Bhagavad gita with word by word translation

Courtesy: Smt.Saroja Ramanujam

https://sites.google.com/site/sarojaramanujamsite/bhagavatgita

SREEMAD BHAGAVATGITA

 

Vasudhevasutham dhevam kamsachaaNooramardhanam

Dhevakeeparamaanandham krshNam vandhe jagathgurum

 

Salutations to Krishna, the son of Vasudheva, the destroyer of Kamsa and ChaaNoora, the source of joy for dhevaki and the great preceptor of mankind.

 

Lord Narayana incarnated as Krishna . as the son of Vasudeva and Devaki, not only to destroy the evil minded ones like Kamsa and Chanura and several others during His incarnation which ended only after the Mahabharatha war, but He showed the humanity the way to immortality through His discourse on the Gita. There are few other Gitas found in the puranas such as Ramagita, uddhavagita etc., dealing with the self knowledge but the Gita said by Krishna alone gets the name Bhagavatgita.

 

The Gita discourse was not an accidental happening impelled by the intention of Krishna to dispel the confusion in the mind of Arjuna because the confusion itself was the divine will of the Lord. In fact nothing happens by accident in this world, but only by the will of the Lord. The purpose of creating confusion in the mind of Arjuna by the deliberate stationing of the chariot in front of Bheeshma and Drona , was to give out the Gita to the world.

But why should the Lord choose the battle field to do so? It is the mercy of the Lord to uplift the humanity from the ills of samsara by bringing down the teachings of the Upanishads to the level of he common man. The Upanishads were taught by the rshis to those who were already aware of the transitory nature of the world and its pleasures and wished to have the divine wisdom. Hence the texts of these are in  a higher level which only those who have learned the Vedas and the sasthras  could understand. But Bhagavtgita is for all like the milk of the cow. The gopalanandhana,  the cowherd boy, who know well how to milk the cow,  has milked the cows called upanishads and gave out the milk to all.

 

Hence Bhagavatgita is the gospel of mankind. It is not only for the recluse but for the man  right in the middle of the world, which is the battle field, the kurukshethra.  The body is called kshethra , a field of activity and hence it is a kurukshethra, where the good and evil thoughts are always at war. The way to attain peace is to enlist the help of the Lord as Arjuna did, so that the Parthasarathy becomes 'naam paarttha sarathy,' the one whom we could see and the one who will lead our chariot , namely the mind and body.

 

It is a myth to think that the Gita is for old age. Help is needed for a man while he is fighting and not when he retires from the battle of life exhausted when both his mind and body become weak. Therefore the wisdom of Gita must be imparted while being young, so that the seed is sown, which will grow into a tree that gives fruits later.

Gita is essential in all walks of life. Whether one is a student, or an executive or a householder, he will be more efficient in his work if he has mastered the principles of Gita. It was said in the battle field to make Arjuna do his duty efficiently. A proper study of Gita can help a man throughout his life and also after.

Bhagavatgita is extolled in Mahabharatha as follows:  

geethaa sugeethaa karthavyaa kimanyaih SaasthrasangrahaiH

yaa svayam padhmanaabhasya mukhapadhmaath vinisrthaa 

 

Why do we need other sasthras when Bhagavtgita that sprang from the lotus- faced Lord Padmanabha  Himself?

sarvaSaasthramayee geethaa sarvadhevamayo hariH

sarvatheerThamayee gangaa sarvavedhamayo manuH

 

Gita is the epitome of all sasthras. Lord Hari is the abode of all devas. Ganges is the essence of all sacred waters and manusmrthi is the summary of the Vedas.

Geethaa gangaa cha gaayathree govindhethi hrdhi sThithe 

Chathurgakaarasamyukthe punarjanma na vidhyathe  

 

To one in whose heart these four `ga'kaaraas, namely, geetha, ganaga, gaayathri and Govindha are found, has no rebirth.

bhaarathaamrthasarvasyageethaayaah maThithasya cha

saaram udDhrthya krshNena arjunasya mukhe hutham 

 

                                           (MAHABHARATHA- BHEESHMAPARVA)

Krishna churned the nectarine ocean of Mahabharatha, (which is panchamo vedaH) and took its essence and fed Arjuna as Bhagavath gita. In the Gitadhyanasloka of Bhagavatgita we have the same idea expressed differently and more poetically.

Sarvopanishdho gaavo dhogDhaa gopaalanandhanaH

paarTho vathsassuDheerbhokthaa dhugDham geethaamrtham mahath

 

 All the Upanishads,( the essence of the Vedas) became the cows the one who milked them being the son of a cowherd, the calf was Partha and the milk, gitamruta and the consumers of the milk were sudheeh the people with right thinking. Who seek the wisdom of the scriptures .Arjuna was the calf to induce the cow to give the milk.

We shall enjoy the nectar of Gita drop by drop by taking the slokas one by one.

Damodara month & Gita reading

Courtesy: Sri.GS.Dattatreyan

  தாமோதர மாதம் ....இம்மாதத்தில் எவரொருவர் மகிழ்ச்சியாக கீதையைப் படிக்கிறாரோ அவர் பிறப்பு, இறப்பு சக்கரத்திலிருந்து விடுபட்டு முக்தி பெறுகிறார்.

தாமோதர மாதம்

புரட்டாசி மாதம் பாசாங்குச ஏகாதசியைத் தொடர்ந்து வரும் பௌர்ணமி முதல் உத்தான ஏகாதசியை அடுத்துவரும் பௌர்ணமி வரையிலுள்ள சமஸ்கிருத மாதமான தாமோதர மாதம் (இவ்வருடம், அக்.8 முதல் நவ.6 வரை), வைஷ்ணவர்களின் மிகப்புனிதமான மாதமாகும். இந்த மாதத்தின்போதே வைஷ்ணவர்கள் சிறப்பாகக் கொண்டாடும் பகுளாஷ்டமி (அக்.16), கோவர்த்தனபூஜை (அக். 24), கோபாஷ்டமி (அக்.31) போன்ற விழாக்கள் வருகின்றன. இது தாமோதர மாதம் என்று அழைக்கப்படுவதற்குக் காரணம் பகவான் கிருஷ்ணர், பால்ய பருவத்தில் நிகழ்த்திய ஒரு சுவையான லீலையேயாகும்.

தாமோதர லீலை: ஒரு தீபாவளி நாளில், அன்னை யசோதா தயிர் கடைந்து கொண்டிருந்த போது, குழந்தை கண்ணன், பசியுன் அங்கு வந்தாராம். யசோதாவும் குழந்தையை மார்போடணைத்து, பாலூட்டிக்கொண்டிருந்தபோது, அடுப்பில் பால் வைத்த ஞாபகம் அவருக்கு வந்ததாம். அத்தோடு, பால் அடுப்பில் பொங்கும் வாசமும் அடிக்க, குழந்தையை தன் மடியிலிருந்து இறக்கி விட்டுவிட்டு அடுப்பை அணைக்க ஓடினாராம். இதனால், பெருத்த ஏமாற்றமும், கோபமுமடைந்த கண்ணன் சிறுகல் ஒன்றையெடுத்து தயிர்ப்பானையை உடைத்து அதிலிருந்த வெண்ணையையெடுத்து உண்டபிறகு, அன்னையின் மீதிருந்த பயத்தால் கொல்லைப்புறத்திற்கு ஓடி அங்கே ஒளிந்து கொண்டார். பாலை இறக்கி, அடுப்பை சுத்தம் செய்த யசோதாமாதா, மீண்டும் குழந்தையைக்காண வந்தபோது, உடைந்திருந்த தயிர்ப்பானையைப்பார்த்து, இது கண்ணனுடைய வேலையாகத்தானிருக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டே, குழந்தையை வீடுமுழுவதும் தேடத்தொடங்கினார். எங்கும் குழந்தையைக் காணாததால், கோபமுற்ற அவர் ஒரு சிறுகம்புடன் கொல்லைப்புறத்திற்கு வந்தபோது, அங்கே ஒளிந்துகொண்டிருந்த கண்ணனை ஓசைப்படாமல் பின்னாலிருந்து நெருங்கினார். ஆனால் இதை எப்படியோ அறிந்த கண்ணன் தலைதெறிக்க, வீதியில் ஓடி, அன்னையிடமிருந்து தப்பினார். தன்மீது எப்படிப்பட்ட பயமிருந்தால் குழந்தை இப்படி ஓடுவான் என்று நினைத்த அன்னை தன் கையிலிருந்த குச்சியைக் கீழேபோட்டுவிட்டு குழந்தையைத் துரத்த ஆரம்பித்தாராம். வியர்க்க, விறுவிறுக்க நீண்டதூரம் ஓடியபிறகு கண்ணனை ஒருவழியாகப்பிடித்து உரலில் கட்டிபோட்டு தண்டிக்க எண்ணி கயிற்றை எடுத்து வந்தாராம். ஆனால், கயிற்றின் நீளம் இரண்டு விரற்கடையளவு குறைவாக இருந்ததாம். உடனே வீட்டினுள் சென்று இன்னொரு கயிற்றையெடுத்து வந்து இணைத்து நீளத்தைக் கூட்டியபோதும், இருவிரற்கடையளவு குறைவாக இருந்ததாம். இதனால் ஆச்சரியமுற்ற அன்னை யசோதாவும் சலிக்காமல் பலமுறை மீண்டும் மீண்டும் கயிறுகளையெடுத்துவந்து இணைத்தும் முடியவில்லையாம். இந்த நீண்ட முயற்சியால் களைப்புற்ற அன்னையின் முயற்சி வெற்றிபெற, இறுதியில் கண்ணன், தன்னைக்கட்ட அனுமதித்தாராம்.

