Friday, September 13, 2019

Story of Bhakta chokhamela


Great devotee story: BHAKTA CHOKHAMELA

Great devotee story: BHAKTA CHOKHAMELA

There are two elements life. God made man and man made God. God created man. When he created man, he did not show any difference. The prince and the pauper, the rich and the poor, the man and the woman, the wise and the foolish all are alike for him. To understand the uniform love of God, we are taught to do Surya Namaskar early in the morning. The sun shines equally on man, woman, flower and rock.

Unfortunately, being entwined in the mundane world, we go farther off from God and God's message. We do not know God manifests Himself in everything and everybody. We do not know that the caste divisions are made bassed on the nature of work we do which in turn is based on our body or mind. We do not know 'Jagam midhya, Brahma Satyam.' When I use the words we do not know, I don't mean we really do not know, but we totally ignore these facts. So the second element 'man – made God' is all pervading. We created God i.e., we give greater importance to one God, we set some norms for God, we don't allow untouchables into temples etc. We call them Harijans (Hari + jans) but we don't allow them to have the darshan of Hari! What an atrocity! Rama ate from the hands of Sabari, travelled in the boat of Guha but we don't do such things.

Here is the story of an untouchable named Chokha mela. He was a staunch devotee of Krishna. He sang and danced before the temple of Panduranga in Pandari puram. Ironically enough the devotees who thronged before the temple were lured to his music like a snake which danced to the juggler's music. But the minute his music and dance came to a stand still, their interest in him vanished. He became an untouchable and was prohibited the darshan of Lord Krishna. He would dance to his heart's content and fall at the doorstep brooding over his ill fate. This farce continued for quite some time.

Are we born with perfection? Don't we learn many things as we grow ? Don't we err as we learn something? Chokhamela might not have taken birth in a royal family, but does he not supersede the so called high caste people? Is his heart not filled with the name of God? But who cares for his faith? Perfection is not loved in this imperfect world.
His faith was even questioned one day. Somebody stopped his ecstatic dance and asked , If your faith is so real, if your ecstasy is heartfelt. Why then doesn't your lord give you permission to have is darshan. You say that God helps his devotees, but you are not caved for! Can a dog sit beside a Brahmin and have its food? Can a beggar enter a royal palace? So give up your futile attempts and leave this place at once!' He even pushed the devotee ruthlessly!

The untouchable rose to his feet and argued humbly, 'My faith in God is as real as my birth into a low caste. How can my birth be a hindrance? Doesn't sun God shine over lotus born in mud? Do the clouds rain over rivers only ignoring mud ponds? Does Mother earth avoid us? Does my prayer become unwanted for my God?' But it fell into deaf ears.

He walked back home with a heavy heart. His wife showed concern and asked 'Why are you like that? 'He burst out crying, 'I don't know why I am created like that! I am destined to suffer. I didn't do any crime knowingly. I don't know what is cheating or fooling others. All I know is an undaunted faith in Lord Krishna, but I am not blessed by Him Sayira his wife consoled him in many ways, but his sorrow was unappeasable. He went to bed without food, still crying heavily. Sayira was worried about him and was watching him unobtrusively, without a wink of an eye.

Chokhamela couldn't sleep. The darkness of his heart was ten times the darkness around. But suddenly, there was a sparkle of light ten thousands times the sparkle of the sun which shattered the darkness in and around! The lord Panduranga Himself came to the doorsteps of Chokhamela.

The tears of sorrow turned out to be tears of joy. The couple fell to the feet of Vittala. The God assured them that it was His duty to save them. So saying, the God held the hand of Chokhamela and led him into his temple. God took him into the Sanctum Sanatorium even as the doors were tightly locked. Nobody saw them.

Chokhamela put one step backward, 'My lord! I am not permitted to enter your temple, but you are leading me into the Sanctum Sanatorium. It may be a bad omen to you.

God laughed away his wild fears. 'My Sanctum Sanatorium is filled with darkness, because of such superstitious practices of mankind. Today it looks illumined because of your entry. Chokhamela, whoever doesn't bother to reach me inspite of being born as a man, is an untouchable; whoever hates my staunch devotee is an untouchable.

Chokhamela was delighted by God's explanation and asked him a question for the welfare of mankind, 'Oh Lord! How should your devotees lead their lives to attain moksha ?'

Panduranga Swami answered this with a smile on his face, 'Chokha ! Three aspects have to be followed by my devotees in Kaliyuga chanting. They should chant the name of God incessantly. When yagas and yagnas were performed earlier, mere chanting will fetch the same results in Kaliyuga. 'Kalau nama sankeerthanam smrutham is proclaimed in Sastras. 2. Good Behaviour . A devotee should practice good principles like ahimsa, pity, patience, control over sense organs and a life of celibacy. 3. The company of Good people. Should move always in the company of good people who always spend their time in the presence of God. To be acquainted with such people itself is a difficult task.

So follow these three principles and set an example to the others. The conversation wenton till the early hours of next morning. The main priest heard some voices even as he unlocked the door and was taken aback to see the forbidden man in the inner most part of the temple. The head priest questioned him angrily. 'How dare you step into this sacred place ? Why can't we punish you for your stealthy act?'

Chokhamela humbly answered, 'Oh priest I did not come on my own. My Lord brought me here personally. I am not offensive in any way. I may be an untouchable, but my entry has not made the temple untouchable. If that is the case the Ganges should become untouchable since sinners have a dip in the holy river. The air should become untouchable. Just as a mother doesn't give up an ugly child God doesn't give up a lowly child.

The wiseacres had no answer to his questions. All that they knew was, he was challenging them. He had crossed the barriers and he needed to be punished. They were worried, if they left him like that, God would bring him there everynight. So they banished him from that place. He was asked to live at the other bank of the Chandrabhagha river How foolish of them ! Did God live only on one side of the river ?

Chokhamela mutely obeyed their order as God's order and settled down there in a small cottage.

One day Chokhamela was having his food under a tree before his house. His wife was serving him. Panduranga unable to bear His separation from his devotee came in search of him. He wanted to join him in dinner. The couple were more than delighted, did pooja to His feet and started serving him. Sayira in her excitement happened to spill curds over God's dress. Chokhamela, unable to control his anger, shouted at his wife, 'How dare you do that ? Can't you see properly ? Just then the temple priest happened to pass that way and mistook those words. Since he couldn't see the Lord, he thought they were aimed at him. In a fit of anger, he gave a big slap on his face, had a bath in the river for having touched him and came to the temple. In the meanwhile God disappeared from Chokhamela's house.

'Oh my God! The priest was wonder struck when he opened the temple door. Tears rolled down Lord Panduranga's cheek and one cheek turned red and swollen. You should look at the priest ! His throat became dry. He missed a heart beat. He could hardly stand ! He could see his mistake reflected on the Lord's face! He rushed to the senior brahmins and explained the situation. What the brahmin realized for himself was true! They could guess that God was grieved at the fate of his devotee! The only solution was to apologise to Chokhamela.

Without any second thoughts, the priest hastened to Chokhamela and prostrated before him. The latter was shocked at his action. The priest explained the situation and holding his hand in his hand, brought Chokamela to the divine presence. There was not a bit of exaggeration in the scene described. Chokhamela was moved to tears to see his beloved God in sorrow. He pleaded, 'Oh God! Forgive us as a mother forgives her children. Whatever has happened has happened unwittingly. We can't bear to see you in such a pitiable state. Please shower your Blessings on us with your ever pleasing smile. God who can't say no to His devotees, looked the normal smiling self again! How great are the powers of God!

Sri Namadev had won the name of the chief devotees of Panduranga. One day while he was singing in the temple, he was shocked to see the Lord weeping. When asked for the reason, God answered, 'Oh Namadev! There is a staunch devotee of mine by name Chokhamela. He chants my name incessantly, leads a life of equanimity and sacrifice. He met with a tragic end. As he was working with some labourers, a brick wall fell over them and all of them died.

Namadev was touched at his story and said, 'Oh God! You ever love to your devotees. You blessed him by helping his jeevathma join you – Paramathma. Why then should you feel sorry for him?'

The lord answered, 'No, Namadev, he had one dying wish. I can't be happy if his desire is not fulfilled? I entrust you to fulfil it. Order me, my Lord, I am at your service. There is no difference between you and your devotees. So I deem it a great pleasure to play my part.

God was pleased at his readiness and said. 'Oh Namadev! Chokhamela had a strong desire. He wanted his dead body to be buried before my temple. But he met with an accidental death and all the dead bodies were given a mass burial. Now, you search his bones and get them here and bury them before my temple.' Namadev was more than willing, but he raised a genuine doubt.' How do I differentiate his bones from the rest ?'
God ruled it out as a strange fear! 'Chokhamela was chanting my name even as he breathed his last. So, whichever bone gives out my name, as you keep it near your ear that bone is Chokhamelas.'

Accordingly, Namadev went and examined every bone. Lo! Some bones let out the prayer. 'Vittala Vittala Panduranga.' Namadev was moved to tears. He carefully collected all his bones and buried them before the temple. Even today, the devotees of Panduranga stand before his cemetry and pray to him.

Chokhamela lived in the samsara sagara, but was not drowned in it. Just as the stones floated on the Ocean due to the power of Rama Nama, he floated on the ocean of life fue to the power of Panduranga. He also proved devotion to God is not coloured by caste, creed or religion. A true devotee doesn't bother about mundane world or the behaviour of society towards him. All that a true devotee knows is undaunted faith in God.

