' என்கிற அற்புத க்ஷேத்ரம் வழக்கம்போல் நம்மவர்களால் சிதைக்கப்பட்டு, சிதை அடுக்குகிற ''மயான'' மாக போய்விட்டது. பழங்காலத்தில் இதற்கு பிரம்மபுரி, வில்வாரண்யம், வேதபுரி, திரு மெய்ஞ்ஞானம் என்றெல்லாம் பெயர். திருஞான சம்பந்தர் காலத்திலே எல்லாமே எரிந்து போய் ''மயானம்'' ஆகிவிட்டது என்பது அவரது பதிகத்தில் ''மயானம்'' என்று வருவதில் தெரிகிறது. பக்தர்கள் இந்த பக்கமே வராததற்கு இந்த பெயரேகூட ஒரு காரணமோ?

எத்தனை பேருக்கு உங்களில் மயானம் என்கிற இந்த மெய்ஞானம் க்ஷேத்ரம் திருக்கடவூரில் (இப்போது திருக்கடையூர்) இருப்பது தெரியும். தெரியாதவர்களுக்கு விவரம் சொல்கிறேன்.

திருக்கடவூரிலிருந்து 2 கிமீ. மயிலாடுதுறை - காரைக்கால் மார்கத்தில் வந்தால் 22 கி.மீ. தூரம். மயானம் ஆலயத்தில் சிவன் பெயர்: பிரம்மபுரீஸ்வரர். ஸ்வயம்பு. அம்பாள்: ஆம்ல குஜாம்பிகை. மலர் குழல் மின்னம்மை. கொன்றை, வில்வம் ஸ்தல விருக்ஷங்கள். அப்பர், சம்பந்தர், சுந்தரர் பாடல்கள் பெற்ற ஸ்தலம். காவிரி தென்கரை 276 சிவாலயங்களில் 48வது. மேற்கு பார்த்த 55 சிவாலயங்களில் ஒன்று. ராஜகோபுரம் இல்லை. மூன்றுஅடுக்கு மாடங்கள். ரெண்டு பெரிய பிராஹாரம்.

புராணங்களில் சிவன் பிரம்மாவை ஒரு கல்பத்துக்கு ஒன்றாக, ஐந்து முறை ஸம்ஹரித்து உயிர்ப்பித்தார் என்றும் அந்த ஐந்து இடங்கள் ''மயானம்'' என்று அழைக்கப்படுவதாகவும் தெரிகிறது. இந்த மயானங்கள், காசி மயானம், கச்சி 

மயானம், திருக்கடவூர் மயானம், காழி மயானம் (சீர்காழி) , வீழி நாலூர் மயானம் எனப்படும். பிரம்மனுக்கு சிவன் ஞானம் போதித்ததால் மெய்ஞானம் என்று பெயர். மார்க்கண்டர் சிவனை பிரார்த்தித்த இடம். ஆதி கடவூர் இது. இங்கிருந்து கிணற்று ஜலம் திருக்கடையூர் அம்ரிதகடேஸ்வரருக்கு அபிஷேகத்துக்கு தினம் செல்கிறதுண்டு. .

ஒரு வரிக்கதை சொன்னால் ஸ்தலபுராணம் அறியலாம்.  

ஏமக்கேரிடன் எனும் சாளுக்கிய சிவபக்த ராஜா போரில் தோற்றுப்போய் நாடிழந்து இங்கே வந்து வேண்டிக்கொண்டதால் சிங்காரவேலன் ராஜா உருவில் சென்று அந்த எதிரி ராஜாவை வென்று சாளுக்கியன் மீண்டும் ராஜ்ஜியம் பெற்று நன்றிக் கடனாக 53 ஏக்கர் நிலம் இங்கே முருகனுக்கு எழுதிவைத்து, அது தான் ''சிங்காரவேலி '' .

இங்கே ஒரு விசேஷம். வில்லேந்திய முருகனை இங்கே தரிசிக்கலாம். ருத்ராக்ஷம் தரித்து ஒரு கையில் வில், மற்றதில் அம்பு. காலணி அணிந்த சிங்காரவேலன். தக்ஷிணாமூர்த்திக்கு இங்கே ஆறு சிஷ்யர்கள் இங்கே. தொந்தி இல்லாத கணபதி.

பாம்பாட்டி சித்தர் வாழ்ந்த ஊர். ஸ்கந்த ஷஷ்டி, திருக் கார்த்திகை, திருவாதிரை இந்த ஆலயத்தில் சிறப்பு நாட்கள். மயானம் பற்றி தேவார பாடல் சில: எல்லாவற்றிலும் ''திருக்கடவூர் 'மயானம்'' கவனியுங்கள்:

வரிய மறையார் பிறையார் மலையோர் சிலையா வணக்கி

எரிய மதில்கள் எய்தார் எறியு முசலம் உடையார்

கரிய மிடறும் உடையார் கடவூர் மயானம் அமர்ந்தார்

பெரிய விடைமேல் வருவார் அவரெம் பெருமான் அடிகளே.

மங்கைமணந்த மார்பர் மழுவாள் வலனொன்றேந்திக்

கங்கைசடையிற் கரந்தார் கடவூர்மயானம் அமர்ந்தார்

செங்கண்வெள்ளே றேறிச் செல்வஞ்செய்யா வருவார்

அங்கையேறிய மறியார் அவரெம் பெருமான் அடிகளே.

ஈடல்இடபம் இசைய ஏறிமழுவொன் றேந்திக்

காடதிடமா வுடையார் கடவூர்மயானம் அமர்ந்தார்

பாடலிசைகொள் கருவி படுதம்பலவும் பயில்வார்

ஆடல்அரவம் உடையார் அவரெம் பெருமான் அடிகளே.

இறைநின்றிலங்கு வளையாள் இளையாளொருபா லுடையார்

மறைநின்றிலங்கு மொழியார் மலையார்மனத்தின் மிசையார்

கறைநின்றிலங்கு பொழில்சூழ் கடவூர்மயானம் அமர்ந்தார்

பிறைநின்றிலங்கு சடையார் அவரெம் பெருமான் அடிகளே.

வெள்ளையெருத்தின் மிசையார் விரிதோடொருகா திலங்கத்

துள்ளும்இளமான் மறியார் சுடர்பொற்சடைகள் துளங்கக்

கள்ளநகுவெண் டலையார் கடவூர்மயானம் அமர்ந்தார்

பிள்ளைமதியம் உடையார் அவரெம் பெருமான் அடிகளே.

பொன்றாதுதிரு மணங்கொள் புனைபூங்கொன்றை புனைந்தார்

ஒன்றாவெள்ளே றுயர்த்த துடையாரதுவே யூர்வார்

கன்றாவினஞ்சூழ் புறவிற் கடவூர் மயானம் அமர்ந்தார்

பின்தாழ் சடையார் ஒருவர் அவரெம் பெருமான் அடிகளே.

பாசமான களைவார் பரிவார்க்கமுதம் அனையார்

ஆசைதீரக் கொடுப்பார் அலங்கல்விடைமேல் வருவார்

காசைமலர்போல் மிடற்றார் கடவூர்மயானம் அமர்ந்தார்

பேசவருவார் ஒருவர் அவரெம் பெருமான் அடிகளே.

செற்றஅரக்கன் அலறத் திகழ்சேவடிமெல் விரலாற்

கற்குன்றடர்த்த பெருமான் கடவூர் மயானம் அமர்ந்தார்

மற்றொன்றிணையில் வலிய மாசில்வெள்ளி மலைபோல்

பெற்றொன்றேறி வருவார் அவரெம் பெருமான் அடிகளே.

வருமாகரியின் உரியார் வளர்புன்சடையார் விடையார்

கருமான்உரிதோல் உடையார் கடவூர்மயானம் அமர்ந்தார்

திருமாலொடுநான் முகனுந் தேர்ந்துங்காணமுன் ணொண்ணாப்

பெருமானெனவும் வருவார் அவரெம் பெருமான் அடிகளே.

தூயவிடைமேல் வருவார் துன்னாருடைய மதில்கள்

காயவேவச் செற்றார் கடவூர்மயானம் அமர்ந்தார்

தீயகருமஞ் சொல்லுஞ் சிறுபுன்தேரர் அமணர்

பேய்பேயென்ன வருவார் அவரெம் பெருமான் அடிகளே.

மரவம் பொழில்சூழ் கடவூர் மன்னுமயானம் அமர்ந்த

அரவம் அசைத்த பெருமான் அகலம்அறிய லாகப்

பரவுமுறையே பயிலும் பந்தன்செஞ்சொல் மாலை

இரவும்பகலும் பரவி நினைவார் வினைகள் இலரே.

நான் சென்றபோது அந்த கோவிலில் ஒரு முதியவர் பணி புரிந்து வந்தார். மிக அற்புதமான குரல் படைத்த அவர் கட கடவென்று மேற்சொன்ன திருஞான சம்பந்தரின் மயான ஆலய பாடல்களை பாடி தெரிந்த அர்த்தங்களை சொன்னது நினைவிருக்கிறது. என் தமையனார் ரத்னமய்யரும் ஜோடி சேர்ந்து நிறைய ஸ்லோகங்கள் பாடினார். நான் என்னுடன் வந்தவர்களிடம் நிதி வசூலித்து அந்த முதியவருக்கு எங்களாலான காணிக்கையை சமர்பித்தோம்.

மயானம் என்றால் சுடுகாடு என்று நினைக்கிறோம். இல்லை. அற்புதமான ஐந்து சிவாலயங்கள் மயானம் என்று அழைக்கப்படும் திவ்ய சிவஞானம் அளிக்கும் ஸ்தலங்கள் . மயானம்= மெய்ஞ்ஞானம்.

பஞ்ச மயானத் தலங்கள் (ஐந்து மயானங்கள்) என்று அழைக்கப்படும் இவை அனைத்தும் சிவபெருமான் பிரம்மனை சம்ஹரித்து, மீண்டும் ஞானம் அருளி உயிர்ப்பித்த இடங்கள் என்ற புராணப் பெருமை கொண்டவை. மயானம் என்பது நமக்குள் இருக்கும் அஹங்காரத்தை எரிக்கும் இடம். கர்மங்கள் கரையும் இடம். சிவஞானம் உதிக்கும் ஸ்தலம். 

श्मशानवासिनंदेवंभस्मोद्धूलितविग्रहम्। नागयज्ञोपवीतंचवन्देऽहंशङ्करंशिवम्॥ नागयज्ञोपवीतं च वन्देऽहं शङ्करं शिवम् ॥Śmaśānavāsinaṁ devaṁ bhasmoddhūlita-vigraham | Nāga-yajñopavītaṁ ca vande'haṁ Śaṅkaraṁ Śivam || ஸ்மஸானவாஸினம் தேவம் பஸ்மோத்தூலித விக்ரஹம் நாக யஜ்ஞோபவீதம் ச வந்தேஹம் சங்கரம் சிவம்

''சுடுகாட்டில் வாழும், பளிச்சென்று நெற்றியில் மார்பில் தொழில் கரங்களில் திருநீறு பூசிய,பாம்பை பூணூலாக அணிந்த,

சங்கரனை வணங்குகிறேன்.''

பஞ்ச மயான ஸ்தலங்கள்; 1. கச்சி மயானம் (காஞ்சிபுரம் ஏகாம்பரேஸ்வரர் ஆலய வளாகத்தில் உள்ள அக்னி லிங்கம். 2. கடவூர் மயானம், திருக்கடவூர் அம்ருத கடேஸ்வரர் ஆலயம் அருகே உள்ளது. .3. காழி மயானம் , சீர்காழி,

4. நாலூர் மயானம், திருநாலூர். 5. வீழி மயானம், திருவீழி மிழலை.

திருக்கடவூர் மயானம் (திருமெய்ஞ்ஞானம்) சிவன் பெயர் பிரம்மபுரீஸ்வரர். அம்பாள்; மலர்க்குழல் மின்னம்மை.

இங்கே பிரம்மனின் அகங்காரத்தை சிவன் அழித்தார். மார்கண்டேயனுக்கு யம பயம் நீக்கிய ஸ்தலம்.

காழி மயானம்; சிவன்; மாயணநாதர், அம்பாள்; பெரியநாயகி.

வீழி மயானம் (திருவீழிமிழலை) சிவன்; வீழிநாதர், அம்பாள்; சுந்தர குஜாம்பிகை.