பெரும் யோகிகளுக்கும், ஞானிகளுக்கும் கட்டுபடாத கண்ணனை, அன்பினால் கட்டுப்படுத்தமுடியும் என்பதை உலகிற்கு உணர்த்த அவர் செய்த லீலையே இது. தாம் என்றால் கயிறு என்றும் உதரம் என்றால் வயிறு என்றும் பொருள். கண்ணனின் வயிற்றைக் கயிறால் கட்டிய லீலை நிகழ்ந்ததனாலேயே இந்த மாதம் தாமோதர மாதம் என்றாகியது. வடஇந்தியாவில் கார்த்திக் மாதம் என்ற பெயரும் இதற்குண்டு.

பத்மபுராண, கார்த்திக் மஹாத்மியத்தில் உள்ள தாமோதர மாதத்தின் மகிமைகள் சில:

1. இந்த மாதத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்குச் செய்யும் சிறிய பக்தித்தொண்டும், பலமடங்கு பலனை ஈட்டவல்லது. ஒரேயொரு துளசியிலையை அர்ப்பணிப்பதுகூட, பத்து இலட்சம் பசுக்களைத் தானமளிப்பதற்குச் சமமான பலனைக் கொடுக்கவல்லது.

2. இம்மாதத்தில் எவரொருவர், பகவான் ஸ்ரீஹரியின் கோவிலில் நெய்விளக்கேற்றி வழிபடுகின்றாரோ, அவருக்கு பலகோடி யுகங்களில் செய்த பாவங்கள் தீர்ந்துவிடும்.

3. இம்மாதத்தில் எவரொருவர் மகிழ்ச்சியாக கீதையைப் படிக்கிறாரோ அவர் பிறப்பு, இறப்பு சக்கரத்திலிருந்து விடுபட்டு முக்தி பெறுகிறார்.

4. இம்மாதத்தில் அதிகாலையில் குளித்து, ஒருவேளை மட்டுமே உண்டு கார்த்திக் விரதத்தைக் கடைபிடிப்பவர், பகவான் ஹரியின் உலகத்தையடைவது நிச்சயம். மேலும் இம்மாதத்தின் கடைசி ஐந்து நாட்களான பீஷ்ம பஞ்சக (பீஷ்மரின் இறுதி நாட்கள்) காலத்தின்போது, வெறும் பால் அல்லது நீருடனிருப்பது இந்த விரதத்தின் முக்கிய அம்சமாகும்.

இத்தகைய சிறப்புகளைப் பெற்ற தாமோதர மாதத்தில், உலகம் முழுவதுமுள்ள எல்லா ஹரே கிருஷ்ணா ஆலயங்களிலும் காலை அல்லது மாலை நேரத்தில் சத்யவிரதமுனி அருளிய தாமோதரஷ்டகப் பாடலைப்பாடி பக்தர்கள் நெய்விளக்கு ஆராதனையை நிகழ்த்துகிறார்கள். ஆலயத்துக்கு வரஇயலாதவர்கள் தங்கள் வீடுகளில் இதைச் செய்யலாம். இந்த மாதத்தில் செய்யும் பக்தித்தொண்டு பல மடங்கு பலனை ஈட்டவல்லது என்று பல புராணங்கள் உறுதியளிக்கின்றன. அக்.8 முதல் நவ.6 வரை, தாமோதரமாத நிகழ்ச்சிகள், தமிழகத்தில் சென்னை, கோயம்புத்தூர், ஸ்ரீரங்கம், மதுரை, சேலம் உ<ள்ளிட்ட நகரங்களிலுள்ள ஹரே கிருஷ்ணா ஆலயங்களிலும் மாலை 7 மணிக்கு நடைபெறவுள்ளன.

பகுளாஷ்டமி: பல அசுரர்களை வென்ற பகவான் கிருஷ்ணர், ஒருமுறை, விருந்தாவனவாசிகளுக்குப் பலவிதத்திலும் தொல்லைகள் செய்துவந்த, அரிஷ்டாசுரன் எனும் காளை மாட்டின் வடிவிலிருந்த அசுரனைக் கொன்றுவிட்டராம். மதச்சின்னமான காளையைக் கொன்ற பாவத்தைச்செய்த அவருடன் விளையாட ஸ்ரீமதி ராதாராணி உட்பட அனைத்து கோபிகைகளும் மறுத்துவிட்டனர். மேலும் எல்லா புனிதநதிகளிலும் நீராடி அப்பாவத்திற்கு பிராயச்சித்தம் தேடினால்தான், சேர்ந்து விளையாடமுடியும் என்றும் கூறிவிட்டார்கள்.

அதைக்கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணர், தன்னுடைய கால்கட்டைவிரலால் பூமியை அழுத்தியபோது, ஒரு குண்டம்(குளம்) உருவாகியதாம். உடனடியாக கங்கை, யமுனை போன்ற எல்லா புனிதநதிகளும் அங்குவந்து தோன்றியனவாம். இந்தக்குண்டமே தற்போது, ஷ்யாம குண்டம் என்றழைக்கப்படுகிறது. அனைத்து சிறுவர்களும் ஸ்ரீகிருஷ்ணருடன், அக்குளத்தில் நீராடி மகிழ்ந்தனராம்.

இதைகண்ணுற்ற கோபியர், தாங்களும் அதில் நீராட ஆவலுடன் வந்தனர். ஆனால் அவர்களை, சிறுவர்கள் அனுமதிக்கவில்லை. வருத்தமுற்ற ஸ்ரீமதி ராதாராணி, கோபியரின் வளையல்களையுடைத்து, அத்துண்டுகளால், இன்னொரு குண்டத்தைத் தோண்டினாராம். பின்னர், அனைத்து கோபியரும் மானஸி கங்கா எனும் குளத்திலிருந்து நீரைக் கொண்டுவந்து ஊற்றி, அதை நிரப்ப முயன்றார்கள். உடனே அனைத்து புனிதநதிகளும் அந்தக்குளத்திலும் பாய்ந்துவிட்டனவாம். இந்தக்குளமே ராதாகுண்டம் ஆயிற்று. அது தோன்றிய நாளே, பகுளாஷ்டமியென்று, இன்றளவும், உத்தரப்பிரதேச மாநிலத்திலுள்ள விருந்தாவனத்தில் கொண்டாடப்படுகிறது. பகுளாஷ்டமியன்று நள்ளிரவில், கடுங்குளிரையும் பொருட்படுத்தாமல், வெளிநாட்டினர் உட்பட பல பக்தர்கள் இங்கு கூடிப் புனித நீராடுகிறார்கள்.

கோவர்த்தன பூஜை: ஸ்ரீகிருஷ்ணர் ஏழுவயது பாலகனாக இருந்தபோது, தன்னுடைய பெற்றோரும் மற்ற விருந்தாவனவாசிகளும், மழைக்கு அதிபதியான இந்திரனுக்கு விழா எடுக்க பல்வேறு ஏற்பாடுகளைச் செய்வதைக் கண்டார். ஆயர்களின் வாழ்வாதரமான பசுக்களுக்குப் புல் வளர மழையை அளித்த இந்திரனுக்குச் செய்யும் யாகத்தில் படைப்பதற்காக விதவிதமான உணவுப்பண்டங்களைத் தயாரித்திருந்ததைக் கண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணர், பின்வருமாறு மிகச் சாதுர்யமாகப் பேசினார்: தந்தையே! அவரவருடைய கர்மவினைப்படியே அனைத்தும் நடக்கின்றன! எல்லா உயிர்வாழிகளும் தகுந்த உடலைப்பெறுகின்றன! வாழ்வதற்கான அனைத்து வசதிகளும் கிடைக்கப்பெறுகின்றன! அதற்காக நாம் தேவர்களை வணங்க வேண்டுமா? நம் பசுக்களுக்கு புல்லைத்தரும் கோவர்த்தன மலையை வணங்கலாமே! என்றார். அதற்கு சம்மதித்த நந்தகோபரும் கோவர்த்தன மலையை வழிபடும் விதமாக விழாவை மாற்றினார்.