How to come out from this well of samsara?


ஆழம் மிக்க கருத்துக்கள் வெளிப்படும் போது, அதனுடைய ஊற்றுக் கண் எங்கிருக்கிறது என்பது தெரியவில்லை.   இந்தப் பிறவியில், கண்டும், கேட்டும் அறிந்தும், கொண்டவைகளா, அல்லது, வேறு எப்போதோ, எங்கேயோ கிடைத்து பொதிந்து வைத்த சேமிப்பா  என்பதும் தெரியவில்லை.  

ஞானம் என்பது, கேட்டோ, அல்லது கொடுத்தோ பெறப்படுவதில்லை என்று சொல்லுகிறார்கள். அது, தன்னாலே தன்னையே வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் என்றும் அறிகிறோம்.     எந்த  சூழ்னிலையில், எந்தப் பக்குவத்தில், எந்த நேரத்தில், ஞானம் என்ற ஒன்று ஸ்புரிக்கிறது என்பது இன்றும் மர்மமாகவே இருக்கிறது.

ஞானம் என்பது உண்மை நிலை.   அன்பும் அப்படித்தான்.    ஆத்மா என்பதும் உண்மை  என்று தான் முன்னோர்கள் கூறினார்கள்.
ஆக, ஞானம், அன்பு, ஆத்மா இவை எல்லாமே ஒன்றாக, உண்மையின் மறு வடிவமாக இருக்கின்றன என்று கொள்வதில் என்ன தவ்று இருக்க முடியும்.

ஞானம் ஸ்புரிக்கிறது.
அந்த ஞானத்தின் விளைவாக, எல்லாம் ஒன்றின் மறுவடிவங்கள் என்ற உணர்வு  ஏற்படுகிறது.
எல்லாம் ஒன்று என்று அறிந்த பின், வெறுப்பு இல்லாமல் அன்பு செலுத்த முடிகிறது

இந்த ஒன்று எது? யாருக்கு இது ஏற்படுகிறது?
நீண்ட நெடும் கேள்வியாக உள்ளே புகுந்து, சர்வ காலமும் அதே நினைவாய், அதே  கேள்வியாய், பதிலை ஆழத் தேடித் தோண்டும்  செயலாய் ஆகி விடுவதைத் தவம் என்ற சொல்லால் முன்னோர்கள் குறிப்பிட்டார்கள்.
அப்படித் தேடும் செயலில் ஈடுபட்ட சிலருக்கு, ஆத்மாவைத் தெரிந்து கொள்ளுமனுபவம் சித்திக்கிறது.


பகவான் ரமணரும், காஞ்சி  மஹாப் பெரியவரும், இந்தச் சிலரில் சிலராய் இருப்பார்களோ?

மனித இனம் தோன்றிப் பலகாலம், மனித வாழ்க்கை ஆத்மாவை மையமாக கொண்டே  வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். அத்னால், உயர்ந்த எண்ணங்களும், பரந்த பார்வையும், ஆழமான அன்பும், உலகத்தில், அந்தக்காலங்களில் இருந்திருக்க வேண்டும்.  இதைத் தான், வேறு யுகம் என்று சொல்லுகிறோமோ.  


ஒரு கால கட்டத்தில்,  மயக்கம் காரணமாக , திடீரென்று  ஒரு இறக்கம் எற்பட்டிருக்கிறது.. ஆத்மாவை மையமாகக் கொண்ட வாழ்வு, உடலை மையமாகக் கொண்டு செயல்பட ஆரம்பிக்கும் போது, ஒரு  பெரிய,ஆழமான் பள்ளத்தாக்கில் மனித சமுதாயம் வீழ்ந்திருக்க வேண்டும்.  அதிலிருந்து  வெளிவர முடியாமல், இன்னும் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

அழுகாறு, அவா, வெகுளி, இன்னாச் சொல், இவை நான்கும் இந்தப் பள்ளத்தாக்கில்,  எரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஒளியை நாடி அதில் விழுந்து இறக்கும் விட்டில் பூச்சிகளைப் போல, மனித சமுதாயம்
இந்த நான்கு எரிதல்களில் வீழ்ந்து த்ன்னை மாய்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

வெளி உதவி இல்லாமல், பள்ளத்துலிருந்து வெளிவர முடியாது.   எப்போது யாரால், கைதூக்கி விடப்படப்  போகிறோமோ தெரியவில்லை.
பள்ளத்தில் வீழ்ந்து இருக்கிறோம் என்று அறிந்து கொண்டவர்களே சிறிதாய் இருக்கும் போது, அந்த சிறிய கூட்டமும், இறைவனை நோக்கிப் பிரார்த்தனை செய்வது தான் ஒரே வழி என்று தோன்றுகிறது.

நம்பிக்கையும் பிரார்த்தனையும் தான் நாம் பிடித்துக் கொண்டு ஏறும் கயிறுகளாக இருக்கும்.

Examples of Sata sashti prayogam in Sanskrit

Example from Ramayanam Balakanda - 2.10
तस्मात्तु मिथुनादेकं पुमांसं पापनिश्चय: ।
जघान वैरनिलयो निषादस्तस्य पश्यत: ।।1.2.10।। 
तस्य पश्यतः - पश्यन्तं मुनिम् अनादृत्य , निषादः मिथुनात् एकं पुमांसं जघान।
अनादरषष्ठ्याःकानिचन उदाहरणानि
1. कुमारसम्भवम्- 2.45 –
यज्वभिःसम्भृतं हव्यं विततेषु अध्वरेषुसः। जातवेदोमुखान्मायीमिषतामाच्छिनत्ति नः॥ 
मिषतांनः , सः(तारकासुरः)जातवेदोमुखात्हव्यं आच्छिनत्ति। Tarakasteals the हव्यंfrom the mouth of Brahma
2. काव्यप्रकाशः- as an example of how the षष्ठीcan be a व्यञ्जकः
Prakrt version - गामारुहम्मिगामे वसामि णअरठ्ठिइं ण जाणामि।णाअरिआणं पइणो हरेमि जा होमिसा होमि ॥ 
Samskritam - ग्रामरुहास्मिग्रामे वसामि नगरस्थितिं नजानामि। नागरिकाणां पतीन्हरामि या भवामि सा भवामि ॥
(पश्यन्तीनां)नागरिकाणांपतीन् हरामि - षष्ठीcan be interpreted as both 
a. सम्बन्धषष्ठी - नागरिकाः ते ललनाः चातुर्ययुक्ताः , तेषां पतीन् हरामि 
b. अनादरषष्ठी - ताः पश्यन्तीः नागरिकाः अनादृत्य , पतीन् हरामि Ignoring the city ladies I steal their husbands.
3. कादम्बरी- शुकनासोपदेशः
गन्धर्वनगरलेखेवपश्यत एव नश्यति - As we see ,Lakshmi/wealth disappears like outline of a city of gandharvas. Hereto ignoring our presence the wealth disappears.

Deivathin kural App - Download link

Only learned can appreciate the learned - Sanskrit subhashitam

विद्वानेव विजानाति विद्वज्जनपरिश्रमम्।
नही वन्ध्या विजानाति गुर्वीं प्रसववेदनाम्॥
Only a learned person knows the effort one has to put in gaining knowledge. A barren woman doesn't know about labour pain.