Mind control - Thaayumaanavar song

தாயுமானவ ஸ்வாமிகள்   J.K. SIVAN   தாயுமானவர்  வேதாரண்யத்தில் பிறந்து, திருச்சியில் வாழ்ந்து, இராமநாதபுரத்தில் சமாதி அடைந்தார்.திருச்சி மாத்ருபூதேஸ்வரர் மேல் அதீத பக்தி.   அவரைத்  தான்  தாயுமானவ சுவாமி என்று தமிழில் அழைக்கிறோம். இன்றும் ஒரு  தாயுமானவர் பாடல் கீழே தருகிறேன்.  அர்த்தம் புரிந்து கொள்வது கஷ்டமே இல்லை. . 

''கந்துக மதக்கரியை வசமா நடத்தலாங்

      கரடிவெம் புலிவாயையுங்

   கட்டலாம் ஒருசிங்கம் முதுகின்மேற் கொள்ளலாங்

      கட்செவி எடுத்தாட்டலாம்

வெந்தழலின் இரதம்வைத் தைந்துலோ கத்தையும்

      வேதித்து விற்றுண்ணலாம்

   வேறொருவர் காணாமல் உலகத் துலாவலாம்

      விண்ணவரை ஏவல்கொளலாஞ்

சந்ததமும் இளமையோ டிருக்கலாம் மற்றொரு

      சரீரத்தி னும்புகுதலாஞ்

   சலமேல் நடக்கலாங் கனல்மே லிருக்கலாந்

      தன்னிகரில் சித்திபெறலாம்

சிந்தையை அடக்கியே சும்மா இருக்கின்ற

      திறமரிது சத்தாகிஎன்

   சித்தமிசை குடிகொண்ட அறிவான தெய்வமே

      தேசோ மயானந்தமே. ''

ஒரு பெரிய  லிஸ்ட்  தருகிறார் தாயுமானவர்.   எதெல்லாம் முடியும்  எது முடியவே முடியாது என்று அவர்  அன்று சொன்னது இன்றும் பொருந்தும்.

காட்டில்  பலத்தோடு அலையும் மதங் கொண்ட யானையை  ஒருவழியாக வசப்படுத்தி நடக்க விடலாம். கரடி புலிகளின் கொடிய  சக்தி  கொண்ட வாயைக் கூட  ஒரு வழியாக கட்டி விடலாம். , சிங்கத்தின் முதுகிலேறி சவாரி செய்யலாம்.  விஷ நாகங்களைக்  கூட கழுத்தைப் பிடித்து வீசி ஆட்டலாம்.    யாகத்தீ  வளர்த்து மந்திர  சக்தியால்  ஐந்து லோகங்களையும் விற்று சாப்பிட்டு விடலாம்.சித்து வேலை கற்று எவர் கண்ணிலும் படாமல்  மாயாவியாக உலகத்தை சுற்றி  வரலாம். வானுலகத்தில் உள்ள தேவர்களுக்கு கட்டளையிட்டு வேலை வாங்கலாம்.

எந்த வயதிலும் இளமை பொருந்திய உடலோடிருக்கலாம்.ஒரு சரீரத்திலிருந்து இன்னொரு சரீரத்துக்குள் புகலாம்.    நீரின் மீது நடக்கலாம்.  நெருப்பின்  மீது வீட்டில்  AC  அறையில் சோபாவில் உட்கார்ந்திருப்பது போல்   இருக்கலாம். ஒருவரும் நமக்கு ஈடு இணை இல்லை என்று பெருமிதத்தோடு அஷ்ட மஹா சித்திகள் பெறலாம். ஆனால்  நம்மால் முடியாதது ஒன்று  இருக்கிறதே.   மனதில்  எண்ணங்கள் எழாமல் அடக்கி சும்மா இருக்கக்கூடிய திறன் எப்படி?    ஆஹா   இதை மாட்டு மட்டும் என்றும் அறியமுடியவில்லையே,  ரொம்ப  கஷ்டமாக இருக்கிறதே. அதை நீ எனக்கு உணர்த்தவேண்டும்  அறிவாகிய  என் மாத்ரு பூதேஸ்வரா,  தேஜோ மயானந்தமே.''

நேற்று ஒரு நண்பர் பையன் என்னை பார்க்க வந்திருந்தான். என்னவெல்லாமோ கொஞ்சம் பேசிவிட்டுஅவனை கேட்டேன்;  ''தம்பி  நீங்க  என்ன செய்றீங்க? 'ஸார்,   நான் சும்மாத்தான் இருக்கேன்'' பெரியவர்:''அதெப்படி அப்பா நீ  இவ்வளவு கெட்டிக்காரனா இருக்கே. சும்மா இருப்பது ரொம்ப கஷ்டமான வேலையாச்சே’.அது 

எவ்வளவு கஷ்டமானது''  என்று தாயுமானவ சுவாமிகள் சொல்லியிருப்பதே  இப்போது தானே படிச்சேன்.'' மேற்கண்ட பாடலை பாடிக்காட்டினேன்.  அந்த பாட்டின் அர்த்தத்தாலோ, அல்லது எனது குரலின் கர்ண கொடூரத் தாலோ என்னவோ '' சார்  கொஞ்சம் அவசரமாக போக வேண்டி இருக்கிறது. இன்னொரு நாள் வரேன்''  என்று எழுந்து விடுவிடுவென்று நடந்து விட்டான். இனி இந்த தெருப்பக்கமே திரும்பமாட்டான் என்று அவன் முக பாவம் ஜாடை காட்டியது. ஞானிகள் அருகில் இருந்தால் ''சும்மா இருக்கும் சுகம் '' பற்றி கேட்டறியலாம் . 

' சும்மா இருத்தல்’ பணத்தால், பதவியால், பரம்பரையால், வயதால், எதிலும்  அடங்காத பெருஞ்செல்வம். வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாத சும்மா இருத்தல் ஒரு யோகம்.  இனிப்புக் கடையில் சிக்கிக் கொண்ட எறும்பு இனிப்பு சாப்பிட  மாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடிப்பது போலத்தான் 'சும்மா இருப்பது'.   விளையாட்டு மைதானத்திற்கு குழந்தையை கூட்டிப்போய் விட்டு 'எதுவும் விளையாடாதே சும்மா இரு' என்பது போலத்தான்…..

ஒரு பொருளின் மேல் முதலில் ஆசை வரும். அது கையில் கிடைத்துவிட்டால் ஆணவம் வரும். என்னைப்   போல் இந்த உலகில் யார் உண்டு ? நினைத்ததை முடிப்பவன் நான் என்ற ஆணவம் வரும். கிடைக்க வில்லை யென்றால் ஆங்காரம் வரும். அந்த ஆங்காரம், ஆணவத்தை விட மோசமானது.  அறிவை மயக்கும்.  நடு நிலை தவற வைக்கும். எதை எடுத்தாலும் அதுவாய் மாறிடும். வாயில் வந்த படி பேசும். மும்மூர்த்திகளும் நான் தான் என்று சொல்லும்....இப்படி சொல்லிக் கொண்டே தாயுமானவர் இந்த பட்டியலுக்கு முடிவு வேண்டுமே என்று முடிவில் இராவணாகாரமாகி விடும் என்கிறார்.

அது என்ன இராவணாகாரம் ?

வீரத்திலும், பக்தியிலும் சிறந்தவன் இராவணன்.

சீதை மேல்  ஆசைப் பட்டான். புத்தி வேலை செய்வது நின்றது. வீரம் போய் குறுக்கு, கோணல், புத்தி வந்தது. கள்ளமாய் அவளை கவர்ந்து வந்தான். இராமனோடு சண்டை போட்டான். தன் சொந்த மகனை போரில் இழந்தான். தம்பி மக்கள் எல்லோரையும் இழந்தான். நாடும் போயிற்று. அனாதையாக நின்றவன்   இத்தனைக்கும் காரணம் அந்த சீதை தானே, அவளை முதலில் இதோ  கொன்று விடுகிறேன் என்று கோபம் கொண்டான்.  அவள் வேண்டும் என்று தானே தூக்கி வந்தவன்,  அவளுக்காக  இத்தனை நாள் போர் புரிந்தவன், சகோதரன், சேனை, நாடு,  மக்கள், உறவுகள் எல்லாமே  இழந்தான். இப்போது அவளை கொல்லுவேன் என்கிறான். தனக்கு கிடைக்காதது யாருக்கும் கிடைக்க கூடாது என்ற ஆங்காரம். ஆங்காரம்  மனத்தில் பதிந்து, படிந்து, மனம் சிந்திக்க தவறி  உணர்ச்சிக்கு  அடிமையானால்  படும்  தொல்லைக்கு  எல்லையே இல்லை. 

இந்த  மனித உடம்பு இருக்கிறதே,  அதை அடக்கி  ஆள்வது  ஐம்புலன்கள் தான்.  அதன் ஒட்டு  மொத்தம் தான் உடம்பு. 

கண், மூக்கு, செவி, வாய், ஸ்பரிசத்துக்கு  ஆதாரமான  உடம்பு  இவைகளை  செலுத்துவது, இயக்குவது மனம், புத்தி. தறி கேட்டு ஓடும் அதை அடக்குவது என்பது   ஞானிகளால் மட்டுமே முடிகிறது.  வைராக்கியம் இதற்கு வேண்டுமே.  சாதாரண பாமர ஜனங்களாகிய நாம் அவற்றின் அடிமையாகி  பல கஷ்டங்களுக்கு துயரங்களுக்கு துன்பங்களுக்கு ஆளாகிறோம்.

மேலே சொன்ன பாடலை மீண்டும் ஒரு முறை படியுங்கள்.  பலம் கொண்ட  மதயானையைக்  கூட மனிதன் அடக்குகிறான். வேகமாக ஓடும் சக்தி வாய்ந்த குதிரையை  தனது கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்து அவன் சொன்னபடி ஓட வைக்கிறான். வண்டி இழுக்க சொல்கிறான்.  சர்க்கஸில் கரடி  புலி சிங்கம் இதெல்லாம் கூட  அவன் அடிமையாகி சொன்னபடி ஒரு சின்ன ஸ்டூல் மேல் ரெண்டு காலில் நிற்கிறது. கை தட்டல் வாங்குகிறது. சிங்கத்தின் மேல் கூட நாம் சவாரி செய்யமுடியும்.

கூடைக்குள்  போட்டு  கருநாகத்தையும்  ஆடு பாம்பே என்று தெருவில்  வட்டமான கூட்டத்தின் நடுவே ஆட வைக்க முடிகிறது.

நெருப்பில் பாதரசம் மற்றும் சில வினோத உலோகங்களை  போட்டு காய்ச்சி சிவப்பாக பொன்னாக்கி  பணம் சம்பாதிக்கலாம். 

திடீரென்று நினைத்த போது யாரும்  காணாதபடி  மறைந்து போகலாம்,   காற்றில்  ஹனுமான் போல் பறந்து போகலாம்.   விண்ணுலகத்தில் உள்ள  தேவர்களைக்  கூட  நமது வீட்டு வேலைகளைச்  செய்ய போய் கூட்டி வரலாம்.  ரொம்ப  சந்தோஷமான ஒரு சமாச்சாரம். நாம் நூறு வயதானாலும் கூட  காய கல்பங்கள் சாப்பிட்டு  இளமையோடு  இருக்கலாம். ஒரு உடலிலிருந்து இன்னொரு உடலுக்கு  பர- காயப்  பிரவேசம்  செய்யவும் கூட  நம்மால் முடியும். நாம்  என்றால் நீங்களோ நானோ   இல்லை. சித்தர்கள், ஞானிகளைச் சொல்கிறேன்.    கப்பலோ  படகோ எதுவும்  வேண்டாம். அஷ்ட மா சித்தி பெற்ற  மஹான்களால் ஜலத்தின் மேல் கூட  நடக்கமுடியும். தூங்க முடியும்.  நெருப்பில் ஜம்மென்று குளிக்க முடியும்.  இன்னும் என்னென்னவோ சக்திகள் சித்திகள் பெற முடிகிறது. 

ஆனால்,  ஐயோ என்ன செய்வது? புரியவில்லையே தெரியவில்லையே!  ரொம்ப ரொம்ப கஷ்டமான ஒரு காரியம் என்ன தெரியுமா?  நான் சொல்லவில்லை.  தாயுமானவ ஸ்வாமிகள் சொல்கிறார். "மனத்தை அடக்கி சும்மா இருப்பது.   குரங்கைக் காட்டிலும் மோசம் நாம்.  மனது அலை பாய்ந்து கொண்டு இருக்கிறது. அதை கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வர முடியவில்லையே'.  நமது நிலை தாயுமானவருக்கு நன்றாக  தெரிந்திருக்கிறது. என் மனதில் எப்போது குடிகொண்ட  அறிவான  தெய்வமே .  தேஜோமயானந்த அருட்ஜோதி யே . நீ தான் அருள வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டு  முடிக்கிறார். அவனன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது அல்லவா?