விருந்தாவனவாசிகள். தாம் சமைத்திருந்த உணவுப்பதார்த்தங்களை கோவர்த்தன மலைக்கு நிவேதித்தனர். பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், நந்தகோபருடன் நின்றுகொண்டிருந்த அதேவேளையில், மலையின் மீது ஏறி நின்று அனைத்துப் பதார்த்தங்களையும் ஏற்று மகிழ்ந்தார். பகவான் தான் உணவை ஏற்கிறார் என்பதை அறியாத விருந்தாவனவாசிகள் கோவர்த்தன மலையே நிவேதனங்களை ஏற்றுக்கொள்வதாக நினைத்து மிகவும் ஆனந்தித்தனர். அனியோõர! அனியோரா!- இன்னும் வேண்டும்! இன்னும் வேண்டும்! என்று ஆனந்தக்கூச்சலிட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்குக் கோபியர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பல பண்டங்களைப் படைத்தவண்ணம் இந்தனராம். இதைப் பார்த்த பலராமர், ஒரு துளசியை ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் திருவாய்க்குள் வீசி அவரைத் திருப்தி அடையச் செய்தாராம். இதன் காரணமாக ஒரு கிராமம், அனியோரா என்ற பெயரால் இன்று அழைக்கப்படுகிறது.

தனக்குச்சேரவேண்டிய அனைத்தையும் யாரோ ஒரு சிறுவன் எடுத்துக்கொண்டதையறிந்த இந்திரன் கடுங்கோபமடைந்தார். சம்வர்த்தகா எனும் மேகத்தை ஏவிக் கடும் மழையை விருந்தாவனத்தின் மீது பொழிவித்தார். ஒவ்வொரு மழைத்துளியும், யானையின் துதிக்கையளவிற்கு இருந்ததாப் புராணங்கள் விவரிக்கின்றன.

கடும் மழையால் நடுநடுங்கி, கதிகலங்கிய விருந்தாவனவாசிகள், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரைசம் சரணடைந்தனர். அவர் அச்சமயத்தில், 90 மைல் சுற்றளவுடனும், 16மைல் உயரத்துடனும் விளங்கிய கோவர்த்தன மலையை, சிறுவர்கள், காளானைச் சுலபமாகப் பிடுங்குவதைப் போல, பெயர்த்தெடுத்து, தன்னுடைய இடதுகை சுண்டு விரலால் அனாயசமாக ஏந்திய வண்ணம், ஒரு பாறைமீது ஏறி நின்று கொண்டார். விருந்தாவனவாசிகளை, தங்களுடைய பசுக்கள் மற்றும் கன்றுகளுடன் அதனடியில் வந்து நிற்கச்செய்து ஏழுநாட்கள் தொடர்ந்து பெய்த பேய் மழையிலிருந்து காப்பாற்றினார். அதன் காரணமாக அவருக்கு கிரிதாரி மற்றும் கோவர்த்தனதாரி என்ற பெயர்கள் சூட்டப்பட்டன.

இந்த லீலையில், முத்தகோபர்கள் சிறுவனான ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கு உதவுவதாக எண்ணி குச்சிகளால், தாங்களும் மலையைத்தாங்கிப்பிடித்தனர்; மூத்தகோபியர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் கைகள் வலிக்கும் என்றெண்ணிப் பிடித்துவிட்டனர்; அவரின் வயதையொத்த சகாக்கள் கேலிபேசி மகிழ்ந்தனர்; சிறுவயது கோபியர்கள், வைத்த கண் வாங்காமல், அவரைப்பார்த்து ரசித்துமகிழ்ந்தனர்; பகவானோ, ஸ்ரீமதி ராதாராணியைக் கடைக்கண்ணால் பார்த்து ரசித்தார். (இதில் காமம் துளி கூட இல்லை என்பதைச் சொல்லியே ஆகவேண்டும்;) பகவானின் அனைத்து பக்தர்களும் பங்குபெற்றதால் இந்த லீலை மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.

யாரோ ஒரு பாலகன் என்று எண்ணிய இந்திரனோ தன்னுடைய சக்தி வாய்ந்த வஜ்ராயுதத்தாலும், கோவர்த்தன மலையைத் தாக்கினார்; பகவான் தன்னை ஏந்தியிருந்ததால், அது மலர்களை எறிந்ததைப் போலிருந்ததாம் கோவர்த்தன மலைக்கு. ஏழுநாட்களுக்குப் பிறகும் அன்ன ஆகாரமின்றி சலிக்காமல் நின்ற அசாராதண செய்கையைக் கண்ட இந்திரன், இவன் யாரோ ஒரு சிறுவனல்ல; பகவானால்தான் இத்தகைய செயலைச் செய்யமுடியும் என்றுணர்ந்து மழையை உடனடியாக நிறுத்தினார். ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கு மிகவும் பிரியமான சுரபி (பசு) மாதாவை முன்னிறுத்தி அவரிடம் மன்னிப்புக் கேட்டார்; முப்பத்துமுக்கோடி தேவர்களும் ஆடம்பரமான முறையில் அபிஷேக, ஆராதனைகளைச் செய்து தங்களுடைய மரியாதையை ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்குத் தெரிவித்தனர். ஆனால் இந்த படாடோபமான ஆராதனைகளைவிட விருந்தாவனவாசிகளின் எளிமையான அன்பே, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரைக் கவர்த்ததாம்; அதில் தான் அவர் முழுத்திருப்தியடைந்தாராம். பகவானிடம் பயபக்தி தேவையில்லை; அன்பு கலந்த பக்தியாலேயே அவரைக்கவர முடியும் என்பது இதன் மூலம் நிரூபணமாகிறது.

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், இரு காரணங்களுக்காக இந்த லீலையை நிகழ்த்தினார். ஒன்று தன்னுடைய மிகச்சிறந்த பக்தனான கோவர்த்தனின் புகழை உயர்த்துவதற்காக; மற்றொன்று, நாள் முழுதும் தன்னைக் கண்டு ரசிக்க எண்ணிய இளம் கோபியரின் ஆசையைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக.

கோபாஷ்டமி: ஸ்ரீகிருஷ்ணர், சிறுவயதில் கௌமார பருவத்தில், மற்ற கோபர்களுடன் (இடைச்சிறுவர்கள்) சேர்ந்து, கன்றுக்குட்டிகளை மேய்த்து வந்தாராம். இலட்சக்கணக்கான கன்றுகளை மேய்த்தபோதும், ஒவ்வொரு கன்றையும் தனித்தனியாக அறிந்துவைத்திருப்பாராம் ஸ்ரீகிருஷ்ணர். ஒருமுறை, தன் தாயிடமிருந்து, அதுவரை பிரிந்திராத கன்று ஒன்றை முதன்முறையாக மேய்ச்சலுக்கு இட்டுச்சென்றபோது, அது அழுதுகொண்டே சென்றதாம். இலட்சக்கணக்கான கன்றுகளுக்கிடையேயும் இதைக் கண்டுகொண்டே ஸ்ரீகிருஷ்ணர், அதனருகில் சென்று, நீ கவலைப்படாமல் சுவையான புல்லைச்சாப்பிட்டுவிட்டு மற்ற கன்றுகளுடன் விளையாடு; மாலையில், உன்னை உன் தாயிடம் பத்திரமாகக் கொண்டுசேர்ப்பேன் என்று சமாதானப்படுத்தினாராம். இப்படியாக, ஒவ்வொரு கன்றின் மீதும் தனிக்கவனம் செலுத்தியதால் ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கு, வத்ஸபால் (வத்ஸ-கன்று) என்ற பெயருமுண்டு.