Chitrakala - Spiritual story

எனக்குத் தெரியாமல் ஒளிப்பாயோ
விடியற்காலை மூன்று மணிக்கெல்லாம் எழுந்துவிட்டாள் அவள். பெரும்பாலும் கோகுலத்திலுள்ள அனைவருமே விடியலுக்கு முன் எழுந்துவிடுவர். எழுந்ததும் ஒரு எண்ணெய் விளக்கை எடுத்துக்கொண்டு நேராக மாட்டுத் தொழுவத்திற்கு வந்தாள். நாற்பதைம்பது மாடுகள் நிரம்பிய தொழுவம். ஒவ்வொன்றும் நன்றாக வளர்ந்து சித்தானைக்குட்டி போலிருக்கும். ஒவ்வொரு மாடாய்த் தடவி விட்டுக் கொண்டும், அவைகளோடு பேசிக்கொண்டும் கன்றுக்குட்டிகளை ஊட்டுவதற்காக அவிழ்த்துவிட்டாள்.
ஒரு காளைக்கன்று எப்போதும் துள்ளிக்கொண்டே இருக்கும். கண்ணன் பிறந்த அன்று அதுவும் பிறந்தது. அவன் நினைவாக அதற்கும் கான்ஹா என்று பெயர். அதன் அம்மா மாடு வரலக்ஷ்மி. அதன் பாலைக் கண்ணன் மிகவும் விரும்பிக் குடிப்பான். சமயத்தில் கான்ஹாவும் அந்தக் கருப்பனும் சேர்ந்து வரலக்ஷ்மியிடம் ஊட்டுவதை அவளே நேரில் கண்டிருக்கிறாள்.
கண்ணன் அவளிடம் ஊட்டிவிட்டுப் போனால் அந்த வரலக்ஷ்மி மகிழ்ச்சி மிகுதியால் இரு மடங்கு பால் கொடுப்பாள்.
சமயத்தில் வரலக்ஷ்மி கண்ணனுக்கு ஊட்டினாளா அல்லது அவன் இவளுக்கு செலுத்தினானா என்று சந்தேகம் வருமளவிற்கு பாலைக் கொட்டித் தீர்த்துவிடுவாள்.
அந்தப் பாலைத் தோய்த்து வெண்ணெய் கடைந்தால் அதன் சுவையை பூலொகத்தில் எதனுடனும் ஒப்பிட முடியாது.
பொதுவாகவே சித்ரகலா மிக இனிமையாகக் கண்ணனின் லீலைகளைத் தொகுத்துப் பாடிக்கொண்டே பால்கறப்பாள். அவள் குரலினிமையிலும், அவனது லீலாம்ருதத்திலும் மயங்கும் மாடுகள் ஏராளமாகப் பாலைக் கொட்டித்தரும்.
இன்றும் வழக்கம்போல் பாடிக்கொண்டே கறக்க ஆரம்பித்தாள்.
நாற்பது பானைகள் நிரம்பின. வண்டியில் கட்டி விடிவதற்குள் அரண்மனைக்கு அனுப்பவேண்டும்.
ஜாக்கிரதையாக எடுத்து வைத்தபின், வெண்ணெயைக் கடைய ஆரம்பித்தாள். தன் இனிமையான குரலால் அதில் கருப்பனின் நாமங்களைக் கலந்தாள்.
த்ருஷ்டி சுற்றி எடுத்தாள்.
இனிமேல்தான் சவால்.
எங்கே ஒளித்து வைத்தாலும் கண்டுபிடித்து விடுகிறானே. என்ன செய்யலாம்? சமையலறையில், பருப்புப் பானைகளுக்கு நடுவே வைத்தாள்.
திரும்பியவள் இங்கே வேண்டாம் என்று கூடத்தில் மச்சில் வைத்து மூடினாள். ஒரு நிமிடம் கழித்து யோசித்து வேறிடம் மாற்றினாள். அங்கு வைத்தபோதும் ஒருநாள் அவன் கொள்ளையடித்தது நினைவுக்கு வர, மறுபடி மாற்றினாள். பத்துப் பதினைந்து இடங்களுக்கு மாற்றியபின்னும் குழப்பம் தீரவில்லை. அதற்குள் அவளது கணவன் ஸ்மிதாக்ஷன் வந்தான்.
சித்ரா என்ன செய்யற? நேரமாச்சு பார். அரண்மனைக்குப் போகணும். பால் குடங்களை எடு என்றான்.
வேலையிருந்ததால், ஒருவாறு சமாதானப்படுத்திக் கொண்டு, அவனுக்கு உதவி செய்யப் போய்விட்டாள்.
இன்று அதிசயமாக,
சூரியன் வந்ததும், கண்ணனும் வந்தான். அதை விட ஆச்சரியம் என்னவெனில்,
மாமி, உன் வீட்டு வெண்ணெய் நாக்கை சுண்டியிழுக்குது. எனக்கு கொஞ்சம் புது வெண்ணெய் தறீங்களா?
என்று கேட்டானே பார்க்கவேண்டும்.
கிள்ளிப் பார்த்துக் கொண்டாள்.
ஏனடா? திருடித்தானே சாப்பிடுவாய்? இன்னிக்கென்ன புத்தி வந்துட்டதா? கேட்கிறாயே..
இல்லை‌ மாமி. கேட்டால் நீங்கள் தருவீங்களோ இல்லையோன்னு தான். இது என் வீடு மாதிரிதானே. நானே எடுத்துப்பேன். இன்னிக்கு நீங்க ரொம்ப அழகா என் அம்மா மாதிரியே எனக்குத் தெரியறீங்களா. அதான் கேட்டேன்.
உள்ளம் உருகிவிட்டது. மகாராணியின் பிள்ளை, அழகன், இவனைப்போல் ஒரு பிள்ளையோ, அல்லது இவனோடு விளையாடவேனும் ஒரு பிள்ளையோ வேண்டும் என்று தவமிருப்பவள்.
பாவமாய்க் கெஞ்சிக் கேட்கிறானே குழந்தை. அம்மா என்கிறானே. மனம் தாங்கவில்லை.
சரி இரு. ஒரு உருண்டைதான் தருவேன். சரியா? என்று கேட்டுக்கொண்டே உள்ளே போனவள் திரும்பிப் பார்த்து, நீ ரேழியிலேயே நில்லு. நானே கொண்டுவரேன் என்று சொல்லிவிட்டுப் போனாள்.
வைத்த இடத்தை அவன் பார்த்தால் அடுத்த வேளைக்குள் பானையோடு காணாமல் போகுமே.
போனாள் போனாள் போனாள் வருவதாய்க் காணோம்.
கண்ணனோ சற்றைக்கொருதரம்,
மாமி மாமீ.. மா....மீ.... என்று கூப்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தான்.
உள்ளிருந்து வந்தவள் வெறுங்கையோடு வந்தாள்.
மாமீ என்னாச்சு ஏன் இவ்ளோ நேரம்? எங்கே வெண்ணெய்?
அதில்லடா கண்ணா. எங்கே வெச்சேன்னு மறந்துட்டேண்டா
என்று தயங்கித் தயங்கிச் சொன்னாள்.
குறும்புக்காரக் கண்ணன், நமுட்டுச் சிரிப்போடு சொன்னான்,
அவ்ளோதானே மாமி, என்னைக் கேட்டா நான் எடுத்துக் கொடுத்திருப்பேனே
என்று சொல்லிக்கொண்டே நேராக உள்ளேபோய், தண்ணீர்ப்பானைகளுக்குள் ஒன்றாய் இருந்த வெண்ணெய்ப்பானையை எடுத்துக்கொண்டு வந்தான்.
மாமீ நான் கண்டுபிடிச்சதால, முழுசும் எனக்குத்தான்.
நாளைக்கு வேற இடத்தில் ஒளிச்சு வைங்கோ. நான் வந்து எடுத்துதரேன் என்று சொல்லிச் சிரித்துக் கொண்டே பானையோடு ஓடிவிட்டான்.
மலங்க மலங்க விழித்துக் கொண்டு அவ்விடத்திலேயே சாயங்காலம் வரை நின்றுகொண்டிருந்தாள் அந்தப் பேதை சித்ரகலா

Chidambara rahasyam & siginificance of Natarajar

சிதம்பர ரஹஸ்யம் என்று ஒன்று தனியாக இல்லை.அங்கு ஒரு சம்மேளன சக்ரம் இருப்பதாக சொல்கிறார்கள். அதை யாரும் பார்த்ததில்லை. நானும் அதைப்பற்றி கேள்விதான் பட்டிருக்கிறேனேயல்லாது அதை நானும்  பார்த்ததில்லை. சம்மேளனம் என்பது இரண்டும் ஒன்று என்பதான அர்த்தத்தையே கொடுக்கிறது. எந்தஇரண்டு?அம்பிகையும் சிவமுமா?அதுவும் தான். அதையன்றி இந்தஜீவனும் சிவமுமே . அதையும் மீறி, இந்தப்ரபஞ்சத்தில் இருக்கும் எல்லாமும் (கல் மண் உட்பட) பஞ்ச பூதங்கள் உட்பட, சிவமும் ஒன்றேயாகும் என்பதே. ஆனாலும் அதை ஆகாசமாகவே தான்  எல்லோரும் பார்க்கிறார்கள். ஆகாசமென்றால் பஞ்சபூதத்தில் ஒன்றான ஆகாசம் மட்டுமல்ல. பின் அது குறிக்கும் பரம்பொருளே தான். அதே மாதிரி, சம்மேளன சக்ரமும் இதே பரம்பொருளின் ப்ரதீகமே (அடையாளமே யல்லாது) வேறொன்றுமில்லை. அதே மாதிரி நாம் எல்லோரும் காணமுடியுமாறு தெற்கு நோக்கியுள்ள நடராஜ மூர்த்தியும் பரம்பொருளைத்தான் காண்பிக்கிறார். அவரும் தன் கையிலிருக்கும் உடுக்கையின் மூலம்படைப்பையும், தன்னுடைய தோற்றத்தின் மூலம் ஸ்திதியையும் , தான் உடுக்கும் புலித்தோலின் மூலம்  சம்ஹாரத்தையும் ,வலது காலால் மிதித்திருக்கும் முயலகன் மூலம் மறைத்தலையும், தன் வலது கையினால் அருளுதலையும் ,இவ்வாறு பரம்பொருளின் ஐந்து செயல்களையும் காண்பிக்கிறார். வீசியெடுத்த அவரது இடது திருக்கை அதற்கு நேரே கீழேயுள்ள அவரது தூக்கியெடுத்த இடது பாதத்தை காண்பிக்கிறது. அந்த இடது திருவடி வீட்டை  -அதாவது முக்தியை காட்டுகிறது. ஆக, அந்த இடது திருக்கை குருமூர்த்தமாக அமைகிறது என்று பெரியோர் சொல்லி கேட்டிருக்கிறேன். இடது மேல் கையில் காணப்படும் 'மான் ', நம் மனத்தை குறிக்கிறது. அந்த மான் எம்பெருமானையே எப்பொழுதும் நோக்கியிருப்பதால் ,நம்முடைய மனதும் எப்பொழுதும் எம்பெருமானையே நோக்கியிருக்கவேண்டும் என்றாகிறது. சில நடராஜ படிவங்களில், இடது மேல் கையில் அக்கினி இருக்கும். அதில் கொடுக்கப்பட்ட எல்லாமும் அக்னியாகவே ஆகிவிடுவதை நாம் ப்பார்க்கிறோம். அதே மாதிரி நம் மனதை எம்பெருமானிடம்சேர்ப்பித்தால்  அது இறைவனாகவே ஆகிவிடுகிறது என்று நாம் உணர முடிகிறது. மனம் என்றால் உடலுடன் சேர்த்துத்தான். இவ்வாறு சேருவதற்கே நமக்கு அறிவு படைக்கப்பட்டிருக்கிறது. வேதம்,அனுஷ்டானம், பூஜை, பக்தி, எல்லாமே இறைவனுடன் சேருவதற்கான வழிகளே.எல்லா மகான்களும் இதையே பலவாறு நமக்கு சொல்லி  நமக்கு அருளுகிறார்கள் .அவரேயான தக்ஷிணாமூர்த்தியும் இதையே நமக்கு அருளுகிறார். இதுதான் முக்தியெனப்படுவது.
அன்புடனும், ஆசீர்வாதத்துடனும்,
சிதம்பரேச மாமா.