Dhobi and diamond - who is a fool? Sanskrit story

Courtesy: Sri.Pradip nath 

रजकस्य हीरकम्।

कश्चन रजकः आसीत्। तस्य लघुः कश्चन गर्दभः आसीत्।

सः रजकः तस्य गर्दभम् अतीव प्रीणाति स्म। गर्दभोऽपि स्वीयं स्वामिनम् अत्यन्तं प्रीणाति स्म, आदिनं च तस्य कार्यं करोति स्म। 

 

एकदा सः रजकः स्वीयं गर्दभं नीत्वा मार्गे गच्छति स्म। तदा सः मार्गे कञ्चन प्रस्तरखण्डम् अपश्यत्। सः प्रस्तरखण्डः द्योतते स्म। रजकः तदा तं प्रस्तरखण्डम् उन्नीय अपश्यत् सः प्रस्तरखण्डः अतीव सुन्दरः आसीत्। तदानीं सः रजकः केनचित् दृढरज्जुना तं प्रस्तरखण्डं बद्ध्वा तस्य गर्दभस्य कण्ठे अधारयत्।

ततः सः रजकः सन्तुष्टः अभवत्, तस्य गर्दभोऽपि सन्तुष्टः अभवत्। एवमेव तौ उभावपि मार्गे चलतः स्म, तदानीं सहसा कश्चन मनुष्यः गर्दभस्य कण्ठे लम्बितं तं पाषाणखण्डम् अपश्यत् । 

सः मनुष्यः अत्यन्तम् आश्चर्येण तं पाषाणं दृष्ट्वा अचिन्तयत्, एतत्तु हीरकमेव। एतद् हीरकमिति सः रजकः न जानाति इत्येवं विचिन्त्य सः मनुष्यः रजकस्य समीपं गत्वा अब्रवीत् भोः भ्रातः! भवान् गर्दभस्य कण्ठे पाषाणं किमर्थम् अलम्बयत्? 

 

रजकः तदा अब्रवीत् महोदय! अहं मार्गे एतं प्राप्य मम प्रियस्य गर्दभस्य कण्ठे अधारयम्। तदारभ्य मम एषः गर्दभः अत्यन्तं सन्तुष्टः अपिच मम सर्वम् आदेशं सः मन्यते।

रजकस्य वचः श्रुत्वा सः मनुष्यः अचिन्तयत् यद् एषः रजकः एतस्य मूल्यं किम् इति न जानाति। एवं विचिन्त्य सः मनुष्यः रजकं लोभं दर्शयित्वा अब्रवीत् हे महोदय! एतं पाषाणं मह्यं ददातु, अहं भवते शतं रूप्यकाणि दास्यामि। 

रजकः तस्य वचः श्रुत्वा किञ्चित् विचार्य अब्रवीत् नहि महोदय! अहं शतं रूप्यकाणि नीत्वा किं करिष्यामि! एतं पाषाणं प्राप्य तु मम गर्दभः सन्तुष्टः अस्ति, अहमपि सन्तुष्टः एव। 

ततः सः मनुष्यः रजकेन सह वार्तां कुर्वन् अग्रे गच्छति स्म। सः रजकाय पञ्च शतं रूप्यकाणि दातुमपि सज्जः अभवत् किन्तु सः रजकः तदपि निराकरोति स्म। सः मनुष्यः अत्यन्तं चतुरः आसीत्, अतः तं रजकम् अनुगच्छति स्म। तयोः वार्तालापसमये एकवारमपि सः मनुष्यः रजकं न अब्रवीत् यत् तत् हीरमकम् अस्ति इति। 

ततः रजकम् अनुगच्छन् सः मनुष्यः मार्गे किञ्चित् विरम्य दूरतः पश्यति स्म यत् सः कुत्र गच्छति इति। 

किञ्चित् अनन्तरं पुनः सः मनुष्यः रजकस्य समीपं धावित्वा गत्वा अपश्यत् गर्दभस्य कण्ठे तद् हीरकं नास्ति इति। ततः सः उच्चैः चीत्कारं कृत्वा रजकम् अब्रवीत् अरे महोदय! भवतः गर्दभस्य कण्ठात् पाषाणः कुत्र अगच्छत्? तदा रजकः विनयेन अब्रवीत् महाशय! भवान् यदा पृष्ठतः दूरे आसीत् तदा अन्यः कश्चन आगत्य मह्यं पञ्चाशत् सहस्रं रूप्यकाणि दत्वा एतं प्रस्तरखण्डं नीतवान्। 

रजकस्य तद् वचः श्रुत्वा सः मनुष्यः हताशः भूत्वा चीत्कारं कृत्वा रजकम् अब्रवीत् अरे मूर्ख! त्वं न जानासि तस्य पाषाणखण्डस्य मूल्यम्! तत्तु बहुमूल्यं रत्नं हीरकम् आसीत् यस्य मूल्यं दशलक्षं रूप्यकाणि आसीत्। 

रजकः तदा स्मित्वा अब्रवीत् महोदय! अहं तु न जानामि यद् एतस्य मूल्यं बहु अस्ति, किन्तु भवान् तु जानाति एव। तथापि भवान् मह्यं केवलं पञ्च शतं रूप्यकाणि हि दातुम् उद्यतः आसीत्। यदि भवान् मह्यं दशसहस्रं रूप्यकाणि अपि अदास्यत् तर्हि अहं सन्तुष्टः भूत्वा तद् हीरकं भवते हि अदास्यम्। अतः भवान् हि चिन्तयतु यत् मूर्खः अहम् उत भवान्!!

*-प्रदीपः!*

Text and audio of Ramayan, ashtadhyayi etc

https://avinashvarna.github.io/audio_alignment/corpus/ramayana/

Please refer for ashtadhyayi,kumarasambhavam, patanjali yoga sutras, ramyanam etc

You get both text & audio here

Turban of foolishness - sanskrit story

मौढ्यपट्टबन्धः

पुरा किल ध्यानचन्द्राभिधानः परतत्त्वजिज्ञासुर्भगवद्भक्तिरसार्द्रहृदयः कश्चित् सार्थवाहो बभूव। सोऽन्वहं प्रातःकृत्यानि निर्वर्त्य परमेश्वरं समभ्यर्च्य स्वविपणिं प्रतस्थे। स च यावन्मध्यन्दिनं पण्याजीवं समाचरत्, अह्नोऽपरभागे तु स ईश्वरप्रणिधान-सच्छास्त्रविमर्शादिभिरेव कालं निन्ये।

अथैकदा तन्नगरवरिष्ठो नैगममुख्यः श्रीमान् लक्ष्मीपतिर्नामा तं ध्यानचन्द्रं स्वधाम समाहूय तदुत्तमाङ्गे कञ्चनोष्णीषविशेषं सन्निवेश्यैवमभिदधे— “मयेदमुष्णीषं परममूढाय कस्मैचित् प्रदानाय निरमायि। त्वं हि वणिक्कुले जातः सन्नपि वित्तोपार्जने नितान्तमुदासीनतां भजसे। अतः परं जाड्यं किम्? त्वत्सदृशोऽपरो मूढो नहि लोके विचक्ष्यते। तस्मादेतदुष्णीषं तुभ्यमेव मयार्प्यते” इति।

एवं तेनाभिहितोऽपि ध्यानचन्द्रो न किञ्चित् प्रत्युवाच, स्ववृत्तौ च यथापूर्वं प्रववृते। ज्ञातिबान्धवा अपि सर्वे तदीयं मौढ्यं मुहुर्मुहुरुद्घोष्य तं परिजहसुः।

अथ कालक्रमेण स लक्ष्मीपतिर्दारुणेन केनचिद् व्याधिना जगृहे। प्रवर्धमानगदाबाधश्चासौ पञ्चत्वायोद्यतोऽभवत्। तस्मिन्नवसरे तल्पगतं तमभिवीक्षितुमुपगतो ध्यानचन्द्रः पप्रच्छ— “भोः श्रेष्ठिन्! पारलौकिकसुखव्यवस्थां विधातुं कश्चित् पुरुषः किं त्वया इतः पूर्वमेव प्रेषयामासिथ?” इति।

लक्ष्मीपतिस्तु विस्मयाकुलमनाः प्रत्यवादीत् — “अये ध्यानचन्द्र! किमिदं त्वयाभिधीयते?”

“आमुष्मिकाय हि वासाय प्रकृष्टा काचन व्यवस्थापेक्ष्यते खलु? त्वत्परिचर्यायै च दाराः सुता बान्धवाश्च त्वया सह समेयुर्नूनम्?” इति ध्यानचन्द्रः पुनरप्राक्षीत्।

“अहो! को नु नाम परलोकं प्रति कमपि प्रेषयितुं शक्नुयात्? न कोऽपि मया सममनुगन्तुं प्रभवति। द्रविणं बान्धवा वणिज्या वा, न किमपि तत्र मया सह नेतुं शक्यम्। एकाकिनैव मया तत्र यास्यते…”

“यद्येवम्, तर्हीदमुष्णीषं धर्तुं त्वमेव योग्यतमोऽसि” इत्यभिधाय ध्यानचन्द्र आत्मशिरोऽधिष्ठितं तमुष्णीषमवतार्य लक्ष्मीपतेर्मूर्ध्नि न्यधात्।

विस्मयविस्फारिताक्षो लक्ष्मीपतिस्तं बभाषे — “सखे! किमिदं त्वं विधत्से?”

ततो ध्यानचन्द्रः प्रत्युवाच — “यतो ‘न किमपि परलोकं प्रति नेतुं शक्यते’ इति त्वं जानन्नपि यावज्जीवं प्रभूतं द्रविणमन्वचिन्वथाः। साम्प्रतं तु न तद् द्रविणं तवोपकाराय कल्पते, न वा कलत्रसुतबान्धवाः। नित्याय श्रेयसे किमप्यनर्जयित्वा, त्वया क्षणभङ्गुरायैहिकसुखायैव सर्वस्वमुपायुङ्क्थाः। इयं हि परा कोटिर्मौढ्यस्य। अतो मत्तोऽपि गरीयान् मूढस्त्वमेवासि। अत एवैष मौढ्यपट्टो मया तुभ्यं प्रत्यर्पितः” इति।

https://samskrtam.uk/stories/5

Yaamunaachar aka aalavandAr

வைஷ்ணவ சமயத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற ஆச்சாரியர்களில் ஒருவரான ஆளவந்தார் (யாமுனாச்சாரியார்), ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாய வளர்ச்சியில் மிக முக்கிய பங்கு வகித்தவர். இவர் நாதமுனிகள் அவர்களின் பேரன் ஆவார். இவருடைய இயற்பெயர் யாமுனன்.

பிறப்பு

கி.பி. 10–11ஆம் நூற்றாண்டில் வீரநாராயணபுரம் (இன்றைய காட்டுமன்னார்கோவில்) பகுதியில் பிறந்தார்.

தந்தை: ஈஸ்வரமுனி.

சிறு வயதிலேயே வேதம், சாஸ்திரம், தர்க்கம் ஆகியவற்றில் அபார புலமை பெற்றார்.

"ஆளவந்தார்" என்ற பெயர் வந்தது எப்படி?

இளம் வயதில் அரசவையில் புகழ்பெற்ற பண்டிதர் ஒருவருடன் வாதத்தில் வெற்றி பெற்றார். அவருடைய மேதையைப் பார்த்து அரசி, "இவர் என்னை ஆள வந்தார்" என்று கூறியதாகக் கூறப்படுகிறது. அதன்பிறகு அவர் "ஆளவந்தார்" என்ற பெயரால் அறியப்பட்டார்.

ஆன்மிக வாழ்க்கை

பின்னர் உலக வாழ்க்கையை விட்டு விலகி, ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதசுவாமி கோவில் சென்று மணக்கால் நம்பி அவர்களிடம் உபதேசம் பெற்று, முழுமையாக பகவத் கைங்கரியத்தில் ஈடுபட்டார்.

முக்கிய நூல்கள்

ஆளவந்தார் பல சிறந்த தத்துவ நூல்களை இயற்றினார்:

ஸ்தோத்ர ரத்னம்

சதுஸ்லோகி

கீதார்த்த சங்கிரகம்

சித்தித்ரயம்

ஆகம பிராமாண்யம்

மகாபுருஷ நிர்ணயம்

இந்த நூல்கள் விஸிஷ்டாத்வைத தத்துவத்திற்கு வலுவான அடித்தளமாக அமைந்தன.

