Wednesday, July 17, 2019

Where there is sathya there is dharma - Sanskrit


न सा सभा यत्र न सन्ति वृद्धाः
न ते वृद्धाः ये च न वदन्ति धर्मं।
नासौ धर्मो न यत्र सत्यमस्ति
न तद् सत्यं यच्छलेनाभ्युपेतं॥


na sā sabhā yatra na vṛddhāḥ
na te vṛddhāḥ ye ca na vadanti dharmaṁ|
nāsau dharmo na yatra satyamasti
na tad satyaṁ yacchalenābhyupetaṁ||


ന സാ സഭാ യത്ര ന വൃദ്ധാ:
ന തേ വൃദ്ധാ: യേ ച ന വദന്തി ധര്‍മ്മംന അസൌ ധര്‍മോ ന യത്ര സത്യമസ്തി
ന തദ്‌ സത്യം യത്ച്ഛലേന അഭ്യുപേതം


വയസുകൊണ്ടും ജ്ഞാനം കൊണ്ടും മുതിര്‍ന്നവര്‍ ഇല്ലാത്ത സഭ ഒരു സഭ തന്നെയല്ല 
ധര്‍മ്മവും ന്യായവും പറയാത്തവരെ വൃദ്ധര്‍ എന്ന് വിളിക്കുന്നതില്‍ അര്‍ത്ഥമില്ല
സത്യം അല്ലാത്തതോന്നും ധര്‍മ്മമാവില്ല
പൊള്ളത്തരങ്ങളും കാപട്യവും കൊണ്ട് താങ്ങിനിര്ത്തുന്നതോന്നും സത്യമാവില്ല

An assembly for legislation or adjudication is inadequate if it is not represented by scholars wizened by age and experience. 
The elders who do not expound virtue cannot be treated as wise and grown up. 
It is not to be treated as virtue if it is not buttressed by truth. 
And truth cannot be a contraption with external brilliance with contents ridden by deception...meaning half-truths and ad-hoc truths are not to be given the status of pure truth.

The political astuteness of the Master stands out here. 
Human beings, however brilliant they are intellectually, however erudite they are, they can reach the apex of brilliance of thought and discretion only as they attain ripe age. Experience has no substitute. 
Consider the ages of our Presidents, Prime Ministers, Judges of the apex court and so on. May be the exceptions are Shankara or Jesus.. 
But they are godheads with no age. 
Mere graying of hair does not make one an old gentleman. 
We have seen many gerontocracies in autocratic juntas. 
And politicians with nothing to their credit other than the donkey years reaching the legislative fora are also not rare. 
But the master prescribes advanced age only because with advancing age the knowledge and sense of virtue and detachment will get ripened. 
And whatever may be the virtue of an action if that action is not based on truth, then it cannot be a virtue. 
And most important, the truth mentioned here should be absolute and not what was propagated by Rasputins and Goebbels as also many of their contemporary avatars.

Incidents with Sringeri Acharyal

This experience is shared by a devoted Sishya from Mumbai and said this may be posted to show that there is no difference in the Blessings between Mahasannidanam and Sannidanam. This happened in July 2015. She was driving her car in the night through a narrow lane and she was not sure whether her vehicle hit an old man or the old man was hurt and already lying on the road. There was utter commotion and public gathered around her vehicle. 

She stepped out of her car took the old man first to a dispensary and later to a nursing home. Meanwhile, the old man's relatives assembled in the hospital. It also became a police case and the lady therefore had to seek a bail which was granted. After this got over, she went the next day as planned to Bangalore where both the Acharyals were camping. 

She was quite stressed and tensed and did not plan where and how to stay. She went straight for Darshanam, kept the baggage in the book stall and reported the incident before Mahasannidanam. 

Acharyal put a pointed question, whose mistake was this? To which the lady replied that she was not sure and if it is her mistake sought pardon. Acharyal smiled Gracefully and said, 'Nothing will happen to you. Problem will get solved'. 

She went back to Mumbai and the case was getting adjourned constantly for about two years. She went to Sringeri in 2017 and Mahasannidanam enquired as to what is happening to her case. She was stunned. When thousands and thousands of devotees come for Darshanam, how would Mahasannidanam remember about what she had reported two years back? She was dumbstruck and took little time to come back to normal and submitted that she had forgotten about this case the day she had reported the same to Acharyal. Acharyal smiled once again and reiterated, 'Nothing will happen to you. Problem will get solved'. 

The case was getting adjourned continuously. When Sannidanam made a Vijaya Yatra to Mumbai in December 2018 – January 2019, the Sishya went for Darshanam. She was getting repeated calls from an unknown number and therefore did not bother to attend to it. After completing the Darshanam, when she returned the call, she was shocked to know it was from the police station informing her that her bail had been cancelled by the court since she did not attend the last hearing and therefore court has issued a non-bailable warrant.  She spoke to her lawyer who assured her to get the bail and asked her to come to the court on a particular day and till such time to be careful. The lady went again for Darshaman of Sannidanam before proceeding to the court and narrated the happenings. 

To her sheer surprise, Sannidanam conveyed the very same message and in the same words which were conveyed earlier to her by Mahasannidanam. Sannidhanam had said, 'Nothing will happen to you. Problem will get solved'. 

As she proceeded to the court, the Advocate called her up to say that she need not come to court today as these matters which were slated to be heard in the afternoon are not going to be heard. The lady replied that she is coming straight to the court after Seeking the Anugraham of Sannidanam and things may therefore work rightly and we should make a plea to the court to hear the matter. She reached the court. When the judge sat post lunch after disposing off a few matters, enquired why is this lady waiting and came to know the issuance of a non-bailable warrant for arrest. The Learned Judge cancelled the warrant and extended the bail. 

The lady adds further, 'Look at the Grace and Blessings of Sannidanam, I was fortunate to meet a Higher official in the Police Department at the Chembur Mutt and after hearing my plight, I was assured complete help with a promise to resolve this issue soon.' The lady concludes the issue is in the final stages of resolution and said with deep devotion, 'How can it go otherwise when it has been Blessed by both the Acharyals thrice and the Divine Choice of Words and Expressions remaining identical.'

Offering at the Lotus Feet of Acharyals.

The stuti of Godha

கோதைத் துதி-27
(ஸ்ரீரங்கம் முரளீ பட்டர் 12.06.2019)

வாலி வதம் முடிகின்றது..!  