Tennangur temple

யாத்ரா விபரம்                                               J.K. SIVAN 

                                                               தெற்கே  ஒரு பந்தர்பூர் 

பல வருஷங்களுக்கு முன்பு, பிரயாணம் என்பது ரொம்ப கடினம்.  நடை தான்.  இருட்டில், காட்டில், கள்ளர் பயத்தோடு, விலங்குகளின் வாய்க்குள் அகப்படாமல்  போய் தான்  புண்யக்ஷேத்ர தரிசனம் கிடைக்கும்.  இப்போது அரைமணிக்குள்  உத்தரமேரூரிலிருந்து  தென்னாங்கூர் அடையலாம்.  ஒன்றரை மணிநேரத்தில் சென்னையிலிருந்து கூட  காரில் பறக்கலாம்.  நடுவில் எத்தனையோ கிராமங்கள். ஒவ்வொன்றிலும் நுழைந்து  ஆலயம் தேட  விருப்பத்தை மூட்டை கட்டி  மனதில் ஒரு ஓரமாக வைத்துவிட்டு செல்லவேண்டியதாகி விட்டது. நேரமாகி விட்டதே. பாண்டுரங்கன் கதவை மூடிவிட்டால்?   

அரும்பாக்கம் ஸ்ரீனிவாசனின் கார்  பறந்தது என்றே  சொல்வேன். விரைவில் பாண்டுரங்கன் ஆலய வாயிலில் நின்றேன்.

''உத்தவா, கலியுகத்தில் நாம சங்கீர்த்தனம் ஒன்றால் தான் பக்தி பெருகமுடியும்.'' என்ற கிருஷ்ணன் வார்த்தையை மெய்ப் பித்தவர்  ஹரிதாஸ் கிரி ஸ்வாமிகள். 

இந்த பூமியில் தான் எத்தனை பாகவத சிரோமணிகள் அவதரித்திருக்கிறார்கள்,  புரந்தரதாசர், ஜெயதேவர், துளசிதாசர்,  கபீர், ஞானேஸ்வர், துக்காராம், கோபாலக்ரிஷ்ண பாரதியார், பெரிய ஜாபிதா. சொல்ல எழுத நேரமில்லை.

பண்டரிபுரத்தில்  ஆடி ஏகாதசி  ஜேஜே என்று பக்தர் கூட்டம் வருஷாவருஷம் அலை மோதும்.  நங்கநல்லூர் அருகே  ஆதம்பாக்கத்தில்  பாண்டுரங்கனை அன்று ஆசையாக தொட்டு  ஆலிங்கனம் செய்திருக்கிறேன். அன்று ஒருநாள் தான் அவனை தொட முடியும். தொட விடுவார்கள்.

ஸ்ரீ பக்த விஜயத்தை  தமிழில்  நூறு கதைகளாக  பாண்டுரங்க மஹாத்மியத்தை   ''தெவிட்டாத விட்டலா'' என்று எழுதினேன்.  ஆங்கிலத்திலும்  எனது  ''VITOBA  THE NECTAR ''ஆக  அது பல பக்தர்கள் கையை அலங்கரித்தது.  அவற்றை எழுதியது நான் முற்பிறப்பில் செய்த நல்வினை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

ஹரிதாஸ் கிரி ஸ்வாமிகள் ஒரு முறை பண்டரிநாதனை தரிசிக்க பண்டரிபுரம் சென்றபோது அங்குள்ள  அர்ச்சகர்கள் அவரிடம் பாண்டுரங்கன் ருக்மா பாய்  விகிரஹங்களை கொடுத்தார்கள் . திகைத்த ஸ்வாமிகள் ''என்ன இது, எதற்கு என்னிடம்?''   

''தெரியாது சுவாமி,  கனவில் பாண்டுரங்கன் உத்தரவு''

தெற்கே ஒரு பண்டரிபுரம் உருவாக பாண்டுரங்கன் சித்தம் போலும்.  ஸ்வாமிகள் முயற்சியில் இன்று நாம்  பாண்டுரங்கனை பல  வைத்த அலங்காரங்களில் தரிசித்து மகிழ்கிறோம். பூரி ஜெகந்நாத ஆலயத்தில் நிற்பது போல் ஒரு தோற்றம் உண்டாகிறது.  சோழ கால ராஜகோபுரம். சிறு பாண்டு
ரங்க ருக்மாயி உருவம்  விஸ்வரூபமாகி நமக்கு  காட்சி அளிக்கிறது.  அருகே  ஸ்வாமிகளின்  குரு தபோவன ஞானானந்த ஸ்வாமிகள் ஆலயம். மஹா ஷோடசிக்கு  ஒரு ஆலயம் அற்புதமாக நமக்கு அவள் அருளை  வேண்டுவதற்காக  அமைத்திருக்கிறார்.

தக்ஷிண  ஹாலாஸ்யம்  என்ற மகா பெரியவா அளித்த  பெயரில் சிவன்  விஷ்ணு அருள் பாலிக்கிறார்கள்.  மீனாட்சி பிறந்த இடம் தக்ஷிண ஹாலாஸ்யம்.  ஒரு முறை கங்கையில் ஸ்னானம் செய்த போது  ஸ்வாமிகளுக்கு கிடைத்த பாண லிங்கம் தான் சுந்தரேஸ்வரராக இங்கே தரிசனம் தருகிறார்.   இது  ஒரு ஷடாரண்ய க்ஷேத்திரம்.  (ஆறு புனித வன  ஆலயங்களில்  ஒன்று ) வருஷா வருஷம் மீனாட்சி கல்யாணம் சிறப்பாக நடைபெறுகிறது.

அமைதியான சூழலில்  தென்னாங்கூர்  சென்னையிலிருந்து 115 கி.மீ. தூரத்தில் இருக்கிறது.
திருவண்ணாமலை  ஜில்லா.  சனிக்கிழமைகளில் வெங்கடாசலபதி  அலமேலு மங்காவாக , ஞாயிறுகளில் துவாரகை மஹாராஜா கிருஷ்ணன் ருக்மணியாக.  அற்புத  அலங்காரங்கள். மற்ற விசேஷ நாட்களில் வெவேறு வித அலங்காரங்கள்.  அங்கிருந்து திரும்பவே மனம் வராது.

நாங்கள் ஒரு  ஞாயிறு அன்று சென்றபோது  ஏனோ அதிகம் பேர் இல்லை.  நூறு பேருக்கு அன்னதானம் நடந்தது.  எனக்கு தான் முதல் தட்டில் சுட சுட  சாம்பார் சாதம், கொஞ்சம் தயிர் சாதம்  கொடுத்தார்கள்.  சாப்பிட்டேன். வயிறு நிரம்பியது.   நேற்று தான் கட்டி முடித்தது போல்  சுத்தமாக  அழகான சிற்பங்களோடு,  ஏதோ ஒரு அழகிய கல்யாண மண்டபத்தில்  இருப்பது போல் ஒரு சுகானுபவம். 

இன்று ஒரு சினிமா பாட்டு கேட்டேன். அது PB  ஸ்ரீனிவாஸ்  ராஜகுமாருக்காக ஏதோ ஒரு கன்னட படத்தில் பாண்டுரங்கன் மீது பாடியது. அதை  நானும் பாட ஆசை மனதில் வந்தது. அது தான் இது. click the link

Magic mirror which shows who remembers you most - Sanskrit story

महाभारतस्य एका कथा!

अर्जुनस्य पुत्रः अभिमन्युः! तस्य पत्नी उत्तरा!

एकदा तयोः गृहम् एकः महर्षिः आगतवान् आसीत्!

उत्तरा अतिथिसेवायाम् अत्यन्तं दक्षा निपुणा च!

सा महर्षेः यथाशक्यं सत्कारं कृतवती, अन्ते तस्मै भोजनम् अपि दत्तवती!

भोजनान्ते गमनसमये सः महर्षिः तस्यै उत्तरायै एकं दर्पणम् उपहाररूपेण दत्तवान्!