இராமானுஜருடன் தொடர்பு

இராமானுஜர் அவர்களின் மேன்மையை உணர்ந்த ஆளவந்தார், அவரை ஸ்ரீவைஷ்ணவ சமயத்தின் தலைவராகக் காண விரும்பினார். ஆனால் இருவரும் நேரில் சந்திப்பதற்கு முன்பே ஆளவந்தார் பரமபதம் அடைந்தார்.

ஆளவந்தார் திருவுடலில் மூன்று விரல்கள் மடங்கியிருந்தன. இராமானுஜர்,

1. பிரம்ம சூத்திரத்திற்கு ஸ்ரீபாஷ்யம் எழுதுவேன்.

2. நம்மாழ்வாரின் பெருமையை உலகறியச் செய்வேன்.

3. பராசர முனிவரின் பெயரை நிலைநாட்டுவேன்.

என்று மூன்று உறுதிமொழிகள் எடுத்தவுடன், அந்த மூன்று விரல்களும் நிமிர்ந்தன என்று ஸ்ரீவைஷ்ணவ மரபு கூறுகிறது.

ஆளவந்தாரின் சிறப்புகள்

விஸிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தத்தின் முன்னோடி.

நாதமுனிகளின் ஆன்மிகப் பாரம்பரியத்தைத் தொடர்ந்து வளர்த்தவர்.

இராமானுஜரின் வருகைக்கு தத்துவ அடித்தளம் அமைத்தவர்.

பக்தி, பிரபத்தி மற்றும் சரணாகதி மார்க்கத்தை தெளிவாக விளக்கிய மகான்.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ மரபில் ஆளவந்தார், நாதமுனிகளுக்கும் இராமானுஜருக்கும் இடையிலான முக்கிய ஆன்மிகப் பாலமாகப் போற்றப்படுகிறார். அவருடைய நூல்களும் உபதேசங்களும் இன்றும் ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தின் அடிப்படை ஆதாரங்களாக மதிக்கப்படுகின்றன.

Sanskrit stories

मौढ्यपट्टबन्धः

पुरा किल ध्यानचन्द्राभिधानः परतत्त्वजिज्ञासुर्भगवद्भक्तिरसार्द्रहृदयः कश्चित् सार्थवाहो बभूव। सोऽन्वहं प्रातःकृत्यानि निर्वर्त्य परमेश्वरं समभ्यर्च्य स्वविपणिं प्रतस्थे। स च यावन्मध्यन्दिनं पण्याजीवं समाचरत्, अह्नोऽपरभागे तु स ईश्वरप्रणिधान-सच्छास्त्रविमर्शादिभिरेव कालं निन्ये।

अथैकदा तन्नगरवरिष्ठो नैगममुख्यः श्रीमान् लक्ष्मीपतिर्नामा तं ध्यानचन्द्रं स्वधाम समाहूय तदुत्तमाङ्गे कञ्चनोष्णीषविशेषं सन्निवेश्यैवमभिदधे— “मयेदमुष्णीषं परममूढाय कस्मैचित् प्रदानाय निरमायि। त्वं हि वणिक्कुले जातः सन्नपि वित्तोपार्जने नितान्तमुदासीनतां भजसे। अतः परं जाड्यं किम्? त्वत्सदृशोऽपरो मूढो नहि लोके विचक्ष्यते। तस्मादेतदुष्णीषं तुभ्यमेव मयार्प्यते” इति।

एवं तेनाभिहितोऽपि ध्यानचन्द्रो न किञ्चित् प्रत्युवाच, स्ववृत्तौ च यथापूर्वं प्रववृते। ज्ञातिबान्धवा अपि सर्वे तदीयं मौढ्यं मुहुर्मुहुरुद्घोष्य तं परिजहसुः।

अथ कालक्रमेण स लक्ष्मीपतिर्दारुणेन केनचिद् व्याधिना जगृहे। प्रवर्धमानगदाबाधश्चासौ पञ्चत्वायोद्यतोऽभवत्। तस्मिन्नवसरे तल्पगतं तमभिवीक्षितुमुपगतो ध्यानचन्द्रः पप्रच्छ— “भोः श्रेष्ठिन्! पारलौकिकसुखव्यवस्थां विधातुं कश्चित् पुरुषः किं त्वया इतः पूर्वमेव प्रेषयामासिथ?” इति।

लक्ष्मीपतिस्तु विस्मयाकुलमनाः प्रत्यवादीत् — “अये ध्यानचन्द्र! किमिदं त्वयाभिधीयते?”

“आमुष्मिकाय हि वासाय प्रकृष्टा काचन व्यवस्थापेक्ष्यते खलु? त्वत्परिचर्यायै च दाराः सुता बान्धवाश्च त्वया सह समेयुर्नूनम्?” इति ध्यानचन्द्रः पुनरप्राक्षीत्।

“अहो! को नु नाम परलोकं प्रति कमपि प्रेषयितुं शक्नुयात्? न कोऽपि मया सममनुगन्तुं प्रभवति। द्रविणं बान्धवा वणिज्या वा, न किमपि तत्र मया सह नेतुं शक्यम्। एकाकिनैव मया तत्र यास्यते…”

“यद्येवम्, तर्हीदमुष्णीषं धर्तुं त्वमेव योग्यतमोऽसि” इत्यभिधाय ध्यानचन्द्र आत्मशिरोऽधिष्ठितं तमुष्णीषमवतार्य लक्ष्मीपतेर्मूर्ध्नि न्यधात्।

विस्मयविस्फारिताक्षो लक्ष्मीपतिस्तं बभाषे — “सखे! किमिदं त्वं विधत्से?”

ततो ध्यानचन्द्रः प्रत्युवाच — “यतो ‘न किमपि परलोकं प्रति नेतुं शक्यते’ इति त्वं जानन्नपि यावज्जीवं प्रभूतं द्रविणमन्वचिन्वथाः। साम्प्रतं तु न तद् द्रविणं तवोपकाराय कल्पते, न वा कलत्रसुतबान्धवाः। नित्याय श्रेयसे किमप्यनर्जयित्वा, त्वया क्षणभङ्गुरायैहिकसुखायैव सर्वस्वमुपायुङ्क्थाः। इयं हि परा कोटिर्मौढ्यस्य। अतो मत्तोऽपि गरीयान् मूढस्त्वमेवासि। अत एवैष मौढ्यपट्टो मया तुभ्यं प्रत्यर्पितः” इति।

https://samskrtam.uk/stories/5

Adhyaropa apavAda

*Adhyaropa - Apavāda in the Bh.Gita 2nd chapter*

Here is the verse in the 2nd chapter in the Bh.Gita:

न त्वेवाहं जातु नासं न त्वं नेमे जनाधिपाः ।

न चैव न भविष्यामः सर्वे वयमतः परम् ॥ १२ ॥

 Certainly, it is not a fact that I did not exist at any time; nor you, nor these rulers of men. And surely it is not that we shall all cease to exist after this.

Shankara comments here: 'The use of plural here by Bhagavan is on the basis of bodily plurality and not on the Atmic plurality. 

This is an extremely significant Vedantic doctrinal point to which Shankara is drawing our attention: the Atman is only one across all bodies. 

Krishna proves this in the subsequent instructions:

अविनाशि तु तद्विद्धि येन सर्वमिदं ततम् ।

विनाशमव्ययस्यास्य न कश्चित्कर्तुमर्हति ॥ १७ ॥ 2.17

But know That to be indestructible by which all this is pervaded. None can bring about the destruction of this Immutable.

अच्छेद्योऽयमदाह्योऽयमक्लेद्योऽशोष्य एव च ।

नित्यः सर्वगतः स्थाणुरचलोऽयं सनातनः ॥ २४ ॥ 2.24

It cannot be cut, it cannot be burnt, cannot be moistened, and surely cannot be dried up. It is eternal, omnipresent, stationary, unmoving and changeless.

Krishna teaches that though the bodies perish, the Atman never does. The Atman is all-pervading. This all-pervading feature of the Atman negates (apavāda) the plural used in verse 2.12. There, the plural based on the bodies was justified but the truth is that the Atman is one alone. Since there can't be multiple all-pervading Atmans, the Vedantic doctrinal point Shankara highlighted in 2.12 is upheld by Bhagavan, who states twice that the Atman is all-pervading. 

The adhyāropa of many beings existing (based on the many bodies) is negated, apavāda, by clarifying that one all-pervading Atman alone exists. 

We see Veda Vyasa doing this in many other places across his works. Here is a very glaring example:

**Krishna says to his father Vasudeva:**

अहं यूयमसावार्य इमे च द्वारकौकसः

सर्वेऽप्येवं यदुश्रेष्ठ विमृग्याः सचराचरम् २३

We must examine the notions of 'myself, you, these people, the people of Dwaraka - the entire animate and inanimate world'

आत्मा ह्येकः स्वयंज्योतिर्नित्योऽन्यो निर्गुणो गुणैः

आत्मसृष्टैस्तत्कृतेषु भूतेषु बहुधेयते २४

खं वायुर्ज्योतिरापो भूस्तत्कृतेषु यथाशयम्

आविस्तिरोऽल्पभूर्येको नानात्वं यात्यसावपि २५

The Self is one, self-luminous. Eternal. Different from non-Self. Without attributes. This is the declaration of Brahma eva satyam. It appears as many due to imagined qualities. Just as the five elements manifest in their effects like pots etc., and disappear during dissolution, Brahman, through imagined qualities, experiences the worldly states like birth and death in bodies which are its effects. This is mere appearance.

Vasudeva became freed from the delusion of the multiplicity of Atman:

श्रीमद्भागवतपुराणम्/स्कन्धः १०/उत्तरार्धः/अध्यायः ८५

https://sa.wikisource.org/s/j55

श्रीशुक उवाच

एवं भगवता राजन्वसुदेव उदाहृतः

श्रुत्वा विनष्टनानाधीस्तूष्णीं प्रीतमना अभूत् २६

Thus, O King Parikshit, having been instructed/taught by the son Krishna, the father Vasudeva, hearing this, abandoned the notion of diversity and became peaceful.

Read more on this here from the Bhagavatam and Vishnu Puranam: https://adbhutam.wordpress.com/2025/06/29/nanatva-manyness-is-bhrama-bhagavatam/

The Bhagavatam says that Bhishma at the time of giving up his body became freed from bheda-moha. 

Thus the Adhyāropa-apavāda nyāya is demonstrated in the 2nd chapter of the Bh.Gita. Another such instance in the Gita itself is in the 13th chapter, verses 13 and 14, where Shankara cites that maxim in the Bhashyam.

Read about this maxim, which is akin to the Shākha chandra and Sthula Arundhati nyayas here: 

https://adbhutam.wordpress.com/wp-content/uploads/2026/06/aa-listed-in-books-of-maxims-cc.pdf 

Om Tat Sat

Wife son etc are debts of previous lives

श्रुतिस्मृतिपुराणानामालयं करुणालयम् ।

नमामि भगवत्पादं शंकरं लोकशंकरम् ॥

शिवप्रभात । ओम नमः शंकराय । 

ऋणानुबन्धरूपेण पशुपत्निसुतादयः।

ऋणक्षये क्षयँ यान्ति तत्र का परिदेवना॥

As per the debts of prarabdha karma, relations are developed in this world. People, wife or children, they are all forms of debts of previous lives. When the debts exhaust themselves, all these leave you or you leave them. What is there to brood over this ? So in every relationship, one needs to see that we are together as there is Prarabdha karma that is common between us and that’s now unfolding. When Prarabdha is over, we shall separate away. One needs to take this fact in life and see all relationships in that light.

With this approach, our attachments and expectations reduce, we know that the relationships are short lived, so we spend the time we are together comfortably and with love. Each other's errors are forgiven, we know that karmas are unfolding differently. Indeed we all are travelling on different directions and different routes, we meet in between and then separate again !

So when this viveka is taken into the mind and we start looking at life as a flow we clearly see how this togetherness is only temporary; we develop vairagya and calmness.

Birth of shrAddham

ச்ராத்தம் உண்டானது எப்படி?

உலகில் முதலில் ச்ராத்தம் உண்டானது எப்படி என்று அறிந்துகொள்வது அவசியம்.

அது ஸ்ரீமன் மஹாபாரதத்தில் அநுசாஸன பர்வத்தில் 138வது அத்யாயத்தில் பரக்க நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறதாம்.