சுக்ரீவனுக்குப் பட்டாபிஷேகம் நடைபெற்றபோது மழைக்காலம்..!  

பட்டாபிஷேகம் முடிந்து வாலியிடத்து இராமபிரான் , "இந்த வர்ஷாகாலம் முடிந்து இலங்கைக்குப் படையெடுப்போம்..!  அது வரை ராஜ்யபோகத்தினை அனுபவித்துக் கொண்டிரு..!" என்கிறார்.  

சம்மதித்த சுக்ரீவன் போகத்தினை அனுபவிக்கின்றான் - காரணமான ஸ்ரீஇராமனது ஆணையை மறந்து விடுகின்றான்..!

சீதையில்லாத இராமன் சீறுகின்றான்..!  

இலக்குவனை நாணொலி எழுப்பி அச்சுறுத்தச் சொல்கின்றான்..!  

சுக்ரீவனது மனைவி தாராக் கேட்கின்றாள், " "கிம் கோபமூலம் மநுஜேந்த்ர புத்ர!" ? (தாங்கள் சீறிவருவதன் காரணம் யாது?.) என்கிறாள்..!  
இராமா..! உன் க்ஷமா குணத்திலான்றோ சற்று மறந்து அபசாரப்பட்டு விட்டோம் - அதற்காக தாங்கள் இவ்வளவு சீற்றம் கொள்ளலாகுமோ..? என்று பொருள்பட கேட்கின்றாள்..!

" என்பிழைகோப் பதுபோலப் பனிவாடை யீர்கின்றது
என்பிழையே நினைந்தருளி யருளாத திருமாலார்க்கு
என்பிழைத்தாள் திருவடியின் தகவினுக் கென் றொருதவாய்ச்சொல்
என்பிழைக்கும் இளங்கிளியே யான்வளர்த்த நீயலையே?" (2938 - திருவாய்மொழி)

என்கிறார் ஸ்வாமி நம்மாழ்வார்..!  

எலும்பில் நுால் கோர்த்துத் தைத்தால் எவ்வளவு ஹிம்ஸையாகயிருக்குமோ அவ்வளவு ஹிம்ஸை நின் கருணையின்மையால் அவதிப்படுகின்றேன்..!  (இங்கு எலும்பாவது நம் சரீரமாகும்..!  நுாலானது சுவாசிக்கும் காற்றாகும்..! )

நான் செய்த பிழையையே நினைத்துக்கொண்டிருக்கின்றாயே..!

உன்னுடைய மன்னிக்கும் குணத்தினை மறந்துவிட்டாயே..!

 உன் உயரிய க்ஷமா குணத்தினை நீ மறந்தாற் போன்று, என் குற்றங்களையும் நீ மறக்கலாகாதா..? என்கிறார்..!

நஞ்சீயர் சொல்கின்றார், " ஸஹதர்மசரீம் சௌரேஸ் ஸம்மந்த்ரித ஜகத்திதாம். அநுக்ரஹ மயீம் வந்தே நித்யம் அஜ்ஞாதநிக்ரஹாம்" - ஸஹதர்மினியான பெரியபிராட்டியார் அனுக்ரஹமே அறிந்தவள்..! "பிழை செய்யாதவன் இப்புவியினில் இல்லை." எனும் பரிவோடு ஜீவாத்மாக்களுக்காக பரிபவள்..!
இத்தகைய பிராட்டியின் குணத்திற்கு மாறாக நீ என்னை புறக்கணித்தல் தகுமோ..?  எனக்கு அருளாத திருமாலைப் பிராட்டியார் பின்னர் ஏறெடுததும் நின் திருமுகத்தினைப் பார்ப்பாளோ..?  எனும் கருத்துத் தொனிக்கப் பாடுகின்றார்..!

ஆனால் ஆண்டாளின் பாணியே வேறு..!

"நீ வாயினால் பாடு..!  
மனதினால் சிந்தனை செய்..!  
துாயவனாய் இரு..!  
துாய மலர்களால் அர்ச்சித்து வா..!
கவலை வேண்டாம்..!

நீ முன்பு செய்த பிழைகளும், இனி அறியாமல் செய்த பிழைகளும், தீயினில் இட்ட துாசு போன்று, ஒன்றும் இல்லாது போகும்..!" என்று அடித்துச் சொல்கின்றாள்..!

ஏனெனில் அரங்கனிடத்து அவளுடைய செல்வாக்கு அத்தகையது..!

" மாயனை மன்னு வடமதுரை மைந்தனைத்
தூய பெருநீர் யமுனைத் துறைவனை
ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணிவிளக்கைத்
தாயைக் குடல்விளக்கம் செய்த தாமோதரனைத்
தூயோமாய் வந்துநாம் தூமலர்தூ வித்தொழுது
வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்கப்
போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும்
தீயினில் தூசாகும் செப்பேலோர் எம்பாவாய்" (478)

ஸ்வாமி தேசிகன் ஆண்டாளைக் கெட்டியாகப் பற்றிக் கொண்டார்..!  அடியேன் பலகாலும் குற்றம் செய்தவன்; குற்றமே செய்துகொண்டு இருப்பவன்..!  ஆனாலும் நீ என்னைப் புறக்கணிக்கப்போவதில்லை..!  தாய்ப்பால் கொடுக்கும் போது குழந்தை கடித்துவி்ட்டால் தாய் அந்த சேயைக் கோபிப்பாளோ..? நீ எந்தன் தாய்..! என்று புளகாங்கிதமடைகின்றார்..!

ஜாதாபரா தமபி  மா மநுகம்ப்ய  கோதே
 கோப்த்ரீ  யதி   த்வமஸி   யுக்தமிதம்  பவத்யா :  |
வாத்ஸல்ய  நிர்ப்பரதயா  ஜநநீ  குமாரம்
ஸ்தந்யேந   வர்த்தயதி  தஷ்ட பயோதராபி  ||27||

அடியேன் பலகாலும் குற்றம் செய்தவன்!
குற்றமே செய்துகொண்டு இருப்பவன் என்றாலும், நீ, என்னைப் புறக்கணிப்பதில்லை !. காக்கின்றாய்.!
இது உனக்கு ஏற்ற செயல்..!
தாயார், குழந்தையிடம், அளவில்லா அன்பு கொண்டவள்...! அதன் பசி அறிந்து, பாலூட்டுபவள்..! ஆனால், குழந்தைக்கு, தாயார் செய்யும் உபகாரமும்,  தாயாரின் அன்பும் பாசமும், எப்படித் தெரியும் ? ஸ்தன்ய பானம் செய்யும்போது , குழந்தை கடித்தாலும், இதற்காக அந்தக் குழந்தையைத் தாயார், தூக்கி எறிந்து  விடுவதில்லையே !    
வேறு உபாயத்திலும் இறங்குவது இல்லையே !முன்போலவே அல்லவா, ஸ்தன்ய பானம் கொடுக்கிறாள் .  ஆஹா , இது உனக்குத் தகுந்ததே !
(உருபட்டூர் ஸ்ரீ சௌந்திரராஜய்யங்கார் அவர்களின் தமிழாக்கம்..)