अयं दर्पणः साधारणदर्पणः न अपि तु विशिष्ट दर्पणः आसीत्!

अस्य दर्पणस्य वैशिष्ट्यम् अपि महर्षिः उत्तरां उक्तवान् पुत्रि! अस्मिन् दर्पणे तस्य मुखं दृश्यते यः भवतीम् अधिकं स्मरति, अपि च भवत्याः विषये चिन्तनं करोति!

महर्षेः वचनं श्रुत्वा अत्यन्तं संतुष्टा सा कुतूहलेन दर्पणस्य परिशीलनं कृतवती!

अहो आश्चर्यम्! तस्मिन् दर्पणे अभिमन्योः मुखं दृश्यते! इत्युक्ते अभिमन्युः एव उत्तरां स्मरति!
तस्याः आनन्दस्य सीमा नासीत्!

तावता एव भगवान् श्रीकृष्णः अपि तस्याः गृहं प्रविष्टवान्!

तदा उत्तरा भगवन्तं प्रणम्य दर्पणस्य वैशिष्ट्यम् उक्तवती!

तावता एव बहिर्गताः पाण्डवाः अपि उत्तराश्रीकृष्णयोः वार्तां श्रुत्वा उत्तरायाः गृहं ते सर्वे प्रविष्टवन्तः!

Lesson taught by bicycle

Tri colour flag - Sanskrit poem

शीर्षांशे रमणीयकुंकुमनिभं वर्णं  सुशौर्यात्मकं
मध्यांशे धवलं प्रशान्तचरितं यस्याः परिभ्राजते।
निम्नांशे हरितं समृद्धिभरितं चिह्नं मनोरञ्जकं
वन्दे भारतभाग्यवर्द्धनरतां नस्तां त्रिरङ्गां सदा।।
यस्यां राजति सुन्दरं बहुगुणं चक्रं स्वरापूरितं
द्यौर्वर्णाकलितं महायुधसमं नित्यं रिपुत्रासदम्।
हिन्दुस्थानविकाशवर्द्धनकरं राष्ट्रस्य शौर्यास्पदं
वन्दे भारतभाग्यवर्द्धनरतां नस्तां त्रिरङ्गां सदा।।
या स्तम्बाद् गगने प्रखेलति मुहू राष्ट्रोन्नतिस्थापिनी
यस्या रूपगुणादिको विजयते चित्तं नराणां क्षणात्।
यां दृष्ट्वा परदेशशासकगणः शंकाकुलः सर्वदा
वन्दे भारतभाग्यवर्द्धनरतां नस्तां त्रिरङ्गां सदा।।

Salt doll - brihadaranyaka Upanishad

Shankara specifies that the Jnani remains in the Body-mind complex

Brihadaranyaka Upanishad 2.4.12 mantra and Bhashyam:

Mantra: स यथा सैन्धवखिल्य उदके....न प्रेत्य संज्ञास्तीत्यरे...

. As a lump of salt dropped into water dissolves with (its component) water, and no one is able to pick it up, but whencesoever one takes it, it tastes salt, even so, my dear, this great, endless, infinite Reality is but Pure Intelligence. (The self) comes out (as a separate entity) from these elements, and (this separateness) is
destroyed with them. After attaining (this oneness) it has no more consciousness. 1 This is what I say, my dear. So said Yajnavalkya.

 न तत्र प्रेत्य विशेषसंज्ञास्ति कार्यकरणसङ्घातेभ्यो विमुक्तस्य — इत्येवम् अरे मैत्रेयि ब्रवीमि — नास्ति विशेषसंज्ञेति — अहमसौ अमुष्य पुत्रः ममेदं क्षेत्रं धनम् सुखी दुःखीत्येवमादिलक्षणा, अविद्याकृतत्वात्तस्याः ; अविद्यायाश्च ब्रह्मविद्यया निरन्वयतो नाशितत्वात् कुतो विशेषसंज्ञासम्भवो ब्रह्मविदः चैतन्यस्वभावावस्थितस्य ; शरीरावस्थितस्यापि विशेषसंज्ञा नोपपद्यते किमुत कार्यकरणविमुक्तस्य सर्वतः ।   


No more is there such particular consciousness as, 'I so and so am the son of so and so ; this is my land and wealth ; I am happy or miserable.' For it is due
to ignorance, and since ignorance is absolutely destroyed by the realisation of Brahman, how can the knower of Brahman, who is established in his nature as
Pure Intelligence, possibly have any such particular consciousness? Even when a man is in the body, particular consciousness is impossible ; so how can it
.ever exist in a man who has been absolutely freed from the body and organs? 

End of translation

In the above bhashyam Shankara's words are clear. In several other places too across the prasthana traya Shankara has made explicit statements to this effect. One example, from the Gita bhashya is: the verse: nava dvaare purey dehi...

warm regards

Vishnu Sahasranama 630to 656 in tamil

Courtesy:Smt.Dr.Saroja Ramanujam
விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமம் 
630.உதீர்ண: -எல்லோரும் காணும்படி வெளிப்படியாக அவதரிப்பவர். 
631. ஸர்வத: சக்ஷு: - எங்கும் எல்லாவற்றையும் காண்பவர். 
632.அனீச:- தமக்கு மேல் ஒருவரும் இல்லாதவர் . 'ந த்வத் ஸமோ அஸ்தி அப்யதிக: குதோ அன்ய: ' ப. கீ. 'உனக்கு சமமானவர் எவரும் இல்லை . அப்படி இருக்க உனக்கு மேலானவர் யார்?;'
ஆயினும் தன் அடியாரக்கு வசமானவன். கிருஷ்ணாவதாரத்தில் தூதனாகவும் தேரோட்டியாகவும் பணி புரிந்தான். பாண்டுரங்கனாக அவன் பக்தர்களுக்கு செய்யாத பணிவிடைகள் எதுவும் இல்லை..
633. சாஸ்வத: ஸ்திர:-எப்போதும் மாறாமல் ஸ்திரமாக இருப்பவர்.. 
635. பூசய: - பக்தர்க்கு அருள வேண்டி பூமியில் அர்ச்சாவதாரமாக இருப்பவர். ராமாவதாரத்தில் வனத்திற்கு வந்து பூமியில் சயனிக்கவில்லையா? 
பூ அஸ்மின் சேதே என்று பொருள் கொண்டால் உலகம் அவரிடம் பிரளயத்தில் சயனிக்கிறது. 
636. பூஷண:- -பல அவதாரங்களினால் பூமியை அலங்கரிப்பவர் . சௌலப்யம் முதலிய குணங்களை பூஷ்ணமாகக் கொண்டவர்.
விஷ்ணு: அலங்காரப்ரிய:என்று சொல்வதைப்போல பல வித பூஷணங்களால் அலங்க்கரிக்கப்பட்டவர். 
637. பூதி:- பூதி என்றால் ஐஸ்வர்யம். அவருடைய விபூதியே (வெளிப்பாடுகள்) அவர் ஐஸ்வர்யம். 
637. விசோக: - அவரை அடைந்தவர்க்கு சோகமே இல்லாததால் விசோக; எனப்படுகிறார்
638 . சோக நாசன: - நினைத்த மாத்திரத்தில் சோகத்தை அகற்றுபவர்.
ஆர்த்தா விஷண்ணா சிதிலா; ச பீதா: கோரேஷு வ்யாதிஷு ச வர்த்தமானா:
சங்கீர்த்ய நாராயண சப்தமாத்ரம் விமுக்த துக்கா: ஸுகினோ பவந்து
கஷ்டங்களினால் துக்கமடைந்து தளர்ந்து பயமடைந்தவர்களும், கொடுமையான வியாதியினால் பீடிக்கப்பட்டவரும் நாராயண நாமத்தை உச்சரித்த மாத்திரத்தில் துக்கம் தீர்ந்து சுகம் அடைவார்கள்.
639. அர்சிஷ்மான் – ஒளிகளுக்கெல்லாம் ஒளியானவர். ஜ்யோதிஷாம் ஜ்யோதி:
640. அர்ச்சித: - எல்லாரும் எப்போதும் கண்டு பூஜிக்க எளிதான அர்ச்சாவதாரமாக இருப்பவர். 
641.கும்ப;-- காம்யத இதி கும்ப: - எல்லோராலும் விரும்பப்படுபவர். 
கௌ பாதி இதி கும்ப: - கௌ, பூமியில் அர்ச்சாவதாரமாக பிரகாசிப்பவர்., 
642. விசுத்தாத்மா- முக்குணங்களையும் கடந்த பரிசுத்த ஸ்வபாவமுள்ளவர்
643. விசோதன: - நினைத்தவுடன் நம்மை பரிசுத்த்மாக்குகிறவர்.
644. அநிருத்த: -யாராலும் தடுக்க இயலாதவர். நாலாவது வ்யூஹ ரூபமான அநிருத்தர்.
645. அப்ரதிரத;- உவமையில்லாதவர் . பிரதிரத என்றால் ரதத்தில் எதிர்க்கும் விரோதியைக் குறிக்கும். அவரை எதிர்ப்பவர் எவரும் இல்லாததால் அப்ரதிரத; என்று கூறப்படுகிறார். 
646. பிரத்யும்ன;-த்யுமன் என்றால் செல்வம் , ஒளி. பிரத்யுமனன் என்பது நான்கு வ்யூஹ ரூபங்களில் மூன்றாவதாகும்.,
647. அமிதவிக்ரம: - அளவில்லாத பராக்ரமததை உடையவர். 
648. காலநேமிநிஹா- காலநேமி என்ற அசுரனைக் கொன்றவர். காலநேமி என்பது. காலச்சக்கிரத்தின் அச்சாகிய அஞ்ஞானத்தை அழிப்பவர். 
649. வீர: - பராக்ரமமுடையவர். 
650. செளரி: - சூரன் குலத்தில் பிறந்தவர் . அதாவது கிருஷ்ணர். 
651. சூரஜனேச்வர: -சூரர்களின் ஈஸ்வரன். 
652. த்ருலோகாத்மா- மூன்றுலகங்களுக்கும் அந்தர்யாமியாக இருப்பவர்.
653. த்ருலோகேச்வர:-மூன்று உலகங்களின் ஈஸ்வரன். 
654. கேசவ: - க அ: ஈச: எனப்படும் மும்மூர்த்திகளுக்கும் மூலமானவர். 
கேச என்றால் கிரணம் என்றும் பொருள். 
கேச சம்ஞித: சூராதி சங்க்ராந்தா: அம்சவ; தத்வத்த்யா கேசவ: 
சூரியன் முதலான சஞ்சரிக்கும் ஒளி வடிவங்களின் கிரணமானவர். 
655. கேசிஹா- கேசி என்ற அசுரனைக் கொன்றவர் 
656.ஹரி: -ஸஹேதுக ஸம்ஸாரம் ஹரதி-.பிறப்பு இறப்பு என்னும் சம்சார சக்கரத்தை அதன் காரணமான அஞ்ஞானத்துடன் சேர்த்து அழிப்பவர். 
ஹரி என்றால் பச்சை வர்ணத்தையும் குறிக்கும். பச்சை மாமலைபோல மேனியன்  