அதைப்பற்றி ‘ஸ்ரீவேதாந்த தீபிகை’யில் அடியேன் படித்த ஒரு கட்டுரையை இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

ப்ருஹ்மாவிடமிருந்து அத்ரி என்னும் ஒரு மஹரிஷி உண்டானார். அந்த மஹரிஷிக்கு தத்தாத்ரேயர் என்னும் ஒரு பிள்ளை பிறந்தார். அவருக்கு நிமி என்னும் ஒரு புத்ரனுண்டானார். அவர் மிகவும் தபஸ்வி. அவருக்கு ஸ்ரீமான் என்று ஒரு புத்திரர் பிறந்தான். அவன் மஹா தபஸ்வியாயிருந்து ஒரு ஆயிரம் வருஷம் தபஸ் செய்துகொண்டிருக்கையில் ஒரு நாள் அவன் காலமாய்விட்டது. நிமி புத்ர சோகத்தால் மனவருத்தமுற்று மிகவும் வருந்தி அவனுடைய சரீரத்தை ஸம்ஸ்காரம் செய்து தனக்கு நேர்ந்த ஆபத்தை நினைத்து வருந்திக் கொண்டிருந்தார். சதுர்த்தசியன்று அநேக த்ரவ்யங்களைச் சேர்த்து அன்று ராத்திரி துக்கப்பட்டே நித்ரையை அடைந்தார். விடியற்காலத்தில் எழுந்து என்ன செய்கிறது என்று யோசிக்கத் தொடங்கினார். அப்பொழுது அவர் மனதில் சில பிராஹ்மணர்களை அழைத்து, போஜனம் செய்வித்தால் தன் பிள்ளையின் ஆத்மாவுக்குத் திருப்தி உண்டாகும் என்று ஓர் எண்ணம் உண்டாயிற்று. அதை யோஜித்துப் பார்க்க மிகவும் சரி என்று அவர் மனதில் பட்டது. பொழுது விடிந்ததும் அமாவாஸ்யை அன்று தன் பிள்ளைக்கு எந்த எந்த பதார்த்தங்களிலிஷ்டமோ அவை அவ்வளவையும் சேகரித்து அவைகளை அவனுக்கு இஷ்டமானபடி பாகம் செய்வித்து, ஏழு ப்ராஹ்மணர்களை அழைத்து, அவர்களுக்கு அர்க்ய, பாத்ய, ஆசமநீயம் கொடுத்து, தர்ப்பாஸனத்தில் அவர்களை உட்காரவைத்து, ச்யாமாகான்னத்தையும் இன்னும் ஸித்தம் பண்ணிவைத்த எல்லா பதார்த்தங்களையும் உப்பு இல்லாமல் போஜன பாத்ரத்தில் பரிமாறி அமுது செய்வித்து, அவர்களுக்குப் பக்கத்தில் தர்ப்பத்தைத் தெற்குநுனியாக வைத்து அதன்மேல் (தன் பிள்ளையின் கோத்ரத்தையும் பெயரையும் சொல்லி) அன்னத்தால் செய்த பிண்டங்களை வைத்துத் தத்தம் செய்தார். எல்லாம் முடிந்து ப்ராஹ்மணர்களும் அவரவர்கள் க்ருஹங்களுக்குப் போனபிறகு, நிமிக்கு இதுவரை ஒருவராலும் அனுஷ்டிக்கப்படாத கார்யத்தைச் செய்தோமே, அது சரியாகுமோ ஆகாதோ என்று பச்சாத்தாபமும், ருஷிகள் இதைக்கண்டு தன்னைச் சபித்துவிட்டால் என்ன செய்கிறது என்று பயமுமுண்டாயிற்று. இந்தத் துக்கத்தால் மிகவும் வருத்தமுற்று, தன் வம்சகூடஸ்தரான அத்ரிமஹரிஷியை த்யானம் செய்தார். இந்த வருத்தத்தை அறிந்த அத்ரிமஹரிஷியும் உடனே நிமி முன் ப்ரத்யக்ஷமாகி, புத்ர சோகத்தால் வருந்தும் நிமிக்கு ஸமாதானம் பண்ணி ஆதரவான வார்த்தைகளைச் சொல்லி, “ உன் மனஸில் தோன்றி, பிறகு நீ அனுஷ்டித்த கர்மாவானது பித்ருக்களுக்குச் செய்த யாகம்; நீ பயப்படாதே, நீ தபோதனன் அல்லவா, இறந்துபோனவர்களுக்கு இவ்விதம் கர்மா செய்யவேண்டுமென்று

உன் மனஸில் தோன்றி, பிறகு நீ அனுஷ்டித்த கர்மாவானது பித்ருக்களுக்குச் செய்த யாகம்; நீ பயப்படாதே, நீ தபோதனன் அல்லவா, இறந்துபோனவர்களுக்கு இவ்விதம் கர்மா செய்யவேண்டுமென்று ப்ருஹ்மாவாலேயே வெகுகாலத்துக்கு முன் ஸங்கல்பிக்கப் பட்டிருந்தது. நீ செய்த காரியம் ப்ருஹ்மாவால் முன்னமே ஸங்கல்பிக்கப் பட்டதுதான். உன் தபோபலத்தால் உன் மனதில் தோன்றும்படி அவர் அனுக்ரஹித்தார். ஆகையால் நீ செய்தாய். ப்ருஹ்மாவைத்தவிர எவர் இந்தக் கர்மாவை ஏற்படுத்த முடியும்? ச்ரத்தையுடன் செய்கிற கர்மாவாகையால் இதற்கு ச்ராத்தம் என்று பெயர்” என்று சொல்லி, பிறகு அவருக்கு ச்ராத்தம் செய்யும் ப்ரகாரத்தை விஸ்தாரமாய் உபதேசித்துவிட்டு ப்ருஹ்மலோகம் போய்ச்சேர்ந்தார். பிறகு நிமி அதேமாதிரி அனுஷ்டிக்க ஆரம்பித்தார். இவரைப் பார்த்து மற்ற எல்லா ருஷிகளும் செய்யத் தொடங்கினார்கள். அதுமுதல் ச்ராத்தம் உலகத்தில் செய்ய ஆரம்பிக்கப்பட்டது.

பிறகு, பித்ருக்கள் என்பவர்கள் எவர்? ஏன் அவர்களுக்கு அந்தப் பெயர் வந்தது? என்று விசாரிப்போம். முன் ஒரு காலத்தில் ப்ருஹ்மா தேவர்களை ஸ்ருஷ்டித்து நீங்கள் என்னை யஜ்ஞங்களால் ஆராதித்து வாருங்கள் என்று கட்டளையிட்டார். இவர்கள் ப்ருஹ்மா கட்டளையிட்டபடி செய்யாமல் தங்களுடைய இந்திரியங்களை த்ருப்தி செய்துகொண்டு காமபரவசர்களாகி ஜ்ஞான சூன்யர்களாகி விட்டார்கள். இவர்களுடைய நடத்தையைப் பார்த்து ப்ருஹ்மாவும் ஜ்ஞானமில்லாமல் போகக்கடவீர்களென்று சபித்துவிட்டார். அவர்களிருந்த லோகமும் இவர்களைப்போல் ஜ்ஞானமில்லாமல் ஆகிவிட்டது. இந்தத் தேவர்கள் பிறகு வெட்கத்துடன் ப்ருஹ்மாவைச் சரணாகதி செய்தார்கள். அவர் நீங்கள் சரியான நடத்தை யில்லாதவர்களாயிருந்ததால் தபோதனர்களான உங்களுடைய பிள்ளைகளிடம் போய் ப்ராயச்சித்தம் செய்து ஜ்ஞாநோபதேசம் செய்துகொள்ளுங்கள் என்று உத்தரவு செய்தார். தேவர்களும் அப்படியே அவர்களுடைய பிள்ளைகளை ப்ராயச்சித்தம் செய்யும்படி வேண்டிக்கொள்ள, அவர்கள் தங்களுடைய தகப்பனார்களான தேவர்களுக்கு ப்ராயச்சித்தமும் ஜ்ஞாநோபதேசமும் செய்து, “பிள்ளைகளே, போங்கள்” என்று சொல்லி அனுப்பி விட்டார்கள். தேவர்கள், தங்களுடைய பிள்ளைகள் தங்களைப் புத்திரர்கள் என்று சொன்னதால் கோபங்கொண்டவர்களாய் ப்ருஹ்மாவிடம் முறையிட, அவரும் “அவர்கள் செய்ததும் சரிதான். நீங்கள் அவர்களுடைய சரீரத்தை உண்டாக்கினீர்கள். அதனால் நீங்கள் அவர்களுக்குப் பிதாக்கள். ஆனால் அவர்கள் உங்களுக்கு ஜ்ஞானத்தைக் கொடுத்ததால் அவர்கள் உங்களுக்குப் பிதாக்கள் . ஆகையால் அவர்கள் சொன்னது சரிதான் . இதுமுதல் அவர்கள் ஜ்ஞானத்தால் உங்களுக்குப் பிதாவானதால் அவர்கள் பித்ருக்கள் என்று வழங்கப்படட்டும். நீங்கள் தேவர்களென்று வழங்கப்படுவீர்கள்” என்று ஆணையிட்டார். அதுமுதல் அவர்கள் பித்ருக்களானார்கள்.

இந்தப் பித்ருக்கள் ஏழுகணங்கள் அல்லது ஸமூஹங்கள். அவர்களில் நான்கு கணத்தார் உருவை உடையவர்கள். மூன்று கணங்கள் மூர்த்தி இல்லாதவர்கள். ஸுகாலர்கள், ஆங்கிரஸர்கள், ஸுஸ்வதர்கள், ஸோமபர்கள் என்று நாலு கணத்தார்களும் மூர்த்தியையுடையவர்கள். இவர்கள் கர்மத்தால் பிறந்தவர்கள். வைராஜர்கள், அக்னிஷ்வரத்தர்கள், பர்ஹிஷதர்கள் என்று மூன்று கணத்தார்கள் மூர்த்தி இல்லாதவர்கள். தங்களுடைய தர்மபூத ஜ்ஞானத்தால் விபுவாயுமிருப்பார்கள். அணுவிலேயும் ப்ரவேசிக்கச் சக்தி உள்ளவர்கள். தங்களுக்கு இஷ்டமான ரூபங்களை எடுத்துக்கொண்டு ஸஞ்சரிக்கிறவர்கள். இவர்கள் வஸிக்குமிடத்துக்கு ஸநாதன லோகம் என்று பெயர். அதற்குப் பித்ரு லோகம் என்றும் பெயர். இவர்களுக்குப் பித்ருகணங்கள் என்று பெயர்.

நம்மால், நம்முடைய இறந்துபோன பிதா, பாட்டன், ப்ரபிதாமகன் முதலானவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஹவிஸ்ஸு எப்படி அவர்களுக்குப் போய்ச்சேருகிறது? என்றால் இறந்துபோன பந்துக்களுக்கு நேராகப் போவதில்லை. அவைகள் பித்ருக்களுக்குப் போகின்றன. அவர்கள் தங்களுடைய யோகபலத்தால் பூர்புவஸ்ஸுவ: என்னும் பெயருள்ள மூன்று லோகங்களிலிருக்கும் தேவ கந்தர்வ மனுஷ்யர்கள் முதலிய எல்லாப் பூதங்களுக்கும் அவர்கள் எவ்விடத்திலும் எந்த ரூபத்திலிருந்தாலும் அவர்களுக்குச் சேரும்படி செய்கிறார்கள். பீஷ்மர் அவருடைய தகப்பனாருடைய ச்ராத்தம் செய்து பிண்டதானம் செய்யும்போது பூமியைப்பிளந்துகொண்டு ஒருகை வெளியில் வந்து பிண்டத்தைக் கொடு என்று கேட்டது. அதில் அநேக ஆபரணங்களும் கேயூரங்களும் அணியப்பட்டிருந்தன. அந்தக்கை அவருடைய தகப்பனாருடையது. அவர் செத்துப்போவதற்கு முன்னிருந்ததுபோலவே இருந்தது. பீஷ்மரும் இந்தக் கல்பத்தில் பிதா கையில் பிண்டதானத்தைச் செய்வது சரியில்லையென்று நினைத்து பூமியில் தர்ப்பத்தைப் போட்டு அதில் தத்தம் செய்தார். தர்மம் தெரிந்து நடந்ததற்கு அவர் தகப்பனார் சந்தோஷப்பட்டு அவருக்கு ஸ்வச்சந்த மரணம் உண்டாகட்டும் என்று அனுக்ரஹம் செய்து மறைந்துவிட்டார். ஆகையால் நாம் செய்யும் பிண்டதானமும், ஹவிஸ்ஸும், மேற்கூறிய பித்ரு தேவதைகளுக்குப்போய் அவர்களால் இறந்துபோன பந்துக்களான ஜீவாத்மாக்களுக்குச் சேர்ப்பிக்கப் படுகின்றன. இந்த ரஹஸ்யம் மார்க்கண்டேயருக்கு ஸநத்குமாரரால் சொல்லப்பட்டது என்று ஹரிவம்சத்தில் முதல் பர்வத்தில் 16, 17வது அத்யாயங்களில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

நிமி ஏற்படுத்தின ப்ரகாரம் எல்லாரும் ச்ராத்தம் செய்ததும், பித்ருக்கள் ஏராளமான ஹவிஸ்ஸை புஜித்து அஜீர்ணமுண்டானவர்களாய் சந்த்ரனிடம் முறையிட்டார்கள். அவர் ப்ருஹ்மாவிடம் போகும்படி சொல்ல, பித்ருக்கள் ப்ருஹ்மாவிடம் போய்த் தங்களுடைய கஷ்டத்தை நிவிர்த்திக்கும்படி வேண்டிக்கொண்டார்கள். அவர் அக்னி பகவான் உங்கள் குறையை நிவர்த்திப்பார் என்றார். பிறகு பித்ருக்கள் அக்னியை வேண்ட, அவரும் இனி ஹவிஸ்ஸுக்களை என்னுடன் புஜியுங்கள், அதிகமான பாகங்களை நான் சாப்பிட்டுவிடுகின்றேன் என்று சொன்னார். அதுமுதல் அக்னியில் ஹவிஸ்ஸானது ஹோமம் செய்யப்பட்டு வருகிறது.