வயதுமுதிர்ந்து, பௌகண்ட பருவத்தை எட்டியபோது, பசுக்கள் மற்றும் காளைகளை மேய்ச்சலுக்கு ஓட்டிச்செல்ல விரும்பிய அவர், தன் பெற்றோரை அதற்குச் சம்மதிக்குமாறு வேண்டினாராம். மகனை நாள் முழுவதும் பிரியவேண்டுமே என்றெண்ணி மறுத்த, தந்தை நந்தகோபரரையும், அன்னை யசோதாவையும் மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்தி அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யவைத்தாராம், ஸ்ரீகிருஷ்ணர்.

அதற்கெனக் குறித்த நாளில், சிறப்புவழிபாடுகள், பிராமணர்களுக்குத் தானம் வழங்குதல் என தடபுடலாக செய்துமுடித்தபிறகு, ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்குத் துணையாக (பகவானை, ஏதுமறியா குழந்தையாகவே அவர்கள் பாவித்ததால்) அவருடைய சகாக்களையும் மாடுமேய்க்க, விருந்தாவனக்காடுகளுக்கு, நந்தகோபர் அனுப்பிவைத்தாராம். அன்றுமுதல் ஸ்ரீகிருஷ்ணர்., கோபால் என்றும் அழைக்கப்பட்டாராம். இந்நாளே, கோபாஷ்டமியென்று, தற்போது வடஇந்தியாவில், கொண்டாடப்படுகிறது. இத்தினத்தில், ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்குப் பிரியமான பசுக்களை நீராட்டி, நன்கு அலங்கரித்து, உணவு படைத்து, வழிபடுகின்றனர்.

Bhagavad Gita with Various translations & commentaries

Bhagavad Gita Super site

GITASUNDARAM

Courtesy: Sri.PR.Kannan

I translated GITASUNDARAM, the Meenakshi-Sundareswara Ashtapadi in English. It is on the same lines as the famous 'Gitagovindam' Ashtapadi of Jayadeva.  The book has been published in the website:

http://www.celextel.org/stotras/shiva/gita-sundaram.html

Bhagawath Gita in english verse

Courtesy: Sri.PR.Ramachander

The followers of Sanathana Dharma (otherwise called as Hindus) did not fall back on any single prophet or a single book as the basis of their religion. Right from the beginning, this religion (thought process) had a pluralistic view. On one hand the religion appeared to depend on rituals, prayers and rites and on the other hand it appeared to depend on a very democratic exchange of philosophic ideas between the teacher and the student as in the Upanishads, which were at the end of the Vedas. Not all Upanishads were discussion of philosophy and many of them did indeed discuss rituals and prayers to individual God. The sum total of the Hindu philosophic thought was individual research aided /under the direction of the Guru. The thought process slipped down to worship of individual gods and epic stories (Puranas) about the Gods were written down. The person who compiled and systematized all the religious knowledge contained in the initial Vedas as well as the stories of Individual Gods was a sage called Veda Vyasa.(Veda means "knowledge" and Vyasa means "essay writer") He compiled the information available on different Gods in to 18 epics besides compiling the four Vedas. The most encyclopedical epic of them all was called the Mahabharata. The main theme of this epic was the struggle for supremacy in India by the hundred sons of King Drutharashtra (called Kauravas) and the 5 sons of his younger brother Pandu called the Pandavas. At the end of struggle is a war between them. On the first day of the war, Arjuna the most valorous among the Pandava brothers appeared in the battle field driven by Lord Krishna who is his cousin, mentor and guide. But once Arjuna faced the prospect of killing his own cousins aided by his teachers, uncle and grandfather, he suddenly felt aghast and decided that, even starving to death would be a better option than killing them all. Lord Krishna then advises him (possibly the first recorded psychological counseling). Arjuna is not easily convinced. The next 700 stanzas of conversation between them in the battle field is Bhagawad Gita (The song of the Lord). Apart from simple advice to him, that Arjuna should fight, Lord Krishna summarizes the entire Hindu thought process on Sanathana Dharma in these 700 verses. By the blessing of Veda Vyasa all these was seen and heard by Sanjaya (collector and reporter) to Drutharashtra and were called the Bhagawad Gita. This was considered as a summary of Hindu religious thought and was revered by all Hindus. For a long time, this state of thought existed. Things changed with the writing of a commentary to this great work by Adhi Sankara, who proved that this great book provided support to his interpretation of Hindu philosophy of Advaitha (non dualism). The great Ramanuja who came out with a different philosophy called Visisthadvaitha (specialized non dualism) again wrote a commentary and claimed that Gita supported his system of philosophy. It was again followed by another interpretation to gather support to the philosophy of Dwaitha (dualism) propounded by sage Madhwa. After this period Bhagawad Gita became the most important religious book of Hindus .Several more commentaries and translations to Indian languages followed. The great commentators were by Abhinava Guptha, Nimbarka, Vallabha, and Gnaneswar in Marathi etc. The book became so popular in the Hindu psyche that, Hindus took oath on Bhagawad Gita like Christians took oath on Bible. In 1785 Charles Wilkins published an English translation of the Bhagavad Gita, which was the first time that a Sanskrit book had been translated directly into a European language. In 1808 passages from the Gita were part of the first direct translation of Sanskrit into German, appearing in a book through which Friedrich Schlegel, who became known as the founder of Indian philology in Germany. Edwin Arnold was the first one to publish a translation in to English verse in 1885. Many commentaries and translations followed with great regularity. Mahatma Gandhi who also wrote a commentary was so impressed by this great work that he wrote 
"I find a solace in the Bhagavagītā that I miss even in the Sermon on the Mount. When disappointment stares me in the face and all alone I see not one ray of light, I go back to the Bhagavagītā. I find a verse here and a verse there and I immediately begin to smile in the midst of overwhelming tragedies - and my life has been full of external tragedies - and if they have left no visible, no indelible scar on me, I owe it all to the teaching of Bhagawad Gita."

The first chapter of Gita details the back ground circumstances, which lead to this teaching. In the second chapter Lord Krishna tells Arjuna that he should fight because
It is his duty and that by killing a body he does not kill a soul and the highest form of action is when action is done without bothering about the fruits of such action. In this connection he also tells him that inaction is a great sin. Later at the request of Arjuna he explains about the difference between, deeds which take you to heaven but you are reborn later and that deed which once for all merges you with the lord. Some of the prominent approaches explained by him are:-

1. Doing action without bothering about fruits of such action.
2. Simple and steadfast devotion, surrendering all results to him.
3. Physical meditation of the highest order by which one becomes him.
4. The path through intelligent search of the God.
5. Simple and pure renunciation 

During this discussion , he also shows him his supreme form, tells him , in which beings his presence will be felt more, the differences between the three states of Sathwa, Rajas and Thamas, the differences between the four varnas and so on. In short it is concise encyclopedia of all that for which Hinduism stands for.
Thousands of translations, interpretations and commentaries of the Bhagawad Gita in English as well as various other languages are already available. As mentioned before Edwin Arnold attempted to do a translation in English verse. Recently a similar effort was made by Sanderson Beck. The present translation is done in free English verse in as simple language as possible. I have tried to understand what has been written in Gita and wrote what I have understood, after reading various translations and commentaries, in a simple verse form. Not being a great scholar, I have not attempted for a commentary on what is the implication of each verse. 
I dedicate my translation to the lay English reader interested in Hindu philosophy with a request to him to treat this translation as an appetizer. I am hoping that my effort would make him read several, more scholarly commentaries on Gita by very great souls and try to clear his various doubts. I am making this request because I have still not understood the treasure house of Gita and am doing exactly that.
Given below is what great people all over the world told about Bhagawad Gita from a collection published by Sri.M.P.Bhattathiri (www.tamilnation.org)
When I read the Bhagavad-Gita and reflect about how God created this universe everything else seems so superfluous." Albert Einstein 

"When doubts haunt me, when disappointments stare me in the face, and I see not one ray of hope on the horizon, I turn to Bhagavad-Gita and find a verse to comfort me; and I immediately begin to smile in the midst of overwhelming sorrow. Those who meditate on the Gita will derive fresh joy and new meanings from it every day." Mahatma Gandhi 

"In the morning I bathe my intellect in the stupendous and cosmogonal philosophy of the Bhagavad-Gita, in comparison with which our modern world and its literature seem puny and trivial." Henry David Thoreau 

"The Bhagavad-Gita has a profound influence on the spirit of mankind by its devotion to God which is manifested by actions." Dr. Albert Schweitzer 

"The Bhagavad-Gita is a true scripture of the human race a living creation rather than a book, with a new message for every age and a new meaning for every civilization." Sri Aurobindo 