-முரளீ பட்டர்
(இன்று காலை 12.06.2019 அதிகாலை மேலச்சித்திரை வீதியில், ஸ்ரீ உ.வே.வி.எஸ்.கருணாகராச்சார் தலைமையில், நடாதுார் ஆழ்வான் திருமாளிகையில், ஸ்ரீஆண்டாள்-ரங்கமன்னார்-கருடாழ்வார்  நடாதுார் ஆழ்வான்,  நடாதுார் அம்மாள் ஆகியோரின் திவ்யமங்கள   விக்ரஹங்கள் பிரதிஷ்டைச் செய்யப்பட்டது..! ஆண்டாளின் பூரண கிருபையினை உணரந்தேன்..)

Bhagavad Gita & Vishnu sahasranama

Very interesting

The difference between Bhagavat Gita and Vishnu Saharanama.

Why do spiritual doctors prescribe chanting Vishnusahasranama more than reading Bhagavat Gita?

Bhagavat Gita is the quintessence of Mahabharata and a sermon by Sri Krishna, while Vishnu Sahasra Nama is a prayer sung by Bheeshma as his parting message to Pandavas.

Actually Krishna himself requested Bheeshma to reveal these stotras to Pandavas.  

Bheeshma surprised, questioned Krishna "why are you choosing me at this stage in my life for this, while you yourself could do this?"

Then the Lord clarified : "Mine is like water of the ocean, which is not potable. When the message is through you, it is like rain from the cloud formed out of water from the ocean. This of course can quench the thirst. Moreover, I am the quintessence of Vedas. Whatever I say would appear as though I am extolling myself.  On the other hand, if you, a realised soul, speak about it, it has universal acceptance."

Bhagavat Gita is the root of the tree, while Vishnusahasranama is the fruit

Pooranamadam - Sanskrit meaning

।।श्रीमते रामानुजाय नमः।।

ॐ पूर्णमदः पूर्णमिदं पूर्णात्पूर्णमुदच्यते ।
पूर्णस्य पूर्णमादाय पूर्णमेवावशिष्यते ॥

       –बृहदारण्यकोपनिषत्, 5/1/1

"ॐ पूर्णम् अदः पूर्णम् इदम्
पूर्णात् पूर्णम् उदच्यते
पूर्णस्य पूर्णम् आदाय
पूर्णम् एव अवशिष्यते ।"

पूर्णमदः = पूर्णम् + अदस्
पूर्णमिदम् = पूर्णम् + इदम्
पूर्णमुदच्यते = पूर्णम् + उदच्यते
पूर्णमादाय = पूर्णम् + आदाय
पूर्णमेवावशिष्यते = पूर्णम् + एव + अवशिष्यते।

पूर्णम् = पॄ-इति धातुः ।तस्य क्त-कृदन्तम्। अत्र नपुंसकलिङ्गि (विशेषणम्)। तस्य प्रथमा विभक्तिः एकवचनं च ।

अदः =अदस् इति सर्वनाम । अत्र नपुंसकलिङ्गि । तस्य प्रथमा विभक्तिः एकवचनं च ।

इदम् =इदम्-इति सर्वनाम ।अत्र नपुंसकलिङ्गि । तस्य प्रथमा विभक्तिः एकवचनं च ।

पूर्णात् = पॄ-इति धातुः। तस्य क्त-कृदन्तम्। अत्र नपुंसकलिङ्गि(विशेषणम्)। तस्य पञ्चमी विभक्तिः एकवचनं च ।

उदच्यते = (उत् + अच्) अथवा उत् + अञ्च्) इति धातुः । भ्वा० सेट् उ० । अचुँ॑ अञ्चुँ  वा (गतौ याचने च) इत्येके॑ । तस्य कर्मणिप्रयोगे (क्रियापदम् ) लटि (वर्तमानकाले) प्रथमपुरुषे एकवचनम् ।
पूर्णस्य =पॄ-इति धातुः।तस्य क्त-कृदन्तम्। अत्र नपुंसकलिङ्गि (विशेषणम्)। तस्य षष्ठी विभक्तिः एकवचनं च ।

पूर्णम् = पॄ-इति धातुः। तस्य क्त-कृदन्तम्। अत्र नपुंसकलिङ्गि ( विशेषणम्)। तस्य द्वितीया विभक्तिः एकवचनं च ।

आदाय = आदा इति धातुः । तस्य ल्यबन्तम् ।धातुसाधितं अव्ययम्।

एव = अव्ययम्  

अवशिष्यते = (अव + शिष्) इति धातुः। तस्य कर्मणिप्रयोगे (क्रियापदम्) लटि (वर्तमानकाले) प्रथमपुरुषे एकवचनम् ।

शान्तिः = शान्ति-इति स्त्रीलिङ्गि नाम। तस्य प्रथमा विभक्तिः एकवचनं च ।

अदः पूर्णम् (अस्ति)
इदं पूर्णम् (अस्ति)
पूर्णात् पूर्णम् उदच्यते
पूर्णस्य पूर्णम् आदाय
पूर्णम् एव अवशिष्यते।

अदः पूर्णम् इदं पूर्णं पूर्णात् पूर्णम् उदच्यते, पूर्णस्य पूर्णम् आदाय (पश्यतः) पूर्णम् एव अवशिष्यते ।

"वह (परब्रह्म) पूर्ण है और यह (जगत्) भी पूर्ण है; क्योंकि पूर्ण (परब्रह्म) से ही पूर्ण (जगत्) की उत्पत्ति होती है। तथा पूर्ण (जगत्) का पूर्णत्व लेकर (अपने में समाहित करके) पूर्ण (परब्रह्म) ही शेष रहता है। हमारे त्रिविध ताप (आधिदैविक, आधिभौतिक और आध्यात्मिक) की शांति हो।"


अयं हि सुप्रसिद्धो मन्त्रः। अत्र मन्त्रे
पूर्णशब्दः सप्तकृत्वः आम्नातः । परिपूर्णे परब्रह्मणि भेदा वा अंशा वा तारतम्याणि वा नैव विद्यन्ते इति सुन्दरतया सरलतया च अयं मन्त्रः उद्घोषयति । आकाशवत् निरवयवं सर्वव्यापकं च ब्रह्म परिपूर्णमेव खलु ?