ஆதலால் ச்ராத்தமென்பது ஆதிகாலத்திலேயே வேதங்களான ப்ரமாணங்களைக் கொண்டு, ப்ருஹ்மாவால் அறியப்பட்டு, அவருடைய ப்ரபௌத்ரனாகிய நிமிக்குத் தபோமஹிமையால் ப்ரகாசித்து, அதை, இது ப்ருஹ்மாவினுடைய இஷ்டத்தை அனுஸரித்ததுதான் என்று அந்த நிமி தெரிந்து, தான் அனுஷ்டித்து, பிறரை அனுஷ்டிக்கும்படி செய்த முக்யமான கார்யம். இதில் ப்ராஹ்மணர்களுக்குக் கொடுக்கப்படுகின்றனவும் அக்னியில் ஹோமம் செய்யப்படுகின்றனவுமான த்ரவ்யங்கள் எல்லாம் பித்ருகணங்களென்று சொல்லப்படும் தேவதைகளின் வழியாக நம்முடைய இறந்துபோன பந்துக்களுக்கு எந்த லோகத்திலும் எந்த ஜன்மத்திலும் போய்ச்சேர்ந்து அவர்களுக்கு த்ருப்தியை உண்டாக்குகிறதென்று சாஸ்த்ரங்களில் ஏற்பட்ட வ்யவஸ்தை. இது இப்படிநிற்க, இறந்துபோன பந்துக்கள் ப்ரபன்னர்களாய் மோக்ஷத்தை அடைந்தவர்களாய் இருந்தால் அவர்களுக்குப் பசி, தாஹம் முதலியது ஒன்றுமில்லாமலிருந்தபோதிலும் சாஸ்த்ரங்களில் ஏற்பட்ட மரியாதையை ஒருவனும் குலைக்கக்கூடாது என்று பகவத்கீதை பாஞ்சராத்ர சாஸ்த்ரம் முதலியவைகளில் சொல்லப்படுகிறபடியினால் பகவானுடைய ஆராதனமாக எண்ணி ச்ராத்தங்களைச் செய்யவேண்டியது. அதனால் பகவான் தானே த்ருப்தியடைகிறார். அப்படிச் செய்யாதவர்களுக்குப் பொதுவான சாஸ்த்ர மரியாதையைக் குலைப்பதினாலுண்டாகும் பகவானுடைய கோபமும் அதனால் சிக்ஷையும் வருமென்று பூர்வாசார்யர்களுடைய தீர்மானம்.

Sanskrit text-to-speech that understands vruttam

https://prathosh.in/vagdhenu/

Sanskrit text-to-speech that understands vruttam

Ramayan by asukavi saarvabhauma srinidhi

*உயிரை காத்த ராமன் உண்மை சம்பவம் -* 👆👇

1943ம் வருடம். கும்பகோணத்தை அடுத்த திருவிடை மருதூரில் ‘ஆசுகவி சார்வபௌமர்’ என்று போற்றப் படும் வடமொழிக் கவிச் சக்கர வர்த்தியான வில்லூர் ஸ்ரீநிதி சுவாமி வாழ்ந்து வந்தார். 

அவர் மன்னார்குடி அருகே உள்ள வடுவூர் ராமனின் மேல் பேரன்பும் பக்தியும் கொண்டவர். அம்மை நோயால் பலர் மடிந்து வந்த அக்கால கட்டத்தில் ஸ்ரீநிதி சுவாமி க்கும் அம்மை நோய் ஏற்பட்டது. 

மருத்துவர் வந்து பரிசோதித்துப் பார்த்து விட்டு அவரது மனைவி யிடம், “இன்று இரவைத் தாண்டு வதே கடினம்! என்னை மன்னித்து விடுங்கள்!” என்று சொல்லி விட்டுச் சென்றார். 

அன்று இரவு அவரது வாழ்க்கையின் இறுதி இரவு என்றே நிச்சயித்த அந்த இரவில் ஸ்ரீநிதி சுவாமி தன் இஷ்ட தெய்வமான ராமனிடம் வேண்டினார்.

“ராமா! என் உயிர் போவதைப் பற்றி நான் கவலைப் படவில்லை. ஏனெனில் உடலை நீத்தவுடன் நான் வைகுந்தத்தை அடையப் போவது நிச்சயம். 

ஆனால், முப்பதே வயதில் நான் மாண்டு போனால் என் தெய்வமான உனக்கன்றோ அவப்பெயர் ஏற்படும்! ராமன் ஏன் அந்த அடியவனைக் காக்கவில்லை என உலகம் உன்னைப் பழித்துப் பேசுமே! அதனால் உன் பெயரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள விழைந்தால் என்னுயிரைக் காப்பாற்று!” என்று சொன்ன அவர், அன்று இரவு நான்கே ஸ்லோகங்களில் முழு ராமாயணத் தையும் எழுதினார். 

முதல் ஸ்லோகத் தில் ராமன் பிறந்தது முதல் சீதா கல்யாணம் வரை, இரண்டாம் ஸ்லோகத்தில் பரசுராமரை வீழ்த்தியது முதல் சுக்ரீவ பட்டா பிஷேகம் வரை, 

மூன்றாம் ஸ்லோகத்தில் அநுமனின் தூது முதல் ராவண வதம் வரை, இறுதி ஸ்லோகத்தில் ராம பட்டாபிஷேகத்தைசொல்லி, *“அந்த ஜானகி ராமன் எப்போதும் என்னுடன் இருக்கையில் நான் எதற்கும் அஞ்ச மாட்டேன்!”* என்று சொல்லி நிறைவு செய்தார். 

அடுத்த நாள் காலை அவரைப் பரிசோதித்த மருத்துவர், அவரது மனைவியை அழைத்து, “அம்மா! என்ன அதிசயம்! இவர் நன்கு குணமடையத் தொடங்கி விட்டார்!” என்றார். ராமனின் அருளால் வெகு சில நாட்களிலேயே அவர் பூரணமாகக் குணமடைந்தார். மஞ்சு ராமாயணம் என்றும் மந்தஸ்மித ராமாயணம் என்றும் மேலும் இரண்டு ராமாயணங்கள் எழுதினார். 

1986-ம் வருடம் இந்தியக் குடியரசுத் தலைவர் அவருக்கு வடமொழி இலக்கியத்துக்கான சிறப்பு விருதும் வழங்கினார். சுமார் 90 வயது வரை நல் ஆரோக்கியத்துடன் வாழ்ந்து பற்பல ஸ்தோத்திரங் களை இயற்றினார். 

அம்மை நோயால் தவித்த அந்த இரவில் அவர் எழுதிய நான்கு ஸ்லோகங்கள் கொண்ட ராமாயணம் “ *சதுஸ்ஸ்லோகீ ராமாயணம்”* என்றழைக்கப் பட்டது. 

அதைப் படித்த சிலர் அவரிடம் கேட்டார்களாம், “நீங்கள் எழுதிய இந்தச் சிறிய ராமாயணத்தில் ராவணன் சீதையை கடத்திச் சென்றதை எழுதாமல் விட்டு விட்டீர்களே!” என்று. 

அதற்கு ஸ்ரீநிதி சுவாமி, “நான் காரணத்தோடு தான் அதை எழுதாமல் விட்டேன். அன்று அம்மை நோயால் உயிர்போகும் அளவு வேதனை யுடன் இந்நூலை எழுதினேன். 

அச்சமயத்தில், சீதையை ராவணன் அபகரித்து சென்றான் என எழுதினால், அந்த துக்கத்திலேயே என் உயிர் பிரிந்திருக்கும். 

அதனால் அதை எழுதாமல் விட்டு விட்டு, இலங்கை யில் சீதை இருப்பதை அநுமன் மூலம் ராமன் அறிந்து கொண்டான் என மறைமுகமாக ராவணன் சீதையை அபகரித்த செய்தியைத் தெரிவித்தேன்!” என்று கூறினார். “ 

*வில் பிடித்த ராமன் விஷயமாக, வில்லூரில் பிறந்த கவிஞன் எழுதிய இந்த நான்கு ஸ்லோகங்கள் கொண்ட ராமாயணத்தைப் படிப்பவர்களை  நோய் ஒன்றும் செய்யாது!”* என்று ஐந்தாவதாக ஒரு ஸ்லோகத் தையும் அவர் இணைத்தார். 

அந்த 5 ஸ்லோகங் களையும்  படிப்பவர்களை எந்த கொடிய நோயிலிருந்து ராமன் காத்தருள்வான்.

ராம ஜனனம் முதல் ஸீதா கல்யாணம் வரை

ராம: கௌசிகம் அன்வகாத் பதிமுனேர் வாசா வதீத் தாடகாம்

ஸத்ரம் தஸ்ய ரரக்ஷ தேன கதிதா: ஸுச்ராவதாஸ்தா: கதா: கத் வாதோ மிதிலாம் விதாய த்ருஷதம் யோஷிந்மணிம் ஸந்முநே:

பங்க்த்வா தூர்ஜடி சாபமாப ரமணீம் ஸீதாபிதானாமபி ||

பரசுராமரை வெல்வது முதல் சுக்ரீவ பட்டாபி ஷேகம் வரை

ஸீதாயா: கரலாலனேன ஸ க்ருதி ஜித்வா முனிம் பார்கவம்

ஸாகேதம் தரஸா ப்ரவிச்ய ஜனனீம் ஆனந்தயன் மத்யமாம் |

ஆஸீத் யோ விபினே சதுர்தச ஸமா ரக்ஷன் முனீன் ஆனதான்

ரக்ஷஸ்ஸங்கம் அதாவதீத் அகடயத் ராஜ்யம் ச ஸூர்யாத்மஜே ||

அநுமன் தூது செல்வது முதல் ராவண வதம் வரை

வாயோராத்ம புவா ததோ ஹநூமதா பாதோதி பார ஸ்திதாம்

ப்ராணேப்யோபி கரீயஸீம் ப்ரியதமாம் விஜ்ஞாய ரக்ஷோ ஹ்ருதாம் |

ஸேதும் வாரிநிதௌ விதாய விவிதானந்தாக வித்வம்ஸனம்

லங்காயாம் விலுலாவ ராவண சிரோ ப்ருந்தானி வந்தேய தம் ||

சீதா ராம பட்டாபிஷேகம்

ஆருஹ்யாத விபீஷணேன ஸுபகம் பக்த்யா ஸமா வேதிதம்

மான்ய புஷ்பகம் அஞ்ஜஸா நிஜபுரீம் ஆகத்ய மித்ரைர் வ்ருத: |

ஆனந்தாய வஸிஷ்ட காச்யப முகை: பட்டாபிஷிக் தோ விபு:

தஸ்மின் ஜாக்ரதி ஜானகீ ப்ரியதமே கா நாம பீதிர் மம ||

இந்த ஸ்தோத்திரத்தின் பலன்

தநுஷ்கர சதுச்ச்லோகீ தநுஷ்புர கவீரிதா |

மாரீகாதர சித்தானாம் மாரீதிமிதராம் திசேத் ||

சீதையும் பரதனும் உயிரை மாய்த்துக் கொள்ள எண்ணிய போது, ஆஞ்ஜ நேயர் பாடிய ராமாயணம் அவர்களின் உயிரைக் காத்தது என்பதை நாம் அறிவோம். ஆனால் திரேதா யுகத்தில் மட்டுமல்ல, கலியுகத்திலும் ராமாயணம் உயிரைக் காக்கும் என்பதற்கு இது ஒரு உதாரணம். 