"The idea that man is like unto an inverted tree seems to have been current in by gone ages. The link with Vedic conceptions is provided by Plato in his Timaeus in which it states 'behold we are not an earthly but a heavenly plant.' This correlation can be discerned by what Krishna expresses in chapter 15 of Bhagavad-Gita." Carl Jung 

"The Bhagavad-Gita deals essentially with the spiritual foundation of human existence. It is a call of action to meet the obligations and duties of life; yet keeping in view the spiritual nature and grander purpose of the universe." Prime Minister Nehru 

"The marvel of the Bhagavad-Gita is its truly beautiful revelation of life's wisdom which enables philosophy to blossom into religion." Herman Hesse 

"I owed a magnificent day to the Bhagavad-Gita. It was the first of books; it was as if an empire spoke to us, nothing small or unworthy, but large, serene, consistent, the voice of an old intelligence which in another age and climate had pondered and thus disposed of the same questions which exercise us." Ralph Waldo Emerson 

"In order to approach a creation as sublime as the Bhagavad-Gita with full understanding it is necessary to attune our soul to it." Rudolph Steiner 

"From a clear knowledge of the Bhagavad-Gita all the goals of human existence become fulfilled. Bhagavad-Gita is the manifest quintessence of all the teachings of the Vedic scriptures." Adi Shankara 

"The Bhagavad-Gita is the most systematic statement of spiritual evolution of endowing value to mankind. It is one of the most clear and comprehensive summaries of perennial philosophy ever revealed; hence its enduring value is subject not only to India but to all of humanity." Aldous Huxley 

"The Bhagavad-Gita was spoken by Lord Krishna to reveal the science of devotion to God which is the essence of all spiritual knowledge. The Supreme Lord Krishna's primary purpose for descending and incarnating is relieve the world of any demoniac and negative, undesirable influences that are opposed to spiritual development, yet simultaneously it is His incomparable intention to be perpetually within reach of all humanity." Ramanuja 

The Bhagavad-Gita is not seperate from the Vaishnava philosophy and the Srimad Bhagavatam fully reveals the true import of this doctrine which is transmigation of the soul. On perusal of the first chapter of Bhagavad-Gita one may think that they are advised to engage in warfare. When the second chapter has been read it can be clearly understood that knowledge and the soul is the ultimate goal to be attained. On studying the third chapter it is apparent that acts of righteousness are also of high priority. If we continue and patiently take the time to complete the Bhagavad-Gita and try to ascertain the truth of its closing chapter we can see that the ultimate conclusion is to relinquish all the conceptualized ideas of religion which we possess and fully surrender directly unto the Supreme Lord. Bhaktisiddhanta Saraswati 

"The Mahabharata has all the essential ingredients necessary to evolve and protect humanity and that within it the Bhagavad-Gita is the epitome of the Mahabharata just as ghee is the essence of milk and pollen is the essence of flowers." Madhvacarya
"Yoga has two different meanings - a general meaning and a technical meaning. The general meaning is the joining together or union of any two or more things. The technical meaning is "a state of stability and peace and the means or practices which lead to that state." The Bhagavad Gita uses the word with both meanings. Lord Krishna is a real Yogi who can maintain a peaceful mind in the midst of any crisis." Mata Amritanandamayi Devi


References Used:-

1. Swami Swaroopananda(1909) Srimad Bhagawad Gita, Advaitha As hram, Calcutta
2. Anna(1965), Srimad Bhagwad Gita (tamil translation), Sri Ramakrishna Mutt, Madras
3. Bhakthivedanta Prabhu Pada(1971) Bhagwad Gita as it is, Bhakthi Vedantha Book Trust
4. Swami Vireshwarananda (1948) Srimad Bhagawad Gita,, Sri Ramakrishna Mutt , Madras
5. Sri Chandra Shekhara Pillai (1994) Jnaneswari in Malyalam, Jnanesawari geetha pracharana prathishtan, Kahnakad, Kerala
6. Edwin Arnold(1885) The Song Celestial , Roberts brothers, Boston
7. Alladi Mahadeva Sastry, Bhagwad Gita, www.celestial.org 
8. Ramanand Prasad , Bhagwad Gita, International Gita society, www.gita-society.com
9. Sri Purohit Swami, Bhagwad Gita
10. American /International Gita society , Bhagwad Gita, www.gita-society.com/gita3rd.htm 
11. William Quan Judge(1969)Essays on http://www.theosociety.org/pasadena/ts/bhgita.htm
12. C.Subrahmanya Bharathiar Bhagawad Gita, A commentary in Tamil, Kavitha Publication, Madras
13. Srinivas Fine arts(2006) Bhagawad Gita.
14. Sri Shivanada Saraswathi The Bhagwad Gita, http://saranaagathi.wordpress.com/online-devotional-works/bhagavad-gita/
15. Swami Chinamayanada , Bhagwad Gita, Chinmaya mission, Bombay
13.Jayaram V. Bhagwad Gita www.hinduwebsite.com 
14. Bhattathiri.M.P. Bhagwad Gita and www.cincinnatitemple.com/articles/BhagavadGitaManagement.pdf

 

       The full translation in English verse can be seen in 

 

http://stotrarathna.blogspot.in/2009/07/bhagawad-gita-in-english-verse.html

        

Bhagavad Gita with Vaishnava Commentaries

Courtesy: Sri.K.Gopal

http://www.bhagavad-gita.org/Gita/chapter-01.html

Uddhava Gita

Courtesy: Sri.Sundar sriram

உத்தவ கீதை:

பகவான் கிருஷ்ணனின் குழந்தைப் பருவம் முதலே, அவருக்குப் பணிவிடைகள் செய்து, தேரோட்டி, பல்வேறு சேவைகள் புரிந்தவர், உத்தவர். இவர் தனது வாழ்நாளில், தனக்கென நன்மைகளோ வரங்களோ கண்ணனிடம் கேட்டதில்லை.

துவாபர யுகத்தில், தமது அவதாரப் பணியை முடித்துவிட்ட நிலையில், உத்தவரிடம் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், உத்தவரே, இந்த அவதாரத்தில் பலர் என்னிடம் பல வரங்களும், நன்மைகளும் பெற்றிருக்கின்றனர். ஆனால், நீங்கள் எதுவுமே கேட்டதில்லை. ஏதாவது கேளுங்கள், தருகிறேன். உங்களுக்கும் ஏதாவது நன்மைகள் செய்துவிட்டே, எனது அவதாரப் பணியை முடிக்க நினைக்கிறேன் என்றார்.

தனக்கென எதையும் கேட்காவிட்டாலும், சிறு வயது முதலே கண்ணனின் செயல்களைக் கவனித்து வந்த உத்தவருக்கு... சொல் ஒன்றும், செயல் ஒன்றுமாக இருந்த கண்ணனின் லீலைகள், புரியாத புதிராக இருந்தன. அவற்றுக்கான காரண, காரியங்களைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினார். பெருமானே! நீ வாழச் சொன்ன வழி வேறு; நீ வாழ்ந்து காட்டிய வழி வேறு! நீ நடத்திய மகாபாரத நாடகத்தில்... நீ ஏற்ற பாத்திரத்தில், நீ புரிந்த செயல்களில், எனக்குப் புரியாத விஷயங்கள் பல உண்டு. அவற்றுக்கெல்லாம் காரணங்களை அறிய ஆவலாக இருக்கிறேன் நிறைவேற்றுவாயா? என்றார் உத்தவர்.

உத்தவரே! அன்று குரு÷க்ஷத்திரப் போரில் அர்ஜுனனுக்காக நான் சொன்னது, பகவத் கீதை. இன்று உங்களுக்குத் தரும் பதில்கள், உத்தவ கீதை. அதற்காகவே உங்களுக்கு இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைத் தந்தேன். தயங்காமல் கேளுங்கள் என்றான் பரந்தாமன்.

உத்தவர் கேட்க ஆரம்பித்தார்; கண்ணா! முதலில் எனக்கு ஒரு விளக்கம் வேண்டும். உண்மையான நண்பன் யார்? நண்பனுக்கு ஏற்படும் துயரத்தைத் தீர்க்க, உடனே அழைப்பு இல்லாமலேயே வந்து உதவி செய்பவனே உற்ற நண்பன் என்றான் கண்ணன்.