अदः तत्पदलक्ष्यं ब्रह्म, पूर्णम् (न कुतश्चित् व्यावृत्तम्, व्यापि इत्येतत्)। आकाशवत् व्यापि, अपरिच्छिन्नम् इति यावत्, इदं त्वं पदलक्ष्यं जीवस्वरूपम् अपि पूर्णं, ननु द्वयोः पूर्णत्वं वस्तुपरिच्छेदात् विरुद्धम् इत्यतः आह-पूर्णात् इत्यादि । पूर्णात् ब्रह्मणः पूर्णम् एव जीवस्वरूपम् उदच्यते उद्रिच्यते उदेति इति यावत्, पूर्णस्य परिणाम-असंभवेन ततः उत्पद्यमानस्य औपाधिकत्वम् एव महाकाशाद् उद्गच्छतः घटाद्याकाशस्य तथा दर्शनात् । औपाधिकस्य तदेव तथ्यं रूपं यतः सः उदेति इति निदानाभेदात् पूर्णात् उद्रिच्यमानं पूर्णम् एव इति भावः।

ननु जीवस्वरूपस्य पूर्णत्वे कुतः तत् न अनुभूयते ? तत्र आह-पूर्णस्य इत्यादि । पोर्णस्य यत् पूर्णं स्वरूपं तन्मात्रम् आदाय उपाध्यंशम् अपहाय (पश्यतः) पूर्णम् एव अवशिष्यते पूर्णम् एव स्वरूपम् अवभाति इति । घटेन सह अवलोक्यमानस्य नभसः अपूर्णत्वभाने अपि घटांशं विहाय अवलोकने पूर्णत्वस्य एव अनुभवः यथा इति भावः।


सोपाधिकतया दृश्यमानमिदं जगत् अपि पूर्णमेव । महाकाशः पूर्णः, घटाकाशोऽपि पूर्णः । पूर्णे ब्रह्मणि महत् अल्पम् इति भेदो नावकल्पते । पूर्णात् ब्रह्मणः आगतं सर्वमपि पूर्णमेव ब्रह्म । इदं जगदपि पूर्णमेव । अणुरेणुतृणकाष्ठादि सर्वमपि पूर्णः ब्रह्मैव । अविद्याकल्पितेषु उपाधिष्वेव तारतम्यं दृश्यते न तु पूर्णे ब्रह्मणि । एवंविद्वानेव ब्रह्मज्ञानी । सोऽपि पूर्णं ब्रह्मैव भवति ।

त्रिः शान्तिः(ॐ शान्तिः! शान्तिः!! शान्तिः!!!) पठनं तु आध्यात्मिकादित्रिविधोपद्रवशमनाय इति ध्येयम् । आदौ प्रणवघोषः च वेदोच्चारणनियतः मङ्गलम् आतनोति इति विज्ञेयम् ।

हिन्दी भाव

यह ईशावास्योपनिषद् का मन्त्र है। यह मन्त्र वास्तव में इसी सत्य की ओर इंगित करता है कि प्रत्येक वस्तु और प्रत्येक जीव स्वयं में पूर्ण होता है । 'पूर्णमदः पूर्णमिदं' – वह परब्रह्म भी पूर्ण है और यह कार्यब्रह्म भी पूर्ण है । 'पूर्णात् पूर्णमुदच्यते' – क्योंकि यह पूर्ण उस पूर्ण आत्मा से ही उत्पन्न हुआ है ।

समस्त ब्रह्माण्ड अपने आपमें पूर्ण हैं । ब्रह्माण्डों में व्याप्त समस्त वायु, अग्नि, जल आदि तत्व, समस्त रूप-रस-गन्ध आदि अपने आपमें पूर्ण हैं । समस्त काल, समस्त दिशाएँ – कुछ भी अपूर्ण नहीं हैं । इस प्रकार हम सब उस विराट के सूक्ष्म से भी सूक्ष्मतर कण होते हुए भी स्वयं में पूर्ण हैं, क्योंकि हम पूर्ण का अंश हैं । पूर्णता का बोध वास्तव में अद्वितीय होता है और उसका कोई विकल्प भी नहीं होता । यदि विकल्प खोज भी लिया जाए तो वह भी निश्चित रूप से पूर्ण ही होगा । हम सभी पूर्ण के भीतर भी हैं और हमारे भीतर ही पूर्ण है । क्योंकि हम सभी पूर्ण हैं । हम सभी एक ही पूर्ण का विविध रूपों में विस्तार हैं।

       –रमेशप्रसाद शुक्ल

       –जय श्रीमन्नारायण।

Jvara pancakam on Jagannatha - Sanskrit

श्रीजगन्नाथस्य ज्वरपञ्चकम्
स्नानाधिक्यान्मनुसुततनौ जायते हि ज्वरादि
र्दारोर्देहे प्रभवति कथं सोपि चित्रेषु चित्रम्।
वार्त्ता सत्यं त्रिभुवनपतिः श्रीजगन्नाथदेवः
स्नानाद् रुग्णो विषमविषयस्तल्पशायी गृहान्तः।।
रोगाक्रान्ताद् विकलहृदयो रत्नवेदीं न याति
पीडाग्रस्तो भजति च गदं दर्शनं नो ददाति।
वैद्यादेशाज्ज्वरसुशमनं हौषधीयं प्रलेपं
देहे दत्त्वा विरसवदनाः सेवकास्तं यतन्ते।।
हाहाकरः सकलजगति व्याधिनाशः कदा स्याद्
भक्ता दुःखात् सजलनयना द्वारदेशं नमन्ति।
भावग्राही मनुजमनसो भावनां सोप्यजानात्
दूतैर्भक्तान् वदति परमो यात चालारनाथम्।।
रोगे नष्टे कतिपयदिने दिव्यनेत्रोत्सवो मे
यूयं सर्वे प्रमुदितमुखाः दर्शनं प्राप्स्यथैव ।
तस्मिन् काले मम च नगरे स्यन्दनीयां सुयात्रां
दृष्ट्वा हृष्टाः सुफलनिकरं नेष्यथ स्वेच्छया वै।।
तापायाधिकवारिणा सुरभिणा
स्नात्वा मुदा श्रीहरि
र्हैमाद् रोगगतो महौषधिचयं तच्छान्तये सेवते।
हे भक्ता!यदि दारुदेह उदकात्  प्राप्नोति कष्टं महत्
तापात्तापितमानवा बहुजलस्नानेन रुग्णा न किम्॥