Tuesday, September 10, 2019

5,100 & 105 - sanskrit sloka

आपत्सु विग्रहे प्राप्ते वयं पञ्च च ते शतम् ।
परैस्तु विग्रहे प्राप्ते वयं पञ्चाधिकं शतम् ॥ 

In mutual fight we are five, they are 100
When  confronted from others we are 105...!

Raja rajeshwari choornika by Vidyadeesha in Sanskrit

Samskrutasya sevanam song in Sanskrit

See the attachment to listen to the song

संस्कृतस्य सेवनम्...

संस्कृतस्य सेवनं, संस्कृताय जीवनम् ।
लोकहितसमृद्धये भवतु तनुसमर्पणम् ॥

कार्यगौरवं स्मरन् विघ्नवारिधिं तरन्
लक्ष्यसिद्धिमक्षिसात् करोमि सोद्यम: स्वयम् ।
यावदेति संस्कृतं, प्रतिजनं गृहं गृहम्
तावदविरता गतिस्तावदनुपदं पदम् ॥ 

कामये न सम्पदं भोगसाधनं सुखम्
किञ्चिदन्यदाद्रिये विना न संस्कृतोन्नतिम् ।
गौरवास्पदं पदं, नेतुमद्य संस्कृतम्
बद्धकटिरयं जनो निधाय जीवनं पणम् ॥ 

भाषिता च वागियं भाषिता भवेद् ध्रुवम्
भाष्यमाणतां समेत्य राजतां पुनश्चिरम्
भरतभूमिभूषणं सर्ववाग्विभूषणम्
संस्कृतिप्रवाहकं संस्कृतं विराजताम् ॥ 

- जनार्दन हेगडे

Slokas appearing twice in Ramayana

सुलभाः पुरुषा राजन् सततम् प्रिय वादिनः |
अप्रियस्य च पथ्यस्य वक्ता श्रोता च दुर्लभः || ३-३७-२ 

Aranya kanda advise by marichi to Ravana

सुलभाः पुरुषा राजन् सततम् प्रिय वादिनः || ६-१६-२१
अप्रियस्य तु पथ्यस्य वक्ता श्रोता च दुर्लभः |

Yudha kanda advise by Vibhishana to Ravana

दद्यान्न प्रतिगृह्णीयात्सत्यं ब्रूयान्न चानृतम्।।3.47.17।।
एतद्ब्राह्मण रामस्य ध्रृवं व्रतमनुत्तमम्।  

दद्यान्न प्रतिगृह्णीयान्न ब्रूयात्किञ्चिदप्रियम्।।5.33.25।।
अपि जीवितहेतोर्वा रामस्सत्यपराक्रमः।  

Sanskrit joke

🐴अश्वं नैव ❌
🐘गजं नैव ❌
🐈व्याघ्रं नैव च नैव च ।❌
🐐अजापुत्रं बलिं दद्यात्✅
🍽 देवो दुर्बल घातकः


Rajesh took a selfie with a pressure cooker on the stove. Put it on Face book with a query ...'wife is out for a few days, how to make tea and how many  cooker whistles?'

He got many helpful replies.

Venku: Cooker comes with one whistle, why do you want more whistles?

Ramu: What a buffoon!  you don't need a cooker to make tea, take a kadai.

Chethu: soak tea leaves in water for two hours, add milk and boil. One whistle is enough. 

Sunny: whistle? Your head. Go near the window and whistle. Neighbour's wife might offer you one tea.

Siddu: Wife is out and you want tea? Are you out of your mind. Get soda and whisky, then whistle, I'll come.


Advaita part8

श्री गुरुभ्यो नम: | हरि: ॐ॥

सदाशिवसमारम्भाम् शङ्कराचार्य मध्यमाम् |
अस्मदाचार्य पर्यन्ताम् वन्दे गुरु परम्पराम् ||

Fundamentals of Advaita - Part 8: The difference between svarUpa Ananda and samvedya Ananda

In the last post, we had stated that the svarUpa Ananda of Brahman can never be experienced, because that Ananda is the experiencer himself, not the object of experience. In this chapter we will briefly look at the salient differences between svarUpa Ananda (Orignal Bliss, one's intrinsic nature) and samvedya Ananda (Experiential Bliss)

1) Experiential Bliss is a reflection, whereas the Original Bliss is the source of the reflection. To explain, every happiness that is experienced occurs due to the mind getting temporarily tranquil, and in that tranquil mind, the Original Bliss of Brahman is reflected. That reflection is the Experiential Bliss. The original source is Original Bliss.
2) Because Experiential Bliss is a reflection, it is impermanent, it has a beginning and an end. It arises when the mind is tranquil and disappears when the mind is disturbed. Original Bliss on the other hand is permanent and changeless.

3) Experiential Bliss has gradations, whereas Original Bliss has no gradation.

As the taittirIya upaniShad says of the Anandamaya kosha - तस्य प्रियमेव शिरः । मोदो दक्षिणः पक्षः । प्रमोद उत्तरः पक्षः । The joy that one experiences upon perceiving a pleasurable object is priya. The greater joy that one experiences upon its attainment is moda, and the even greater joy that one attains upon experiencing the object is pramoda. All of these are instances of Experiential Bliss within an individual and the degree of bliss varies in each state.

Each species also has a level of bliss that is proportional to the quality of the experiencing faculties (the upAdhi-s / karaNa-s) possessed by it. Starting from the sum total of all human happiness as one unit, the taittirIya upaniShad says that each higher species (gandharva-s, pitR-s, deva-s, brihaspati, prajApati, hiraNyagarbha) have a hundred-fold higher level of happiness, with the greatest experiential happiness being that of the original jIva, hiraNyagarbha (which incidentally is 10^20, or 100 quintillion times the human happiness). However, even the highest happiness experienceable by hiraNyagarbha is only Experiential Bliss, not Original Bliss.

4) Experiential Bliss can be attained by two methods, whereas Original Bliss cannot be attained, but can notionally said to be attained by one method.

Experiential Bliss is attained when the mind is pure and tranquil and reflects the Original Bliss that is Brahman. This tranquil mind can be attained by two methods. To understand this, we have to understand why the mind gets disturbed in the first place. A disturbance in the mind occurs due to a misalignment between the external environment and internal expectations. This misalignment can be changed either by changing the external environment, which is by action (कर्म), or alternatively by managing one's expectations through dispassion (वैराग्य). That is why in the taittirIya upaniShad, after discussing the happiness of each species, the upaniShad says the same happiness is attainable by the one with viveka and vairAgya (श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य).

Original Bliss, or Brahman,  on the other hand, is not something that is attained - if it was attained, it can be lost as well. That is why, in advaita siddhAnta, it is held that the attainment of Brahman is only notional. It was never lost because it is one's own intrinsic nature. However, due to ignorance, we think of Brahman as something different from us, and strive to attain it. When through the rise of brahma jnAna, that ignorance is destroyed, we realise that Brahman is not an object that we have been searching for it, it is the one that is searching, the subject. This owning up of Brahman as I - is the only method of attaining that Original Bliss.