கிருஷ்ணா! நீ பாண்டவர்களின் உற்ற நண்பன். உன்னை அவர்கள் ஆபத்பாந்தவனாக, பரிபூரணமாக நம்பினார்கள். நடப்பதை மட்டுமல்ல; நடக்கப் போவதையும் நன்கறிந்த ஞானியான நீ... உற்ற நண்பன் யார் என்பதற்கு நீ அளித்த விளக்கத்தின்படி... முன்னதாகவே சென்று, தருமா! வேண்டாம் இந்தச் சூதாட்டம் என்று தடுத்திருக்கலாம் ஏன் அப்படிச் செய்யவில்லை?

போகட்டும். விளையாட ஆரம்பித்ததும், தருமன் பக்கம் அதிர்ஷ்டம் இருக்கும்படி செய்து, வஞ்சகர்களுக்கு நீதி புகட்டியிருக்கலாம். அதையும் நீ செய்யவில்லை. தருமன் செல்வத்தை இழந்தான்; நாட்டை இழந்தான்; தன்னையும் இழந்தான். சூதாடியதற்குத் தண்டனையாக, அதோடு அவனை விட்டிருக்கலாம்.

தம்பிகளை அவன் பயணம் வைத்த போதாவது, நீ சபைக்குள் நுழைந்து தடுத்திருக்கலாம். அதையும் நீ செய்யவில்லை.

திரௌபதி அதிர்ஷ்டம் மிக்கவள். அவளைப் பணயம் வைத்து ஆடு. இழந்தது அனைத்தையும் திருப்பித் தருகிறேன் என்று சவால் விட்டான் துரியோதனன். அப்போதாவது, உனது தெய்வீக சக்தியால், அந்தப் பொய்யான பகடைக் காய்கள் தருமனுக்குச் சாதகமாக விழும்படி செய்திருக்கலாம். அதையும் செய்யவில்லை.

மாறாக, திரவுபதியின் துகிலை உரித்து, அவளின் மானம் பறிபோகும் நிலை ஏற்பட்ட போதுதான் சென்று, துகில் தந்தேன். திரவுபதி மானம் காத்தேன் என்று மார்தட்டிக் கொண்டாய். மாற்றான் ஒருவன், குலமகள் சிகையைக் பிடித்து இழுத்து வந்து, சூதர் சபையில் பலர் முன்னிலையில், அவள் ஆடையில் கை வைத்த பிறகு, எஞ்சிய மானம் என்ன இருக்கிறது? எதனைக் காத்ததாக நீ பெருமைப்படுகிறாய்? ஆபத்தில் உதவுபவன்தானே ஆபத்பாந்தவன்? இந்த நிலையில் உதவாத நீயா ஆபத்பாந்தவன்? நீ செய்தது தருமமா? என்று கண்ணீர் மல்கக் கேட்டார் உத்தவர்.

இது உத்தவரின் உள்ளக் குமுறல் மட்டுமன்று; மகாபாரதம் படித்துவிட்டு நாம் அனைவருமே கேட்கும் கேள்விகளே இவை. நமக்காக இவற்றை அன்றே கண்ணனிடம் கேட்டிருக்கிறார் உத்தவர்.

பகவான் சிரித்தார்.
உத்தவரே... விவேகம் உள்ளவனே ஜெயிக்க வேண்டும் என்பது தர்ம நியதி. துரியோதனனுக்கு இருந்த விவேகம் தருமனுக்கு இல்லை. அதனால்தான் தருமன் தோற்றான் என்றான் கண்ணன். உத்தவர் ஏதும் புரியாது திகைத்து நிற்க, கண்ணன் தொடர்ந்தான். துரியோதனனுக்கு சூதாடத் தெரியாது. ஆனால், பணயம் வைக்க அவனிடம் பணமும், ஏராளமான ஆஸ்தியும் இருந்தது. பணயம் நான் வைக்கிறேன். என் மாமா சகுனி, பகடையை உருட்டிச் சூதாடுவார் என்றார் துரியோதனன். அது விவேகம். தருமனும் அதுபோலவே விவேகத்துடன் செயல்பட்டு, நானும் பணயம் வைக்கிறேன். ஆனால், என் சார்பாக என் மைத்துனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பகடைக்காயை உருட்டுவான் என்று சொல்லியிருக்கலாமே?

சகுனியும் நானும் சூதாடியிருந்தால், யார் ஜெயித்திருப்பார்கள்? நான் கேட்கும் எண்ணிக்கைகளைச் சகுனியால் பகடைக் காய்களில் போடத்தான் முடியுமா? அல்லது, அவன் கேட்கும் எண்ணிக்கைகளை என்னால்தான் போட முடியாதா?

போகட்டும். தருமன் என்னை ஆட்டத்தில் சேர்த்துக் கொள்ள மறந்துவிட்டான் என்பதையாவது மன்னித்து விடலாம். ஆனால், அவன் விவேகமில்லாமல் மற்றொரு மாபெரும் தவற்றையும் செய்தான். ஐயோ.... விதிவசத்தால் சூதாட ஒப்புக்கொண்டேனே! ஆனால், இந்த விஷயம் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மட்டும் தெரியவே கூடாது. கடவுளே! அவன் மட்டும் சூதாட்ட மண்டபத்துக்கு வராமல் இருக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்டான்; என்னை மண்டபத்துக்குள் வர முடியாதவாறு, அவனே கட்டிப் போட்டுவிட்டான். நான் அங்கு வரக்கூடாதென என்னிடமே வேண்டிக்கொண்டான்.

யாராவது தனது பிரார்த்தனையால் என்னைக் கூப்பிடமாட்டார்களா என்று மண்டபத்துக்கு வெளியில் காத்துக்கொண்டு நின்றேன். பீமனையும், அர்ஜுனனையும், நகுல சகாதேவர்களையும் வைத்து இழந்தபோது, அவர்களும் துரியோதனனைத் திட்டிக் கொண்டும், தங்கள் கதியை எண்ணி நொந்து கொண்டும் இருந்தார்களே தவிர, என்னைக் கூப்பிட மறந்துவிட்டார்களே! அண்ணன் ஆணையை நிறைவேற்ற துச்சாதனன் சென்று, திரவுபதியின் சிகையைப் பிடித்தபோது, அவளாவது என்னைக் கூப்பிட்டாளா?

இல்லை. அவளும் தனது பலத்தையே நம்பி, சபையில் வந்து, வாதங்கள் செய்து கொண்டிருந்தாளே ஒழிய, என்னைக் கூப்பிடவில்லை! நல்லவேளை... துச்சாதனன் துகிலுரித்தபோதும் தனது பலத்தால் போராடாமல், ஹரி.... ஹரி... அபயம் கிருஷ்ணா... அபயம் எனக் குரல் கொடுத்தாள் பாஞ்சாலி. அவளுடைய மானத்தைக் காப்பாற்ற அப்போதுதான் எனக்குச் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. அழைத்ததும் சென்றேன். அவள் மானத்தைக் காக்க வழி செய்தேன். இந்தச் சம்பவத்தில் என் மீது என்ன தவறு? என்று பதிலளித்தான் கண்ணன்.

அருமையான விளக்கம் கண்ணா! அசந்துவிட்டேன். ஆனால் ஏமாறவில்லை. உன்னை இன்னொரு கேள்வி கேட்கிறேன் என்றார் உத்தவர். கேள் என்றான் கண்ணன். அப்படியானால், கூப்பிட்டால்தான் நீ வருவாயா? நீயாக, நீதியை நிலை நாட்ட, ஆபத்துகளில் உன் அடியவர்களுக்கு உதவ வரமாட்டாயா?

புன்னகைத்தான் கண்ணன். உத்தவா, மனித வாழ்க்கை அவரவர் கர்ம வினைப்படி அமைகிறது. நான் அதை நடத்துவதும் இல்லை. அதில் குறுக்கிடுவதும் இல்லை. நான் வெறும் சாட்சி பூதம். நடப்பதையெல்லாம் அருகில் நின்று பார்த்துக்கொண்டு நிற்பவனே! அதுதான் தெய்வ தர்மம் என்றான்.

நன்றாயிருக்கிறது கிருஷ்ணா! அப்படியானால், நீ அருகில் நின்று, நாங்கள் செய்யும் தீமைகளையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பாய். நாங்கள் தவறுகளைத் தொடர்ந்து செய்து கொண்டேயிருந்து பாவங்களைக் குவித்து, துன்பங்களை அனுபவித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். அப்படித்தானே? என்றார் உத்தவர்.

உத்தவரே! நான் சொன்ன வாசகங்களின் உட்பொருளை நன்றாக உணர்ந்து பாருங்கள்.