LOST son - a whatsapp forward- sanskrit joke

रीना :- मम पुत्रः मासत्रयात् विद्यालयं न गतवान् l ☹

स्नेहितः :- किमर्थं तथा अभवत् ?  
रीना :- अहं वदामि l एकस्मिन् दिने मम पुत्रः मार्गे अदृश्यः जातः l तदा मम पतिः वेट्साप् मध्ये  पुत्रस्य भावचित्रेण सहितं सन्देशं प्रेषितवान् l तन्नन्तरं पञ्चनिमेषान्तरादेव सः लब्धवान् l तस्मात् वेट्साप्  कृते धन्यवादं समर्पयिष्ये l परन्तु तद्दिनादारभ्य सः शालां न गतवान् l  किमर्थमित्युक्ते यदा कदापि जनाः शालां गच्छन्तं मम पुत्रं मार्गे पश्यन्ति, पुनः तं गृहम् आनयन्ति l यतः प्रेषितः सन्देश: इदानीमपि वेट्साप् मध्ये भ्रमन् अस्ति l🙁🙁 😁😁😁😂😂😂😂

Story of settamma mayamma song of tyagarajar

ஸ்ரீ ராம தரிசனம்*

' *ராமா*.. *நீயா என்* *வீட்டுக்கு வந்தாய்?*' 
*தியாகராஜரின் அதிகாலை உருக்கம்*

திருவையாற்றில் ஒரு மாலைப் பொழுது. தியாகராஜ சுவாமிகள் தனது வீட்டுத் திண்ணையில் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார்.


*குரல் கேட்டுக் கண் விழித்தார் தியாகராஜர். 80 வயது வயோதிகர் ஒருவரும், அவரின் மனைவியும், சுமார் 20 வயது இளைஞன் ஒருவரும் கைகூப்பி நின்றிருந்தனர் தெருவில். அவர்கள் உடம்பில் அழுக்கும், புழுதியும் படிந்திருந்தன. வெகு தூரத்திலிருந்து வந்தவர்கள் போல் தோற்றம் அளித்தனர்*.

''வாங்கோ... உள்ள வாங்கோ...'' - அவர்களை வரவேற்று நமஸ்காரம் செய்தார் தியாகராஜர்.

'மாதா, பிதா, குருவுக்குப் பிறகு வீட்டுக்கு வந்த விருந்தாளிகளை தெய்வமாக நினை!' என்கிறது உபநிஷத்துகளும் வேதங்களும். 'அதிதி தேவோ பவ.'

*வயோதிகர் பேச ஆரம்பித் தார்: ''நாங்க வடக்கே ரொம்ப தூரத்திலிருந்து க்ஷேத்ராடனம் பண்ணிண்டு வர்றோம். ராமேஸ்வரம் போகணும். பகவான் கருணை வைக்கணும்... காலைல எழுந்து ஸ்நானம் செஞ்சுட்டு நடக்கணும். இன்னிக்கு ராத்திரி உங்க வீட்டுல தங்கலாம்னு இருக்கோம்!''*

''ஆகா... தாராளமா தங்குங்கோ!'' என்று மகிழ்வுடன் சம்மதித்த தியாகராஜர், தன் மனைவியிடம் இரவில் அவர்களுக்கும் சேர்த்துச் சமைக்கச் சொன்னார்.

*அவர் மனைவியோ, ''நமக்கே ராத்திரி சாப் பாட்டுக்கு அரிசி இல்லே... இவங்களை எப்படி உபசாரம் பண்றதுனும் தெரியலை. சரி... பக்கத்துல போய் கொஞ்சம் அரிசி கடன் வாங்கிண்டு வரேன்!'' என்று கையில் பாத்திரத்துடன் மனைவி கிளம்பினார்*.

அதை கவனித்த வயோதிகர், ''எங்களுக்காகச் சமைக்க வேண்டாம். என்கிட்ட தேனும் தினை மாவும் இருக்கு. ரெண்டையும் பிசைஞ்சு, ரொட்டி மாதிரி தட்டி, சுட்டுச் சாப்பிட்டா ருசியா இருக்கும். நாம எல்லோரும் அதையே சாப்பிடுவோமே!'' என்றார்.

*அதன்படி அன்று இரவில் அனைவரும் பசியாறினர். வீட்டுத் தாழ்வாரத்தில் படுத்த விருந்தாளிகளிடம் தியாகராஜர் க்ஷேத்திராடனம் பற்றி விடிய விடியப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்*.

கோழி கூவிற்று. ''அடடா... பொழுது விடிஞ்சாச்சா?'' என்று எழுந்தார் வயோதிகர். உடனே அவர் மனைவியும், இளைஞனும் கூட எழுந்தனர். ''நாங்க அப்படியே காவிரியில ஸ்நானம் செஞ்சுட்டுக் கிளம்பறோம்!'' என்றார் முதியவர்.

*தியாகராஜர், தன் மனைவியுடன் அவர்களை நமஸ்காரம் செய்தார். பின்பு வாசலில் இறங்கி, அவர்கள் கண்ணிலிருந்து மறையும் வரை அவர்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் தியாகராஜர். சட்டென்று அந்த வயோதிகர் வில்லுடன் ராமபிரானாகவும், அவருடன் வந்த முதிய பெண்மணி சீதா பிராட்டி யாகவும், இளைஞன் அனுமனாகவும் காட்சியளித்து மறைந்தனர்*.