श्री गुरुभ्यो नम: । हरि: ॐ ॥

Different mhurtas

1. ருத்ர முஹுர்த்தம்---------------06.00AM – 06.48AM
2. ஆஹி முஹுர்த்தம்--------- 06.48am –07.36am
3. மித்ர முஹுர்த்தம்------------------- 07.36am – 08.24am
4. பித்ரு முஹுர்த்தம்----------------- 08.24am – 09.12am
5. வசு முஹுர்த்தம்-------------------- 09.12am – 10.00am
6. வராஹ முஹுர்த்தம்------------- 10.00am – 10.48am
7.விச்வேதேவாமுஹுர்த்தம்---- 10.48am – 11.36am
8.விதி முஹுர்த்தம்------------------- 11.36am – 12.24pm
9. சுதாமுகீ முஹுர்த்தம்------------ 12.24pm – 01.12pm
10. புருஹூத முஹுர்த்தம்---------- 01.12pm – 02.00pm
11. வாஹிநீ முஹுர்த்தம்------------ 02.00pm – 02.48pm
12.நக்தனகரா முஹுர்த்தம்------ 02.48pm – 03.36pm
13. வருண முஹுர்த்தம்-------------- 03.36pm – 04.24pm
14. அர்யமன் முஹுர்த்தம்---------- 04.24pm – 05.12pm
15.பக முஹுர்த்தம்--------------------- 05.12pm – 06.00pm
16. கிரீச முஹுர்த்தம்----------------- 06.00pm – 06.48pm
17. அஜபாத முஹுர்த்தம்------------ 06.48pm – 07.36pm
18.அஹிர்புத்ன்ய முஹுர்த்தம் 07.36pm – 08.24pm
19.புஷ்ய முஹுர்த்தம்-------------- 08.24pm – 09.12pm
20.அச்விநீ முஹுர்த்தம்------------ 09.12pm – 10.00pm
21.யம முஹுர்த்தம்------------------ 10.00pm – 10.48pm
22.அக்னி முஹுர்த்தம்------------- 10.48pm – 11.36pm
23.விதாத்ரு முஹுர்த்தம்-------- 11.36pm – 12.24am
24.கண்ட முஹுர்த்தம்------------- 12.24am – 01.12am 
25.அதிதி முஹுர்த்தம்-------------- 01.12am – 02.00am
26.ஜீவ/அம்ருத முஹுர்த்தம்--- 02.00am – 02.48am
27.விஷ்ணு முஹுர்த்தம்------------ 02.48am – 03.36am
28.த்யுமத்கத்யுதி முஹுர்த்தம்-- 03.36am – 04.24am
29.பிரம்ம முஹுர்த்தம்--------------- 04.24am – 05.12am
30.சமுத்ரம் முஹுர்த்தம்------------ 05.12am – 06.00am

பதினெண் புராணங்களில் ஒன்றான சிவபுராணத்தில் ருத்ரசம்ஹிதையின் சிருஷ்டி காண்டம் 11 மற்றும் 13 வது அத்தியாயங்களில் பிரம்ம முகூர்த்தத்தின் சிறப்பைப் பற்றி சிலாகித்துச் சொல்லப்பட்டுள்ளது

Maangadu temple

யாத்ரா விபரம் மாங்காடு J K SIVAN

சென்னையில் சுக்ர தசை...

சென்னையிலேயே நவகிரஹ ஆலயங்கள் இருப்பதை அநேகர் அறியமாட்டார்கள். அவற்றை பற்றி முன்பே விவரமாக இன்னொரு கட்டுரையில் எழுதி இருக்கிறேன். அதை மீண்டும் வேண்டுமென்றாலும் எழுதுகிறேன். இன்று நாம் அறியப்போவது அந்த நவகிரஹ ஆலயங்களுள் ஒன்றான சுக்ரன் என்றும் வெள்ளி என்றும் பெயர் கொண்ட நவகிரஹ ஆலயம். எல்லா நவக்ரஹாலயங்களும் புராதன சிவாலயங்கள் தான். தீவிர வைணவர்கள் நவகிரஹங்களை சுற்றுவதில்லை, ஒரு சிலவற்றை தவிர நவகிரஹங்களை வைணவ ஆலயங்களில் தேடவேண்டாம்.

சென்னையை அடுத்து மாங்காடு பிரபல காமாக்ஷி அம்மன் ஆலயத்தை தன்னுள் கொண்டு பிரசித்தி வாய்ந்தது. அதற்கு கூப்பிடு தூரத்தில் இருப்பது தான் வெள்ளீஸ்வரர் ஆலயம். ரெண்டு ஏக்கர் பரப்பில் அமைந்த கோவில். மாங்காட்டில் உள்ள மூன்றாவது பிரதான ஆலயம் ஸ்ரீ வைகுண்ட பெருமாள் கோவில்.
மாங்காடு போரூரிலிருந்து பூவிருந்தவல்லி போகும் வழியில் குமணன் சாவடியில் கிழக்கே திரும்பவேண்டும். அங்கிருந்து 3-4 கி.மீ. தூரம் தான். வண்டிகளில் சுலபத்தில் சென்றுவிடலாம். நடக்கும் பழக்கம் தான் மறைந்துவிட்டதே. சோழமண்டலத்தில் கஞ்சனூரில் சுக்ரன் கோவில் எப்படி ப்ரசித்தமோ அப்படி தொண்டைமண்டலத்தில் சென்னையில் மாங்காடு வெள்ளீசர் (சுக்ரனுக்கு வெள்ளி என்று பெயர் தெரியுமல்லவா?). சிவனுக்கு இங்கே இன்னொரு பெயர் பார்கவேஸ்வரர். கிழக்கு பார்த்த பெரிய லிங்கம்.
மாங்காடு பஸ் நிலையத்திலிருந்து 1 1/2 கி.மீ. குன்றத்தூரிலிருந்து வந்தாலும் 3 - 4 கி.மீ. தான்

காமாக்ஷி தேவி சிவனை நோக்கி தவமிருந்த கோவில் தான் மாங்காடு காமாக்ஷி ஆலயம். அவள் ஒருநாள் சிவ தரிசனத்துக்கு இங்கு வந்தபோது சுக்ரன்(வெள்ளி) சிவனை வழிபடுவதை கண்டு இடையூறாக இருக்க கூடாது என்று திரும்பி விடுகிறாள். ஆலய வாயிலில் இரு பக்கங்களிலும் சுப்பிரமணியர் விநாயகர். விநாயகர் கையில் இங்கே இருப்பது மாம்பழம். அதனாலும் இந்த ஊர் பெயர் மாங்காடு. நிறைய மாந்தோப்புகள் இருந்த இடம்.
மங்கலான பார்வை, பார்வை இழப்பு போன்றவற்றால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அகர்வால், சங்கரா நேத்ராலயம் செல்லுமுன் வெள்ளீஸ்வரரை தரிசித்தால் மேலே சொன்ன இடத்துக்கு செல்லவேண்டி இருக்காது என்று பக்தர்கள் அனுபவத்தால் சொல்கிறார்கள்.
வாமனாவதாரம் ஞாபகம் இருக்கிறதா? அசுர சக்ரவர்த்தி மகாபலி தானதர்மங்கள் அநேகருக்கு கொடுத்து முடியும் தருணம் ஒரு குள்ள பிராமணன் வந்து தானம் கேட்கிறான். இவனுக்கு தானம் கொடுக்காதே இவன் சாதாரண குள்ள பிராமணன் இல்லை இவன் மாறுவேடத்தில் வந்திருக்கும் மஹாவிஷ்ணு., என்று அசுர குரு சுக்ராச்சாரியார் சொல்லியும் தடுத்தும் கேளாமல் ''ஓ இவ்வளவு தானே, நீ கேட்ட மூன்றடி மண் தானத்தைக் கொடுக்கிறேன்" என்று கூறி கெண்டியிலிருந்து நீரை வார்த்துக் கொடுக்க முனைகிறான் மஹாபலி. அப்போதும் அதை தடுக்க சுக்ராச்சாரியார் ஒரு வண்டு உருவில் மாறி கெண்டியின் ஜலதாரை வழியை அடைத்துக்கொள்கிறார். விஷ்ணுவுக்கு இந்த வித்தை தெரியாதா? வாமனன் தனது கையில் வைத்திருந்த தர்ப்பைப் புல்லினால் துளைப்பகுதியில் குத்தியவுடன் அதில் மறைந்திருந்த சுக்கிராச்சாரியார் கண்ணை தர்ப்பை தாக்கி அவர் ஒரு கண் பார்வை இழக்கிறார்.
பின்னர் மகாவிஷ்ணுவிடம் சுக்ராச்சாரியார் ன்னிப்புக் கேட்டு தன்னுடைய பார்வையை திரும்ப அருள வேண்டுகிறர். ''சுக்ரா, பூலோகத்தில் தமிழ் பேசும் நல்லுலகத்தில் மாங்காடு என்னும் தலத்தில் பார்வதிதேவி காமாட்சியாக வடிவெடுத்து பஞ்சாக்னி வளர்த்து தவம் செய்கிறாள். அவளது தவத்தை பூர்த்தி செய்ய பரமேஸ்வரன் பூவுலகம் வருவார். நீ மாங்காடு சென்று தவமிருந்தால் அத்தருணத்தில் உன் விழிக்கு பார்வை கிடைக்கும்" என்று கூறினார். அவ்வாறே தவம் செய் து சிவனருளால் பார்வை பெறுகிறார். வெள்ளிக்கு பார்வை அருளிய ஈஸ்வரன் அதனால் வெள்ளீஸ்வரன் ஆனார். பக்தர்கள் தேங்காய் கொட்டாங்கச்சியில் தீபம் ஏற்றுகிறார்கள்.
இன்னொரு விவரம். விளையாட்டாக ஒரு நாள் பார்வதி சிவனின் கண்களை மூடிவிடுகிறாள். சூரிய சந்திரர்கள் சிவனின் இரு கண்கள். எனவே அவர்கள் ஒளியை அவள் மூடிவிட்டதால் பிரபஞ்சம் இருள் அடைய கோபத்தில் சிவன் அம்பாளை பூமிக்கு செல்ல சபிக்க மாங்காட்டில் வந்து அக்னியில் தவமிருந்து சிவனை மீண்டும் அடைகிறாள்.
இந்த ஆலயத்தில் இரு விநாயகர்கள், ஒருவர் ஒரு கையில் மாங்கனி, இன்னொருகையில் நெல் கதிர்கள். கோஷ்டத்தில் உள்ள மற்றொரு விநாயகர் கையில் குடை, இன்னொருகையில் விசிறி. வீரபத்திரருக்கு தனி சந்நிதி. வடமேற்கில் காணும் வள்ளி தேவசேனா சமேத சுப்பிரமணியர் சிலை ஒரே கல்லினால் ஆனது
வெள்ளீசனுக்கு எதிரே அழகாக ஒரு நந்தி. அவர் அழகை வர்ணிக்க வார்த்தைகள் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். கிடைத்ததும் அடுத்து மேற்கொண்டு எழுதுகிறேன்.