நான் சாட்சி பூதமாக அருகில் நிற்பதை நீங்கள் உணரும் போது, உங்களால் தவறுகளையோ தீவினைகளையோ நிச்சயமாகச் செய்ய முடியாது. அதை நீங்கள் மறந்துவிடும்போதுதான், எனக்குத் தெரியாமல் செயல்களைச் செய்துவிடலாம் என்று எண்ணுகிறீர்கள். பாதிப்புக்கு உள்ளாக்கும் சம்பவங்கள் நிகழ்வதும் அப்போதுதான். எனக்குத் தெரியாமல் சூதாடலாம் என்று தருமன் நினைத்தானே, அதுதான் அவனது அஞ்ஞானம். நான் சாட்சி பூதமாக எப்போதும், எல்லோருடனும் இருப்பவன் என்பதை தருமன் உணர்ந்திருந்தால், இந்த சூதாட்ட நிகழ்ச்சி வேறு விதமாக முடிந்திருக்கும் என்றான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்.

உத்தவர் வாயடைத்து, பக்திப் பரவசத்தில் ஆழ்ந்தார். ஆகா... எத்தனை ஆழமான தத்துவம்! எத்தனை உயர்ந்த சத்யம்! பகவானைப் பூஜிப்பதும், பிரார்த்தனை செய்வதும், அவனை உதவிக்கு அழைக்கும் ஓர் உணர்வுதானே! அவனின்றி ஓர் அணுவும் அசையாது என்ற நம்பிக்கை வரும்போது, அவன் சாட்சி பூதமாக அருகில் நிற்பதை எப்படி உணராமல் இருக்க முடியும்? அதனை மறந்துவிட்டு எப்படிச் செயலாற்ற முடியும்?

இந்த தத்துவத்தைதான் பகவத்கீதை முழுவதிலும் கண்ணன் விரிவாக அர்ஜுனனுக்கு உபதேசித்தான்.

 

•  

Bhagawad Gita mahathmyam

Courtesy: Sri.PR.Ramachander

Many of us read Bhagawat Gita( The song of the lord) daily . Many of
you may not be aware that , before you start, you have to chant, the
Bhagwad Gita dhyanam , and after we complete it , chant the BHagwad
Gita Mahatmyam. Recently I have translated these . They are available
at

1.Bhagawad Gita Dhyanam
http://stotrarathna.blogspot.in/2013/03/bhagawad-gita-dhyanam.html
2.Bhagwad Gita Mahatmyam
http://stotrarathna.blogspot.in/2013/03/bhagawath-gita-mahathmyam.html
(From Varaha Purana)
Or
Adhi Sankara's Gita Mahathmya
http://stotrarathna.blogspot.in/2013/03/adhi-sankaras-gita-mahathmya.html

Gita

courtesy: Sri.Srinivasan,palakkad

vasudeva para veda vasudeva para makhah

vasudeva para yoga vasudeva para kriyah

vasudeva param jnanam vasudeva param tapah

vasudeva paro dharmo vasudeva para gatih

Translation
The ultimate goal of all knowledge is the Supreme Lord Krishna known as Vasudeva. The purpose of all austerities is to please Vasudeva. The purpose of yoga is to realize Vasudeva. All benefits which we receive are awarded by Vasudeva solely and all penances are performed to learn Vasudeva only. Vasudeva is the Supreme knowledge. Righteousness in its most complete form is rendering loving devotional service unto Him. Vasudeva is the supreme goal and ultimate reality of all existence.

Modern men requires tranquility.If today his peace has been badly disturbed,he himself is to blame.Peace can be disturbed owing to several reasons.It is here that gita comes to rescue.This Gita is one of the outstanding religious classics of the world.It is the part and parcel of Mahabharatha the fith veda.The preceptor is sri.Krishna the god incarnate.An ideal comrade,A great statesman,an invisible warrior,a wise teacher and a Yogi Par excellence,he hormanizes in his life the various conflicting activities of life.This makes him the fittest person to preach such a wonderful Postulate classic.Arjuna the recipient of Teaching is a typical representative of humans liable to be upset or confused during periods of crisis.Hence his predicament,very much represents ours,in a similar circumstance and situation.The beauty and the sublimity of the work,its relevance to the problem of human life and its universal approach that helps us view the whole creation as one,may have prompted the scholars to undertake the task of translating it as a labour of love and admiration.Sri krishna has been venerated and worshipped as God himself,come down as human being to save mankind and redirect in the path of Dharma.
Bhagavat Gita has been taken in the Management studies too and it is rightly to be taught to children .In recent times a deliberate attempt is made to destabilise our federal structure and to balkanise it.The children the future pillars in society should be taught Gita and to make them as strong as possible.

--
If God brings you to it, He will bring you through it.
Happy moments, praise God.
Difficult moments, seek God.
Quiet moments, worship God.
Painful moments, trust God.

  Every moment, thank God

Gita

Courtesy: Sri.AVMV

Gita Chapter 2/46:
Yaavaanarttha udapaane sarvata: samplutodakeTaavaan sarveshu Vedeshu Braahmanasya vijaanata:
       Eknath Easwaran puts it succinctly thus: "Just as a reservoir is little use when the whole countryside is flooded, scriptures are of little use to the illuminated man or woman who sees the Lord every where.
       Another Seer opines: "To the one who has known the Supreme Brahman, all the Vedas (holy-books) are of only that much use as a reservoir is, when there is a flood everywhere!
       The good Lord has placed this verse (46th) just preceding the 47th ( the quintessence of the Gitaamrutam as many view it?..... "karmanyevaadhikaaraste...etc...almost like saying "coming events cast their shadow")
      Chap 6/30 ) where the good Lord Himself declares

Yo maam pasyati sarvatra sarva cha mayi pasyatitasya aham pranasyaami sa cha me na pranasyati

" For one who sees Me everywhere and sees everything in Me, I am never lost, nor is he ever lost to Me! 

 

Gita

Courtesy; Sri.Sanckar

Sarvo Upanishado Gavo   Dhoktha Gopala Nandhana:   Partho Vatsa:  Sudhir Bhoktha     Dhuktham Geethamrutham Mahathu.  

The cow is all the upanishads   (Geetha is the simplified form of upanishads)   Bhagavan Krishna is the cowherd.  Arjuna is the calf.  Lord Krishna milks the cow after feeding the calf for a while    (which is the custom)   and distributes the milk to all of us which is amrutham. 

knr

Secret in Gita

courtesy: Sri.Prof.V.Krishnamurthy

http://www.krishnamurthys.com/profvk/gohitvip/8203.html

• The first time He does so is at the beginning of the ninth chapter. It is in the seventh chapter that he changes the subject of discussion towards bhakti-yoga by saying: Now I will tell you how you can know Me as I am. He talks about the two prakRti's of His, one of which becomes the Universe and the other is the Life of all lives and about the four different ways of reaching Him. In the eighth chapter He elaborates the technicalities of remembering Him at the time of laying down this body. And now at the beginning of the ninth chapter he says: I will now tell you the Secret of Secrets. It is Knowledge both Theory and Application , the knowing of which will take you across the Ocean of Misery of samsAra:

idam to te guhya-tamam pravkshyAmy-anasUyave /

jnAnam vijnAna-sahitam yaj-jnAtvA mokshyase aSubhAt // ( 9 - 1)

Go to Secret of Secrets - 1

• The second time Krishna mentions something as the secret of secrets is at the end of the fifteenth chapter when he concludes the chapter by saying: I have just given out the greatest secret to you; understand this, Arjuna, intelligently, and attain fulfillment:

iti guhyatamam Sastram idam-uktam mayA-nagha /

etad-buddhvA buddhimAn-syAt kRta-kRtyaSca bhArata // (15 - 20)

The secret referred to here is the theory of the three purushas, kshara-purusha, akshara-purusha and purushottama - the explanation of which is one of the distinguishing features of the gItA among all the scriptures of Hinduism.

Go to Secret of Secrets - 2

• The third and last time something is called the secret of secrets by Krishna is at the very end of the eighteenth chapter when he is just about to give the famouscarama Sloka of the gItA where he tops his entire teaching by the concept of SaraNAgati. He has almost finished all that he has to say and he has concluded by saying: Thus have I told you what is more secretive (guhyAd-guhya-taram) than all the secrets of Knowledge; Analyse it carefully and in toto and do what you think is best.:

iti te jnAnam AkhyAtam guhyAd-guhyataram mayA /

vimRSyaitadaSesheNa yathecchasi tathA kuru // (18 - 63)

And then, as a final thought, almost as a postscript, He says: Now listen to My words. It is the innermost Secret of all. Because you are my favourite I am telling this to you as my confirmation of the Best that is good for you:

sarva-guhyatamam bhUyaH SRNu me paramam vacaH /

ishTo'si me dRDham-iti tato vakshyAmi te hitam // (18 -64)

--
If God brings you to it, He will bring you through it.
Happy moments, praise God.
Difficult moments, seek God.
Quiet moments, worship God.
Painful moments, trust God.