தியாகராஜர் பரவசத்துடன் தெருவில் ஆனந்தக் கூத்தாடினார். *''ராமா... ராமா... நீயா எனது வீட்டுக்கு வந்தே?... என் தெய்வமே*... *நீயா வந்தாய்? ரொம்ப தூரத்திலேருந்து நடந்து வந்ததா* 
*சொன்னியே*... *பேசியே ராத்திரி முழுக்க உன்னை தூங்க விடலையே... மகாபாவி நான்!*

காலைப் பிடித்து அமுக்கி, உன் கால் வலியைப் போக்காமல் பேசிக் கொண்டே இருந்தேனே. ராத்திரி நீ கொண்டு வந்ததை நாங்க சாப்பிட்டோமே?

*என் வீட்டுல தரித்திரம் தாண்டவமாடறதுனு தெரிஞ்சிண்டு, நீ ஒரு தாய்- தகப்பனா இருந்து எங்க பசியைப் போக்கினியே...'' என்று புரண்டு புரண்டு அழுதார் தியாகராஜ சுவாமிகள்*.

*அப்போது அவரிடமிருந்து பிறந்த வசந்தா ராக கீர்த்தனைதான், 'சீதம்ம மாயம்மா...' என்பது*.

ராம் ராம் ராம் ராம் ராம் ராம்....

Sanskrit subhashitam


प्रियप्राया वृत्तिः विनयमधुरो वाचि नियमः
प्रकृत्या कल्याणी मतिरनवगीतः परिचयः।

पुरो वा पश्चाद्वा तदिदमविपर्यासित रसं
रहस्यं साधूनामनुपदि विशुद्धं विजयते॥

priyapraayaa vruttih vinayamadhuro vaachi niyamah

prakrutyaa kalyaaNee matiranavageetah parichayah

puro vaa pashchaadvaa tadidamaviparyaasita rasam

rahasyam saadhoonaamanupadhi vishuddham vijayate

Loving, polite and pleasing interaction with others,  controlled speech, a heart which only thinks of the good of others, introduction which is not boastful, uniform behaviour before and after (when face to face or behind one's back) – these are the secrets of pure, simple and saintly souls.

criticism of someone may be valid, but mouthing it to someone other than the person whom you're criticizing is never to help that person improve, and therefore has great power to harm. Wield that power responsibly. Harm dealt to another person's reputation is a grievous harm indeed.

"Slander or calumny" means to damage the good name of another person by lying.

 "Respect for the reputation of persons forbids every attitude and word likely to cause them unjust injury. ... "Detraction and calumny destroy the reputation and honor of one's neighbor.

Honor is the social witness given to human dignity, and everyone enjoys a natural right to the honor of his name and reputation and to respect. Thus, detraction and calumny offend against the virtues of justice and charity."

Be Calm:
Answering is the oil which feeds the lamp of calumny, silence is the water which extinguishes it."

A vigorous defense could make us appear to be guilty or it could add fuel to the fire stoked by the calumniator. Many times it is best to let the calumniator's fire burn itself out. Furthermore, if our reputation is good then it will speak for us and launching a vigorous defense may not even be necessary.

Translation and Commentary by Vaadhulan
சான்றோர் எனப்படுவர் மற்றவர் முகத்திற்கு முன்னும், பின்னும்  அன்பாகவும், பண்புடனும், பாசத்துடனும், இனிமையான மற்றும் கனிவான சொற்களில் பேசி இன்புறுவர். மேலும் மற்றவர்களின் நலனில் அக்கறை கொண்டு இருப்பர். 

உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று பேசுவார்
உறவு கலவாமை வேண்டும்.
-இராமலிங்க அடிகளார்.

வாயொன்று சொல்லும், மனம் ஒன்று நினைக்கும் மனிதர்கள் தான் இங்கு அதிகம்.  உள்ளும் புறமும் வேறாய் இருக்கும் வஞ்சகர்கள் அவர்களாக வந்து நம்மோடு கலந்து விடுவார்கள். நாம் அவர்களை தேடி போவது இல்லை. நாம் அறியாமல் நடப்பது. எனவே, வள்ளலார், அது போன்ற மனிதர்களின் உறவு கலவாமை வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார். 


புறங்கூறிப் பொய்த்துயிர் வாழ்தலின் சாதல்
அறங்கூறும் ஆக்கம் தரும்.

புறங்கூறிப் பொய்யாக நடந்து உயிர் வாழ்தலை விட, அவ்வாறு செய்யாமல் வறுமையுற்று இறந்து விடுதல், அறநூல்கள் சொல்லும் ஆக்கத்தைத் தரும்.

ஐயமற்று உறுதியோடு நம்பியவர் வீட்டில் தீமை புரிந்து ஒழுகுபவர், இறந்தவரன்றி வேறு அல்லர்.

துளியும் சந்தேகம் கொள்ளாது, உறுதியோடு நம்பி, நட்புடன் சகஜமாகப் பழக அனுமதித்த பின்,
உண்ட வீட்டிற்கு இரண்டகம் செய்தாற்போல், அவர்களை புறம் கூறி ஏமாற்றித் துரோகம் இழைத்தவனை என்ன செய்வது? நம்பிக்கைத் துரோகங்களுக்கு மன்னிப்பே இல்லை. பிறகு எப்படிப் பழி தீர்ப்பது? இங்கேதான் வள்ளுவரின் அருமையான பாணி கை கொடுக்கிறது. இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர் நாண நன்னயம் என்பது போல், இந்த நம்பிக்கைக் துரோகியைச் செத்தாருள் வைத்துவிடச் சொல்லுகின்றார். அதற்கான பொருள் அவரைத் தீர்த்துக் கட்டுவது அல்ல. அவரை வாழ்வில் இனிச் செத்தவராய் நினைந்து தோழமையோ, பகைமையோ பாராட்டாது இருந்து விடச் சொல்லுகின்றார். இதுவே இங்கு மறை பொருள்.

நம்பிக்கைத் துரோகம் இழைத்த இழியவரைச் செத்தவராய்க் கொண்டு தொடர்பைத் துண்டித்து விட்டால், இனிமேலாவது துரோகங்கள் தொடராது, நிகழ்ந்த இன்னல் விரிவடையாது, சாத்வீகமான, அமைதியான முறையில் உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையாகாது, பொறுப்போடு செய்யும் காரியம், கொடுக்கும் தண்டனை என்பது இது தான். கோபத்தை மௌனத்தால் வெல்லுவது போலும், தவறினை நிறுத்துவதோடு, தவறிழைத்தவரையும் தண்டிக்கும் ஒரே விதம்.