24000 ஸ்லோகங்கள் முழுவதுமாகக் கூடச் சொல்ல வேண்டாம். நான்கே ஸ்லோகங்களில் சொன்னாலும் ராமாயணம் உயிர் காக்கும் மருந்தாக விளங்கும் என்பதை ஸ்ரீநிதி சுவாமியின் உயிரை ராமன் காத்த இச்சரித்திரம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

எனவே தன் அடியார்கள் விரும்பும் பலன் எதுவாக இருந்தாலும்  இம்மைக்கான பலனாக இருந்தாலும் சரி, மறுமைக்கானதாக இருந்தாலும் சரி  அவற்றைத் தந்தருள்பவராகத் திருமால் விளங்குவதால் ‘ஸர்வாதிஹி என்றழைக்கப்படுகிறார். அதுவே விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்தின் 100-வது திருநாமம். “ஸர்வாதயே நமஹ” என்று தினமும் சொல்லிவரும் அன்பர்கள் தர்மத்துக்கு விரோதமின்றி விரும்பும் அனைத்துப் பலன்களையும் திருமால் தந்தருள்வார்.

இவர் பிரபல உபன்யாசகர் ஶ்ரீ கருணாகராச் சாரியார் அவர்களின் தந்தை என்பது விசேஷமான தகவல் !!!

Deer and Advaita - yoga vashishta

पाशबद्धोऽपि हरिणो यथा तृणमनुस्मरन् ।

न बोधयति दुःखं स्वं तथैव विषयेषु जनः ॥

यथा मृगः स्वच्छरसं तृणानि

भुङ्क्ते न जानाति च पाशबन्धम् ।

तथा नरः शब्दरसादिसक्तो

न पश्यति स्वात्मविनाशहेतुम् ॥

Glory of Brahmins - various quotes

*🌼 निम्नलिखित वचनोंके अनुसार सलिङ्गसंन्यासमें जन्मकर्मसंस्कारसे विशुद्ध, वर्णाश्रमधर्मपालक, श्रौतस्मार्त्तधर्मनिष्ठ ब्राह्मणोंको ही प्रशस्त अधिकार प्राप्त है :*

'ब्राह्मणाः पुत्रैषणायाश्च वित्तैषणायाश्च लोकैषणायाश्च व्युत्थायाथ भिक्षाचर्यं चरन्ति' 

(बृहदारण्यकोपनिषत् ३.५.१),

'ब्राह्मणानामेवाधिकारो व्युत्थाने' 

(शाङ्करभाष्य-बृहदारण्यकोपनिषत् ३.५.१), 

'पारिव्राज्यदर्शनाच्च' 

(शाङ्करभाष्य-बृहदारण्यकोपनिषत् १.४.१५),

'एतमात्मानं विदित्वा प्रव्रजेयुरेव ब्राह्मणाः' 

(शाङ्करभाष्य-बृहदारण्यकोपनिषत् ४.४.२२),

'इतरवणपिक्षया वा यावज्जीवश्रुतिः। न हि क्षत्रियवैश्ययोः पारिव्राज्यप्रतिपत्तिरस्ति।' 

(शाङ्करभाष्य-बृहदारण्यकोपनिषत् ४.५.१५),

'यस्यैतानि सुगुप्तानि जिह्वोपस्थोदरं करः।

संन्यसेदकृतोद्वाहो ब्राह्मणो ब्रह्मचर्यवान्॥'

(नारदपरिव्राजकोपनिषत् ३.१४),

'ब्राह्मणः परिव्रज्य' 

(नारदपरिव्राजकोपनिषत् ३.८६),

'सन्यासिनं द्विजं दृष्ट्वा स्थानाच्चलति भास्करः।

एष मे मण्डलं भित्त्वा परं ब्रह्माधिगच्छति॥'

(सन्यासोपनिषत् ६),

'ब्राह्मणः प्रव्रजेद् गृहात्'

(मनुस्मृति ६.३८),

'पारिव्रज्याश्रमप्राप्तिर्बाह्मणस्यैव चोदिता'

(विष्णुस्मृति ५.१३),

'ब्राह्मणस्याश्रमाश्चत्वारः, क्षत्रियस्याद्यास्त्रयः, वैशस्य आद्यौ'

(वैखानसगृह्यसूत्र १.१०-१२),

'मुखजानामयं धर्मो वैष्णवं लिङ्गधारणम्।

बाहुजातोरुजातानां नायं धर्मो विधीयते॥'

(देवल / दत्तात्रेय),

'ब्राह्मणस्य तु चत्वारस्त्वाश्रमा विहिताः प्रभो।

वर्णास्तान् नानुवर्तन्ते त्रयो भारतसत्तम॥'

(महाभारत-शान्तिपर्व ६२.२),

'चरितब्रह्मचर्यस्य ब्राह्मणस्य विशाम्पते।

भैक्ष्यचर्यास्वधीकारः प्रशस्त इह मोक्षिणः॥'

(महाभारत-शान्तिपर्व ६१.७),

'तस्माद् धर्मो विहितो ब्राह्मणस्य दमः शौचमार्जवं चापि राजन्। तथा विप्रस्याश्रमाः सर्व एव पुरा राजन् ब्राह्मणा वै निसृष्टाः।'

(महाभारत-शान्तिपर्व ६३.७),

'चतुराश्रम्यधर्माश्च वेदधर्माश्च पार्थिव।

ब्राह्मणेनानुगन्तव्या नान्यो विद्यात् कदाचन॥'

(महाभारत-शान्तिपर्व ६५.९),

'गार्हस्थ्यं ब्रह्मचर्यं च वानप्रस्थं त्रयाश्रमाः।

क्षत्रियस्यापि कथिता ये चाचारा द्विजस्य हि॥

वैखानसत्वं गार्हस्थ्यमाश्रमद्वितयं विशः।

गार्हस्थ्यमुत्तमं त्वेकं शूद्रस्य क्षणदाचर॥'

(वामनमहापुराण १४.११९-१२०),

'ब्रह्मचर्यं च गार्हस्थ्यं वानप्रस्थं तथैव च।

प्रोक्ता वेदेषु संन्यास आश्रमा वेदवादिभिः॥

ब्राह्मणानां क्रमेणैते मताश्चत्वार आश्रमाः।

क्षत्रियाणां च वैश्यानां संन्यासो न प्रविद्यते॥

गार्हस्थ्यमेव शूद्राणामाश्रमः परिकीर्तितः।

अन्त्यजानां तदेवापि ज्ञातव्यं विबुधैः सदा॥'

(मुद्गलपुराण ३.१८.२-४),

'चत्वार आश्रमाश्चैते ब्राह्मणस्य सदैव हि।

अन्येषामन्त्यहीनाश्च क्षत्रविट्शूद्रकर्मणाम्॥

वर्तयन्त्योऽन्यथा दण्ड्या या वर्णाश्रमजातयः।'

(शुक्रनीति ४.३४०, ३४२)

Sanskrit tongue twister-1 ghaTA ghata ghaTA bakO bakO

मेघा नाद घटा घटा घट घटा घाटा घटा दुर्घटा, मण्डूकस्य बको बको बकबको बाको बको बूबको । विद्युज्ज्योति चकीमकी चकमकी चाकीमकी दृश्यते, इत्थं नन्दकिशोर-गोपवनिता-वाचस्पतिः पातु माम् ॥

मेघानां नादेन घटानां संघट्टः इव शब्दः जायते,

वर्षाकाले मण्डूकानां “बको‑बको” इति कूजनं दृश्यते,

विद्युतः च चमकमानाः ज्योतयः प्रकटन्ति।

एवं नानाविधैः नादैः अलङ्कृतं जगत् दर्शयन्

नन्दकिशोरनामकः वाग्वैभवसम्पन्नः कविः

(अथवा तद्भिराराधितः शिवः) माम् अवतु।

Who is beautiful - Lord Narasimha

*பெருமாள்களில் அழகன் யார்???*

*நரஸிம்மமா,*

*ராகவ சிம்ஹமமா*,

*யாதவ சிம்ஹமமா*

*ஆழ்வாரின் தீர்ப்பு........*

ॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐॐ

*ஆழ்வார்களிலே, நான்காமவரான திருமழிசைப் பிரான், திருமாலின் அவதாரங்களுக்குள் அழகுப் போட்டி ஒன்றை வைத்தாராம்.*

1). *மத்ஸ்ய,*

2). *கூர்ம,*

3). *வராஹ,*

4). *நரசிம்ம,*

5). *வாமன,*

6). *பரசுராம,*

7). *ஸ்ரீராம,*

😎. *பலராம,*

9). *கிருஷ்ண,*

10). *கல்கி*........

அவதாரங்களை வரவழைத்தார்.

முதல் சுற்றில் ............

*மத்ஸ்ய, கூர்ம, வராஹ*

மூன்று அவதாரங்களும் முறையே .............

*மீன், ஆமை, பன்றி* ஆகிய மிருக வடிவங்களில் இருந்தமையால், அழகுப் போட்டியில் அவர்கள் பங்கேற்க இயலாது எனக் கூறி, நிராகரித்து விட்டார். 

*நரசிம்மருக்குத் தலை சிங்கம் போல இருந்தாலும், உடல் மனித வடிவில் இருந்ததால், அவரை நிராகரிக்கவில்லை.* 

நரசிம்மர் முதல் கல்கி வரை உள்ள ஏழு அவதாரங்களும் இரண்டாவது சுற்றுக்குச் சென்றார்கள்.

இரண்டாவது சுற்றில், வாமன மூர்த்தி முதலில் வந்தார். 

“மகாபலியிடம் சிறிய காலைக் காட்டி, மூவடி நிலம் கேட்டு விட்டுப் பெரிய காலால், மூவுலகையும் அளந்தவர் நீங்கள். 

அதுபோலப் போட்டியிலும் நீங்கள் உருவத்தைத் திடீரென மாற்றிக் கொள்ள வாய்ப்புண்டு. 

எனவே உங்களை நிராகரிக்கிறேன்!”, என்றார் திருமழிசைப் பிரான்.

பரசுராமர் எப்போதும் கையில் மழுவுடனும், கோபம் நிறைந்த முகத்துடனும் இருப்பதால், அவரையும் நிராகரித்தார். 

பலராமன், கண்ணன் இருவரையும் பார்த்து, “ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இருவர் போட்டியில் பங்கேற்கக் கூடாது. 

யாராவது ஒருவர் மட்டும் இருங்கள்!” என்று கூறினார். 

தம்பிக்காக பலராமன் 

போட்டியிலிருந்து விலகிக் கொண்டார்.

கல்கி பகவான் இன்னும் அவதாரமே எடுக்காததால்,

“நீங்கள் அவதரித்தபின் அடுத்த போட்டியில் வந்து பங்கேற்றுக் கொள்ளுங்கள்!” என்று சொல்லி அவரையும் நிராகரித்துவிட்டார். 

இறுதியாக, .............

*நரசிம்மன்,* 

*ராமன்,* 

*கண்ணன்,*

மூவரும் இறுதிச் சுற்றுக்குச் சென்றார்கள்.

மூவரையும் பரீட்சித்துப் பார்த்த திருமழிசைப் பிரான், *“நரசிம்மர்தான் அழகு!”* என்று தீர்ப்பளித்தார். 

“ராமன் அனைத்து நற்பண்புகளும் நிறைந்த பரிபூர்ணமான மனிதனாக வாழ்ந்து காட்டினான் என்பதில் சந்தேகமில்லை. 

ஆனால், மனிதனாகவே 

வாழ்ந்ததால் ஒரு வண்ணானின் பேச்சுக்காக தன் தேவியையே துறந்தார்.

அதனால் ஆழ்வாரால் நிராகரிக்கப்பட்டார்

கண்ணன் கோபிகைகளை எல்லாம் மயக்கிய அழகன் என்பதிலும் சந்தேகமில்லை. 

ஆனால், அந்த கோபிகைகளையும் விரக வேதனையில் தவிக்க விட்டுச் சென்று விட்டார்.

ஆனால், ஆபத்தில்

யார் நமக்கு உதவி செய்கிறார்களோ, அவர்கள்தான் மிகவும் அழகாக நம் கண்களுக்குத் தெரிவார்கள். 

பிரகலாதன் போன்ற பக்தர்கள் ஆபத்தில் தவிக்கும் போது, உடனே ஓடோடி வந்து காக்கக்கூடிய பெருமாள், நரசிம்மர். 