  Every moment, thank God

Surya Gita

http://surya-gita.blogspot.com/

knr
--
If God brings you to it, He will bring you through it.
Happy moments, praise God.
Difficult moments, seek God.
Quiet moments, worship God.
Painful moments, trust God.

  Every moment, thank God

Guru gita

Most versions have some verses from Guru Gita:
 
http://sanskritdocuments.org/all_pdf/gurugita.pdf   [long version - 352 verses]
 
http://sanskritdocuments.org/all_pdf/gurugiitaa.pdf  [short version 182 verses]
 
 
http://sanskritdocuments.org/all_sa/guru_1_sa.html  [ a commonly quoted one]
 
akhaNDamaNDalAkAraM vyAptaM yena charAcharam.h .
tatpadaM darshitaM yena tasmai shrIgurave namaH .. 1..
aj~nAnatimirAndhasya j~nAnA~njanashalAkayA .
chakShurunmIlitaM yena tasmai shrIgurave namaH .. 2..
gururbrahmA gururviShNuH gururdevo maheshvaraH .
gurureva paraM brahma tasmai shrIgurave namaH .. 3..
sthAvaraM ja~NgamaM vyAptaM yatki~nchitsacharAcharam.h .
tatpadaM darshitaM yena tasmai shrIgurave namaH .. 4..
chinmayaM vyApi yatsarvaM trailokyaM sacharAcharam.h .
tatpadaM darshitaM yena tasmai shrIgurave namaH .. 5..
sarvashrutishiroratnavirAjitapadAmbujaH .
vedAntAmbujasUryo yaH tasmai shrIgurave namaH .. 6..
chaitanyashshAshvatashshAntaH vyomAtIto nira~njanaH .
bindunAdakalAtItaH tasmai shrIgurave namaH .. 7..
j~nAnashaktisamArUDhaH tattvamAlAvibhUShitaH .
bhuktimuktipradAtA cha tasmai shrIgurave namaH .. 8..
anekajanmasamprAptakarmabandhavidAhine .
Atmaj~nAnapradAnena tasmai shrIgurave namaH .. 9..
shoShaNaM bhavasindhoshcha j~nApanaM sArasampadaH .
guroH pAdodakaM samyak.h tasmai shrIgurave namaH .. 10..
na guroradhikaM tattvaM na guroradhikaM tapaH .
tattvaj~nAnAt.h paraM nAsti tasmai shrIgurave namaH .. 11..
mannAthaH shrIjagannAthaH madguruH shrIjagadguruH .
madAtmA sarvabhUtAtmA tasmai shrIgurave namaH .. 12..
gururAdiranAdishcha guruH paramadaivatam.h .
guroH parataraM nAsti tasmai shrIgurave namaH .. 13..
tvameva mAtA cha pitA tvameva . tvameva bandhushcha sakhA tvameva
tvameva vidyA draviNaM tvameva . tvameva sarvaM mama devadeva .. 14..
          .. iti shrIgurustotram.h ..
 
Saluatations are to that guru who showed me the abode--
the one who is to be known--whose form is the entire
universe and by whom all the movables (animals) and
immovables are pervaded . (l)
Salutations to that guru who opened the eyes of the one
blind due to the darkness (cover) of ignorance with the
needle (coated) with the ointment of knowledge . (2)
Salutations to that guru, who is the Creator, Sustainer,
and Destroyer and who indeed is the limitless Brahman . (3)
Salutations to that teacher who showed me the one to be
known, who permeates whatever that is movable and immovable,
sentient and insentient . (4)
Salutations to that teacher who showed me (by teaching)
the pervader of all three worlds comprising the sentient
and insentient . (5)
Salutations to that guru who is the sun to the lotus of
VedAnta and whose lotus feet are made radiant by the
jewel of all Shrutis (UpaniShads).  (The guru is
established in the vision of the Shruti and is the one
by whom the Shruti blossoms forth.) (6)
Salutations to that guru who is Awareness, changeless
(beyond time), who is peace, beyond space, pure (free
from rAga and dveSha) and who is beyond the manifest
and unmanifest (NAda, Bindu, etc.) (7)
Salutations to that guru who is rooted in knowledge
that is power, adorned with the garland of Truth and
who is the bestower of the joy of liberation . (8)
Salutations to that guru who by bestoying the knowledge
of the Self burns up the bondage created by accumulated
actions of innumerable births . (9)
Salutations to that guru; the perennial flow of wisdom
from the one rooted in the vision of the Shhruti dries
up totally the ocean of transmigration (saMsAra) and
reveals (teaches) the essence of all wealth (the fullness,
freedom from want). (10)
There is nothing superior to knowledge of truth; no
truth higher than the truth, and there is no purifying
austerity better than the truth; salutations to that
guru . (11)
Prostrations to that guru who is my Lord and who is
the Lord of the Universe, my teacher who is the teacher
of the Universe, who is the Self in me, and the Self
in all beings . (12)
Salutations to that guru who is the beginning and the
beginningless, who is the highest Deity and to whom
there is none superior .  (13)
Oh God of all Gods!  You alone are my mother, father,
kinsman, friend, the knowledge, and wealth .  You are
to me everything .  (14)
 
 
Regards,
 
sunder

--
If God brings you to it, He will bring you through it.
Happy moments, praise God.
Difficult moments, seek God.
Quiet moments, worship God.
Painful moments, trust God.

  Every moment, thank God

Bhagavad gita with Shankara Bhashyam

http://www.bharatadesam.com/spiritual/bhagavad_gita/bhagavad_gita_sankara_bhashya.php

 

knr

--
If God brings you to it, He will bring you through it.
Happy moments, praise God.
Difficult moments, seek God.
Quiet moments, worship God.
Painful moments, trust God.

  Every moment, thank God

Bhagavad Gita with commentaries

Pl visit this link:

http://www.gitasupersite.iitk.ac.in/

 

knr

--
If God brings you to it, He will bring you through it.
Happy moments, praise God.
Difficult moments, seek God.
Quiet moments, worship God.
Painful moments, trust God.

 Every moment, thank God

Gita simplified

pl see the attachment

knr
--
If God brings you to it, He will bring you through it.
Happy moments, praise God.
Difficult moments, seek God.
Quiet moments, worship God.
Painful moments, trust God.

 Every moment, thank God

Bhagawad Gita

Shree Bhagwad Geeta

An old Farmer lived on a farm in the mountains with his young grandson.

Each morning Grandpa was up early sitting at the kitchen table reading his  Bhagavat Geeta. His grandson wanted to be just like him and tried to imitate him in every way he could.

One day the grandson asked, "Grandpa! I try to read the Bhagavat Geeta just like you but I don't understand it, and what I do understand I forget  as soon as I close the book. What good does reading the Bhagavat Geeta do?"

The Grandfather quietly turned from putting coal in the stove and replied,  "Take this coal basket down to the river and bring me back a basket of  water."

The boy did as he was told, but all the water leaked out before he got back   to the house. The grandfather laughed and said, "You'll have to move a little faster next time," and sent him back to  the river with the basket  to try again.

This time the boy ran faster, but again the basket was empty before he returned home.  Out of breath, he told his grandfather that it was  impossible to carry water in a basket, and he went to get a bucket instead. The old man said, "I don't want a bucket of water; I want a basket of water. You're just not trying hard enough," and he went out the door to watch the boy try again.

At this point, the boy knew it was impossible, but he wanted to show his grandfather that even if he ran as fast as he could, the water would leak  out before he got back to the house.

The boy again dipped the basket into river and ran hard, but when he reached his grandfather  the basket was again empty. Out of breath, he   said, "See Grandpa, it's useless!"

"So you think it is useless?" The old man said, "Look at the basket."

The boy looked at the basket and for the first time realized that the  basket was different. It had been transformed from a dirty old  coal basket and was now clean, inside and out.

"Son, that's what happens when you read the Bhagavat Geeta. You might not   understand or remember everything, but when you read it, you will be  changed, inside and out. That is the work of Krishna in our lives."

knr

--
If God brings you to it, He will bring you through it.
Happy moments, praise God.
Difficult moments, seek God.
Quiet moments, worship God.
Painful moments, trust God.

  Every moment, thank God