துரோகங்களுக்கு மன்னிப்புக் கிடையாது. எனவே மறக்காது அவரை உயிரோடு இருந்தும் இறந்தவராய்க் கொண்டு வாழ்வைத் தொடருங்கள். அவர் செய்த தவறிற்குத் தண்டனை இந்த வாழ்வில் மீண்டும் உங்களது நட்பு, அண்மை கிட்டாது இருக்கட்டும்.

உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று பேசும் உறவுகள் கலக்காது இருப்போமாக.

Dad is more than my mother - A short story

அப்பா தான் அம்மாவுமே ! J K SIVAN

இது ஒரு அப்பா தின குட்டிக்கதை. என்னால் இயன்ற சிறு பரிசு

வெங்கிட்டு என்கிற வெங்கட்ராகவநாராயணாச்சாரி படிக்காதவன். எப்படியோ ஏதோ வேலை செய்து குடும்பத்தை காப்பாற்றினான். அவன் பெண்ணை கஷ்டப்பட்டு வளர்த்து படிக்கவைத்தான்.
அவள் படித்த பள்ளிக்கூடத்திலேயே தோட்ட வேலை அவனுக்கு கிடைத்தது.

தோட்டத்தில் பாத்தி கட்டி நீர் வார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது '' யோவ் வெங்கு உன்னை பிரின்சிபால் மேடம் கூட்டிட்டு வர சொன்னாங்க. வா''

''அந்த அம்மாள் பார்க்கவே கடுகடு என்றிருப்பாள். எல்லோரிடமும் கத்துவாள். கடவுளே கிருஷ்ணா நான் என்ன தப்பு செய்து இன்று மாட்டிக்கொண்டேனோ.'' உடல் மடங்கு வியர்த்து பயத்தோடு அவள் அறையில் கைகட்டி நின்றான்.

"வெங்கு வாங்க உள்ளே '' அழைத்தாள் . ஆண்வர்க்க அதிகாரக் குரல் கொண்ட பெண்! சிறந்த நிர்வாகி அதனால் தானோ? அவனை ஏற இறங்க மூக்கு கண்ணாடி வழியாக பார்த்தாள் . தாடி மீசை கிழிந்த வேஷ்டி. மேலே துண்டு. அவள் எதிரே மேசையில் ஒரு பேப்பர்.
''இதைப்படி ''
''வேண்டாங்க, இல்லீங்க''
''படி நீயே படி ''
''எனக்கு இங்கிலிஷ் தெரியாதுங்க. அம்மா நான் ஏதாச்சும் தப்பு பண்ணிருந்தா மன்னிச்சுடுங்க. இனிமே அப்படி செய்யமாட்டேம்மா. சத்தியமா '' கண்களில் நீர் வழிய குரல் தழுதழுக்க சொன்னான்.
"என்ன நீ ஏதோ இல்லாத கற்பனை பண்ணி அழுவறே .நிறுத்து. உன் பொண்ணு கீதா ரொம்ப கெட்டிக்காரி.ரொம்ப உழைத்து படிக்கிற பொண்ணு. அவள் வகுப்பு ஆசிரியை இதை எடுத்துக்கொண்டு வந்து என்னிடம் தந்தாள். உன் பொண்ணு எழுதியதை நீயே படின்னு சொன்னேன்.''

''அம்மா தாயே என் பொண்ணு எதிர்காலத்தையே உங்க கிட்டே ஒப்படைச்சிட்டேன் தாயே. அவள் நல்லா படிச்சு முன்னேறினா போதும் மா. எனக்கு சம்பளம் கூட வாணாம். நிறைய வேலை செய்றேன்''.-- வெங்கு.

இரு ஒரு டீச்சரை கூப்பிட்டு படிச்சு உன் பொண்ணு எழுதியதை உனக்கு தமிழிலே சொல்ல சொல்றேன்
டீச்சர் படித்து தமிழிலே என்ன சொன்னாள் ?

''இன்னிக்கு அப்பா தினம் பத்தி எழுத சொன்னாங்க டீச்சர். நான் கொடுக்காப்புளி பட்டி. அங்கே பள்ளிக்கூடம் ஆஸ்பத்திரி இல்லை. நிறைய பேர் வைத்தியம் படிப்பு இல்லாமே வாழ்ந்து செத்தவங்க. கடுமையான ஜுரத்திலே மருந்து இல்லாமே செத்தவங்களில் எங்க அம்மாவும் ஒருத்தி. என்னை கையிலேந்தி கொஞ்சினதா ஞாபகம் கூட இல்லே. எங்க அப்பா தான் எனக்கு அம்மா. எனக்கு ஊட்டி, தூக்கி, கதை சொல்லி, வளர்த்தவர். இந்த பெரிய உலகத்திலே எனக்குன்னு இருக்கிற ஒருத்தர். எல்லோரும் நான் ''அம்மாவையே முழுங்கியவள்'' னு தான் ஊர்லே சொல்லுவாங்க. அப்படி அப்பா ஒருநாளும் நினைக்கலே. எங்கப்பாவை, பாட்டி தாத்தா, ஊர்க்காரங்க எல்லாம் இன்னொரு கல்யாணம் பண்ணிக்க சொன்னாங்க. முடியாதுன்
னுட்டார். அவங்க தொந்தரவு தாங்காமே ஊரை விட்டு ஒருநாள் என்னை தூக்கிக்கிட்டு வந்துட்டாரு.இந்த ஊருக்கு வந்தூட்டோம். எட்டு வருஷமா எங்கெல்லாமோ வேலை செஞ்சு இங்கே வந்தோம் . எல்லா கிடைக்கறது என் பெண்ணுக்கு கிடைக்கல்லீன்னா அது எனக்கும் வேணாம் என்று ரொம்ப பக்ஷணங்கள் அவர் சாப்பிடறதில்லே. கிடைச்சதெல்லாம் எனக்கு தான் கொண்டு வந்து கொடுப்பார். இப்போ கொஞ்சம் வயசானவுடன் தான் எனக்கு புரியுது அவர் செஞ்சது. எவ்வளவு வசதி கொடுக்க முடியுமோ அதெல்லாம் கஷ்டப்பட்டு எனக்கு கொடுத்தவரு எங்கப்பா. இந்த பள்ளிக்கூடம் ரொம்ப பேரும் புகழும் பெற்றது. இங்கே படிச்ச பசங்கள் வாழ்க்கையிலே ரொம்ப முன்னேறி வசதியா வாழறங்கன்னு கேள்விப்பட்டு எப்படியோ என்னை இங்கே சேர்த்தாரு . ஆறு வருஷம் ஆயிடுச்சு. எப்படியோ ஒரு வேலையும் இங்கேயே கிடைச்சு அப்பப்போ என்னை பார்க்கறார்.