எனவே அவர்தான் அழகு!” என்று கூறினார்.

இருவரும்

ராகவ யாதவ சிம்ஹம் என்ற பெயர்களையே சூட்டிக் கொண்டாலும்,

செயலாலே நரஸிம்ஹனே வென்றான்.

பெருமாள் திருமேனியில் உள்ள அனைத்து அங்கங்களும் அழகாக இருந்தாலும், அவரது திருவடிகளையே நாம் கொண்டாடுகிறோம். 

ஏனெனில், நமக்குத் துன்பங்கள் நேரும்போது அவன் திருவடிகளைத்தான் நினைத்துக் கொள்கிறோம். 

துயரறு சுடரடியான அந்தத் திருவடிகள்தான் ஆபத்திலிருந்து நம்மைக் காக்கின்றன!!

எனவே அவைதான் 

மிகவும் அழகு. 

அவ்வாறே, ஆபத்தில் ஓடோடி வந்து காப்பவரான நரசிம்மர்தான் அவதாரங்களுக்குள் அழகானவர்.

*இந்தக் கருத்தைத் திருமழிசைப் பிரான் தாம் இயற்றிய, நான்முகன் திருவந்தாதி என்ற நூலின் இருபத்திரண்டாவது பாசுரத்தில் அருளிச் செய்துள்ளார்.*

*அழகியான் தானே* 

*அரி உருவன் தானே*

*பழகியான் தாளே பணிமின் - குழவியாய்த்தான் ஏழுலகுக்கும் தன்மைக்கும் தன்மையனே*

*மீனாய் உயிரளிக்கும் வித்து.*

- என்ற பாசுரத்தில் அரி எனப்படும் சிங்க வடிவில் வந்த நரசிம்மரே அழகானவர் என்று காட்டுகிறார்.

அதனால்தான், அழகிய ராமன், அழகிய கண்ணன் முதலிய பெயர்களை நாம் கேள்விப்பட்டதில்லை. 

*ஆனால், நரசிம்மர் மட்டும் ‘அழகிய சிங்கர்’ என்று அழைக்கப்படுகிறார்.*

அத்தகைய அழகனாக விளங்குவதால், நரசிம்மருக்கு *‘ஸ்ரீமான்’* என்ற திருநாமமும் ஏற்பட்டுள்ளது. 

*ஸ்ரீமான் என்றால் அழகானவன் என்று பொருள்.*

மற்ற அனைத்துப் பெருமாள்களுக்கும் மகாலட்சுமி திருமார்பில் அமர்ந்திருக்க, நரசிம்மருக்கு மட்டும் ஏன் மடியில் அமர்ந்திருக்கிறாள்? 

*ஸ்ரீமானான நரசிம்மரின் அழகிய முகத்தைக் கண்டு களிக்க வேண்டுமெனில், திருமார்பில் இருந்தபடி காணமுடியாது.*

*மடியில் அமர்ந்தால்தானே காண முடியும்?*

அதனால்தான்... 

*ஸ்ரீமானின் மடியில் ஸ்ரீதேவி அமர்ந்திருக்கிறாள்.*

படித்ததில் பிடித்தது.

AI-Powered Sanskrit Vyākaraṇa Assistant

A Sanskrit AI based app

https://www.shaabdabodha.app/

AI-Powered Vyākaraṇa Assistant

Receive precise, context-aware explanations of complex grammatical rules and derivations instantly.

கும்பாபிஷேகம் பற்றிய அரிய செய்திகள் !!!

 

கோவில் கும்பாபிஷேகம் அதிகம் பார்த்திருப்பீர்கள், கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். ஆனால், கும்பாபிஷேகம் என்பது என்ன அதில் என்ன என்ன பூஜை செய்கிறார்கள் என்று பலருக்கும் தெரியாது.

 

கும்பாபிஷேகத்தின் வகைகள்.

1. ஆவர்த்தம் – ஓரிடத்தில் புதிதாக ஆலயம் அமைத்துப் பிரதிஷ்டை செய்யப்படும் மூர்த்திகளுக்குக் கும்பாபிஷேகம் செய்யப்படுவது.

2. அனாவர்த்தம் – பூஜை இல்லாமலும் ஆறு, கடல் இவற்றால் சிதிலமடைந்திருந்தாலும் அக்கோயிலைப் புதிதாக நிர்மாணம் செய்து கும்பாபிஷேகம் செய்வது.

3. புனராவர்த்தம் – கருவறை, பிரகாரம், கோபுரம் முதலியன பழுது பட்டிருந்தால் பாலாலயம் செய்து அவற்றை புதுப்பித்து அஷ்டபந்தனம் சார்த்தி பிரதிஷ்டை செய்து கும்பாபிஷேகம் செய்வது.

4. அந்தரிதம் – கோவில் உள்ளே ஏதேனும் தகாதன நேர்ந்துவிடின் அதன் பொருட்டு செய்யப்படும் பரிகார பூஜை.

கும்பாபிஷேகத்தில் விக்ரகப் பிரதிஷ்டையில் மேற்கொள்ளப்படும் அவசியமான பூஜைகள் பற்றிய விளக்கம்.

1. அனுக்ஞை – (அனுமதி வாங்குதல்) செயல்களைச் செய்யும் ஆற்றல் மிக்க ஓர் ஆசாரியனைத் (புரோகிதர்) தேர்ந்து எடுத்து இச்செயலைச் செய்வதற்கு இறைவன் அனுமதி பெற்று நியமனம் செய்தல்.

2. சங்கல்பம் – இறைவனிடத்தில் நமது தேவைகளை கோரிக்கையாக வைத்தல்.

3. பாத்திர பூஜை – இறைவனுக்காக செய்யப்படும் பூஜைக்குண்டான பூஜை பாத்திரங்களை சுத்தம் செய்யும் பொருட்டு அந்தந்த பாத்திரங்களுக்குரிய தேவதைகளை பூஜை செய்தல்.

4. கணபதி பூஜை – செயல் இனிது நிறைவேற கணபதியை வழிபடுதல்.

5. வருண பூஜை – அவ்விடத்தை சுத்தம் செய்யும் பொருட்டு வருண பகவானையும் சப்த நதி தேவதைகளையும் வழிபடுதல்.

6. பஞ்ச கவ்யம் – ஆத்ம சுத்தி செய்யும் பொருட்டு பசு மூலமாக கிடைக்கும் பால், தயிர், நெய், பசுநீர், பசுசாணம் முதலியவைகளை வைத்து செய்யப்படும் கிரியை.

வாஸ்து சாந்தி – தேவர்களை வழிபட்டுக் கும்பாபிஷேகம் எவ்வித இடையூறுமின்றி இனிது நிறைவேற; செயலுக்கும் செய்பவர்க்கும் இடையூறு வராதபடி காக்கச் செய்யும் செயல்.

7. பிரவேச பலி – எட்டு திக்கிலும் உள்ள திக் பாலகர்களுக்கு உரிய பிரீதி செய்து அவர்களை அந்தந்த இடத்தில் இருக்க செய்தல் {துர் தேவதைகளை வர விடாமல் காக்கும் பொருட்டு செய்யப்படும் பரிகாரம்}

8. மிருத்சங்கிரஹணம் – {மண் எடுத்தல்} அஷ்ட திக் பாலகர்களிடம் அனுமதி பெற்று சுத்தமான இடத்தில் இருந்து மண் எடுத்து அந்த பள்ளத்தில் அபிஷேகம் செய்தல். { ஆலயம் நிர்மாணம் செய்ய பூமி தாயான பூமா தேவியை கஷ்டப்படுத்தியதன் காரணமாக பூமா தேவியை மகிழ்விக்க செய்யப்படும் சாந்தி பரிகாரம்}

9. அங்குரார்ப்பணம் – {முளையிடுதல்} எடுத்த மண்ணில் விதைகளையிட்டு முளை வளர செய்தல். இதில் 12 சூர்யர்களான வைகர்த்தன், விவஸ்வதன், மார்த்தாண்டன், பாஸ்கரன், ரவி, லோகபிரகாசன், லோகசாட்சி, திரிவிக்ரமன், ஆதித்யன், சூரியன், அம்சுமாலி, திவாகரன் போன்ற இவர்களையும் சந்திரனையும் வழிபடுதல்.

10. ரக்ஷாபந்தனம் – {காப்புக்கட்டுதல்} பூஜைகளை செய்யும் ஆசாரியனுக்கும் மற்ற உதவி ஆசாரியர்களுக்கும் எவ்வித இடையூறுகளும் வராதபடிக் காத்தற் பொருட்டு அவன் கையில் மந்திர பூர்வமாகக் காப்பு {கயிறு} கட்டுதல்.

11. கும்ப அலங்காரம் – கும்பங்களை {கலசம்} இறைவன் உடம்பாக பாவித்து அலங்காரம் செய்தல்.

12. கலா கர்ஷ்ணம் – {சக்தி அழைத்தல்} விக்ரஹத்தில் இருக்கும் சக்தியை கும்பத்திற்க்கு மந்திர பூர்வமாக அழைத்தல்.

13. யாகசாலை பிரவேசம் – கலசங்களை யாகசாலைக்கு அழைத்து வருதல்.

14. சூர்ய, சோம பூஜை – யாகசாலையில் சூரிய சந்திரனை வழிபடுதல்.

15. மண்டப பூஜை – அமைக்கப்பட்டிருக்கும் யாகசாலையை பூஜை செய்தல்.

16. பிம்ப சுத்தி – விக்ரகங்களை மந்திர பூர்வமாக சுத்தம் செய்தல்.

17.நாடி சந்தானம் – யாகசாலை இடத்திற்கும் மூல திருமேனிக்கும் தர்பைக் கயிறு, தங்க கம்பி, வெள்ளிக் கம்பி, அல்லது பட்டுக் கயிறு இவற்றால் இணைப்பு ஏற்படுத்துதல். {இறைவனின் சக்தியில் ஒரு பகுதியை இந்த இணைப்பு மூலமாக விக்ரஹங்களுக்கு கொண்டு சேர்த்தல்}

18. விசேஷ சந்தி - 36 தத்துவ தேவதைகளுக்கும் பூஜை செய்வது, உலகத்தில் உள்ள அனைத்து ஆத்மா பித்ருக்களுக்கும் சாந்தி செய்வது

19. பூத சுத்தி – இந்த பூத {மனித} உடம்பை தெய்வ உடம்பாக மந்திர பூர்வமாக மாற்றி அமைத்தல்.

20. ஸ்பர்ஷாஹுதி – 36 தத்துவங்களை யாகத்திலிருந்து மூல விக்ரகங்களுக்கு கொண்டு சேர்த்தல்.

21. அஷ்டபந்தனம் – எட்டு பொருள்களால் ஆன இம்மருந்தினால் மூர்த்தியையும், பீடத்தையும் ஒன்று சேர்த்தல். இதை மருந்து சாத்துதல் என்பர்.

22. பூர்ணாஹுதி – யாகத்தை பூர்த்தி செய்தல்.

23. கும்பாபிஷேகம் – {குடமுழுக்கு} யாக சாலையில் மூர்த்திகளுக்குரியதாக வைத்துப் பூஜிக்கப்பட்ட குடத்து நீரை அந்தந்த மூர்த்திகளுக்கு அபிஷேகம் செய்தல். இதனால் அந்த மூர்த்தி அந்த விக்ரகத்தில் எழுந்தருள்கிறார்.

24. மஹாபிஷேகம் – கும்பாபிஷேகம் முடிந்த பிறகு மூல விக்ரஹத்திற்கு முறைப்படி அபிஷேகம் அலங்காரம் செய்தல்.

25. மண்டலாபிஷேகம் – பிறந்த குழந்தையாக விக்ரஹத்தில் வீற்றிருக்கும் இறைவனை 48 நாட்கள் விஷேச அபிஷேக பூஜைகள் செய்து முழு சக்தியுடன் இருக்கச் செய்வது.

மற்றும் சில.

ஏக குண்டம் – ஒரு குண்டம் அமைத்தல்.

பஞ்சாக்னி – ஐந்து குண்டம் அமைத்தல்.

நவாக்னி – ஒன்பது குண்டம் அமைத்தல்.

உத்தம பக்ஷம் – 33 குண்டம் அமைத்தல்.

கும்பாபிஷேகத்திற்கு செய்யப்படும் யாகங்களை எத்தனை தடவை செய்ய வேண்டும் என்று விதிமுறை உள்ளது. அது 2 காலம், 4 காலம், 8காலம், 12 காலம் வரை செய்யும் முறை வழக்கத்தில் உள்ளது.