Mehendi - Maruthaani & Ambigai

நவராத்திரி ஸ்பெஷல் !

மருதாணியும் அம்பிகையும்:!

அம்பிகைக்கு உகந்த வாசனை பொருட்களில் ஒன்று மருதாணி ஆகும். வெறும் கைகளோடு பூஜை செய்வதை விட அம்பிகைக்கு உகந்த சிவப்பு வண்ணத்தோடும், நல்ல வாசனையோடும் நம் கைகளில் மருதாணி  வைத்து கொண்டு அம்பாளுக்கு தூப, தீப, ஆராதனைகள் செய்யும் போது தேவி இன்னும் மகிழ்கிறாள். மற்ற காலங்களில் வைத்து கொள்ளாவிட்டாலும் நவராத்ரி காலங்களில் ஆவது அவசியம் வைத்துக்கொண்டு பூஜிக்கலாம்.

சிறந்த அம்பாள் பக்தையாக விளங்கிய ஒரு பெண்மணிக்கு தனது கணவருக்கு வயிற்றில் ஏற்பட்ட பிரச்சனைக்கு மருத்துவமனை அணுக அறுவை சிகிச்சை செய்தாக வேண்டும் என்றும் இருப்பினும் உயிர் பிழைப்பது கடினம் என்றும் தேதி வைத்துவிட்டனர். மிகவும் வருத்தப்பட அந்த பக்தை ஒரு ஸ்ரீவித்யா உபாசகரை நாடினார். அந்த பக்தையாக அம்பாளிடம் பிரார்த்தித்த உபாசகர் 5 வெள்ளிக்கிழமைகள் கோயிலுக்கு சென்று வரும் சுமங்கலி பெண்களுக்கு மருதாணி வைத்து வேண்டிகொள்ளுமாறு சொன்னார். 4 வெள்ளிக்கிழமைகள் செய்தானது. 5 ஆம் வாரம் ஆலயத்திற்கு சோதனையாக ஒருபெண்களும் வரவில்லை, பயந்த பக்தை அம்பாளை பிரார்த்தித்தாள். கருணை கொண்ட அம்பிகை சிறு பெண் (பாலா) ரூபத்தில் கோயிலுக்குள்  ஓடி வந்தாள். அக்கா எனக்கு மருதாணி வச்சிவிடறீங்களா? என கொஞ்சி மழலையாக கேட்டாள். சுமங்கலிக்கு தானே வைக்கவேண்டும், வந்ததோ சிறு பெண் என தயங்கிய பக்தை அம்பாள் மீது பாரத்தை போடு விட்டு, ஆடம் பிடித்த குழந்தைக்கு கைகளில் கொப்பி கொப்பியாக மருதாணி வைத்து விட்டு, நான் கொஞ்சம் மருதாணி தருகிறேன் நீ சென்று உன் அம்மாவுக்கும் வைத்து விடு என்று கேட்டுக்கொள்ள அப்படியே செய்யவதாக சொல்லிவிட்டு ஆலயம் விட்டு ஓடிவிட்டாள். வீட்டிற்கு வந்து அம்பாள் மீது பாரத்தை போடு விட்டு மறுநாள் அறுவைசிகிச்சைக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுவிட்டு, சோதனை செய்த போது மருத்துவர்கள் வியந்தனர், புற்றுநோயாக மாற இருந்த செல்கள் அனைத்தும் சாதாரண செல்களாக மாறிவிட்டதாகவும் அறுவை சிகிச்சை தேவையில்லை என்றும் கூறிவிட்டனர். வியந்த நன்றிப்பெருக்கோடு ஸ்ரீவித்யா உபாசகரிடம் சென்று சுவாமி நான் 5ஆம்வாரம்  பூர்த்தி செய்ய
முடியவில்லை சுமங்கலிக்கு வைக்கல. ஆனாலும் அம்பாள் திருவருள் மூலம் கணவர் நலம் பெற்றார் என்றார். அப்போது சிரித்த ஸ்ரீவித்யா உபாசகர், வந்தது சாஃஷாத் அம்பிகை தான் என்றும், அவளுக்கே மருதாணி வைக்கும் பெரும் பேறு உன் பக்தியால் கிடைத்தது என்று கூறினார். கண்ணீர் மல்க அம்பிகைக்கு நன்றி சொன்னார் அந்த பக்தை..

 நாமும் அம்பாளை பூஜிக்கும் தருணம் மருதாணி வைத்துக்கொள்ளலாம், நவராத்ரி காலங்களில் இல்லத்திற்கு வரும் பெண்களுக்கும் மருத்துவ குணம் நிறைந்த மருதாணி வைத்துவிடலாம். அம்பிகை அருள் பெறலாம்..

 ஜெய ஜெய ஜெகதம்பிகே ஜெய ஜெய காமாக்ஷி!


 ஒருநாள் ஸ்ரீஇராமர், இராவணனை போர் செய்து கொன்றுவிட்டு சீதாதேவியை பத்திரமாக மீட்டார். அப்போது அன்னை சீதாதேவி ஸ்ரீஇராமரிடம், "இங்கு நான் இருந்த ஒவ்வொரு நாளிலும் என் கஷ்டங்களை காது கொடுத்து கேட்ட இந்த மருதாணி செடிக்கு ஏதாவது நாம் நன்மை செய்ய வேண்டும்." என்று கூறி மருதாணி செடியிடம், "உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும்." என கேட்டாள்.

"எங்களுக்கு எதுவும் வேண்டாம். இன்று உன் முகத்தில் மகிழ்ச்சி தெரிகிறது. உன்னை போல அனைத்து பெண்களும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலே எங்களுக்கும் மகிழ்ச்சிதான். அது போதும்." என்றது மருதாணி செடி.
அதற்கு சீதை, "உன்னதமான உன் குணத்திற்கு நான் ஒரு வரம் தருகிறேன். உன்னை யார் பூஜிக்கிறார்களோ அல்லது யார் உன்னை கைகளில் வைத்துக்
கொண்டிருக்கிறார்களோ அவர்களுக்கு சகல நன்மைகள் கிடைக்கும். அவர்களின் வாழ்க்கையும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்." என்ற வரத்தை தந்தார் சீதாபிராட்டி.

அதனால்தான் இன்றுவரை வடஇந்தியர்கள் திருமணத்திற்கு முந்தைய நாளில் மெஹந்தி விழா நடத்துகிறார்கள். இதன் காரணம், ஸ்ரீமகாலஷ்மியின் அருளாசி மணமகளுக்கும், திருமணத்தில் கலந்துக்கொள்ளும் உறவினர் பெண்களுக்கும் கிடைக்கும் என்பது ஐதீகம்.

அத்துடன் மருதாணிக்கு இன்னொரு சிறப்பும் உண்டு. மருதாணியை ஒருவர் கையில் வைக்கும் போது, மருதாணி வைக்கபட்ட கை சிவந்தால், எந்த நபர் மருதாணி வைத்தாரோ அந்த நபர் பாசமானவர் என்பதை உணர்த்தும்.
அதனால்தான் இன்றும் சில கிராமபுரத்தில் உள்ள பெண்கள், தன் கையில் மருதாணி வைக்கும் படி தன் கணவரிடம் சொல்வாள்.மருதாணி வைத்த பிறகு அந்த பெண்ணின் கை நன்றாக சிவந்தால், தன் கணவர் தன் மேல் நல்ல பாசமாக இருக்கிறார் என்பதை புரிந்துக்கொள்வாளாம்.

வெள்ளிகிழமையில் மருதாணியை ஸ்ரீமகாலஷ்மியை மனதில் நினைத்துக் கொண்டு கையில் அணிந்துக்கொண்டால், எந்த துன்பங்களும் நெருங்காது. ஸ்ரீமகாலஷ்மியின் அருளாசியும் பரிபூரணமாக கிடைக்கும்.

நவராத்திரிவிழா நல்வாழ்த்துக்கள் !!!