கருணை, தயை, பாசம், தியாகம் இதெல்லாம் அம்மாவுக்கு மட்டும் தான் ன்னு சொன்னா அது எங்கப்பாவிடம் ஜாஸ்தின்னு நான் அனுபவத்தில் சொல்வேன்.ப எங்கப்பா தான் எனக்கு சிறந்த அம்மா
அம்மா தினம் பற்றி எழுத சொன்னா இதை தான் எழுதுவேன். இந்த பள்ளிக்கூடத்தில் கடினமாக மனநிறைவோடு உழைக்கும் தோட்டக்காரர் தான் என் அப்பா வெங்கட்டராகவநாராயணச்சாரி. நமஸ்காரம் அப்பா.''

கீதாவின் ஆங்கில கட்டுரையை டீச்சர் படித்தபோது பூரண அமைதி. வெங்குவின் விக்கி விக்கி அழும் சத்தம் மட்டும் கேட்டது. அந்த பேப்பரை வாங்கி கண்ணில் ஒற்றிக்கொண்டு மார்பின் மேல் அழுத்தி வைத்துக்கொண்டான்.

மேடம் அவனை ஒரு நாற்காலியில் அமர்த்தி குடிக்க குளிர்ந்த நீர் கொடுத்தாள். ''வெங்கு சார் இந்த வருஷம் எங்கள் பள்ளியில் ஆண்டு விழாவில் நீங்க சிறப்பு விருந்தினர். இந்த பள்ளிக்கூடத்தில் இதுவரை குழந்தைகள் எழுதிய கட்டுரையில் இது தான் சிறந்தது. பள்ளி முழுதும் உங்கள் பெண்ணுக்கு கடமைப்பட்டிருக்குது. பாராட்டுகிறது. ஒரு பெண்ணுக்கு தந்தையின் மேல் உள்ள நம்பிக்கை, பாசம், அன்பு எல்லாமே சில வார்த்தைகளில் முழுமையாக எழுதப்பட்டுள்ளது. எனவே சிறந்த பெற்றோர் விருது உங்களுக்கு தரப்போகிறோம். அப்பாவும் அம்மாவாகலாம் என்று நிரூபித்தவர் நீங்கள்.


What work to do till death?- Sanskrit subhashitam

दिवसेनैव तत् कुर्यात् येन रात्रोव्  सुखं वसेत् यावज्जीवम्  च तत्कुर्यात् येन प्रेत्य सुखं वसेत्  
                          -  विधुरनीति
divasEna tat kuryAt yEna
              rAtrow sukham vasEt
yAvajjIvam cha tatkuryAt
              yEna prEtya sukham vasEt
                          – Vidhura Neeti
தி3வஸேனைவ தத் குர்யாத்
 யேன ராத்ரௌ ஸுக2ம் வஸேத்
யாவஜ்ஜீவம் ச தத்குர்யாத்
       யேன ப்ரேத்ய ஸுக2ம் வஸேத்  
                      - -விது4ர நீதி
இரவில் அமைதியாய்  உறங்க வைக்கும் செயலை  நாள்  முழுதும்  செய்; இறந்த பின் அமைதியாய் வாழ  வைக்கும் செயலை  ஆயுளெல்லாம்  செய்.

5th day in spoken Sanskrit camp

Daily practice 2hour and sanskrit talk in days

१) *तृतीया विभक्ति*
   वालकः *कन्दुकेन* क्रीडति 
    जनाः *लोकयानेन* गच्छन्ति 

*) लता--लतया/लेखनी--लेखन्या/भवती—भवत्या
   *लतया* ग्रामः गम्यते
   *बलिका* लेखन्या लिखति 

२) *सह/विना*

*) सह-- *रामेण सह* सीता वनम् अगच्छत् । 

*) विना--*जलेन विना* मिनः न जीवति । 

३) *अद्यतन/श्वस्तन/ह्यस्तन*

  अद्यतन-- *अद्यतन* भोजनं कथम् आसीत् ? 
  ह्यस्तन-- *ह्यस्तन* पश्नपत्रिका सरला आसीत् । 
  श्वस्तन-- *श्वस्तन* गमनार्थं भवान् प्रस्तुतं वा ? 

४) *गत/आगामी*
   गत-- *गत* वुधवासरे शिविरं समाप्तम् अभवत् 
  आगामी-- *आगामी* वृष्टिः निर्वाचनं भविष्यति 

५) *यदा/तदा* 

*यदा* वृष्टिं भविष्यति, *तदा* छत्रम् उद्घाटयतु । 
*यदा* शिक्षकः आगच्छति, *तदा* पठनं भवति । 

६) स्म- 
     सः वने *भ्रमति स्म* । 
     बालकः प्रान्ते *कीडति स्म*
    अध्यापिका मम प्रशंसा *करोति स्म* । 

७) *अभवत्*
   अद्य वृष्टि अभवत् 
   अद्य संस्कृतशिविरम् अभवत् । 
८) क्त्वा— 
     *गम्+त्वा-गत्वा , दृश्+त्वा, कृ+त्वा*

  सः बिद्यालयं *गत्वा* पठति 
   सा चलचित्रं *दृष्टा* आगच्छति 
    सः भोजनं *कृत्वा* गृहं गच्छति 

९) तुमुन्-    

सः *पठितुं* गच्छति 
भवान् *क्रीडितुम्* आगच्छति 

         निर्देशानुसारं पठतु 

 sunil kumar panigrahi 

Tuesday, July 16, 2019

Certain dos & donts about eclipse

க்ரஹணத்தை பற்றி சிறிது வெளியிடுகிறேன். விரும்பியோர் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள்.

सूर्यग्रहे नाश्नीयात् पूर्वं यामचतुष्टयम् ।

चन्द्रग्रहे तु यामांस्त्रीन् बालवृद्धातुरैर्विना।।

"ஸூர்யக்ரஹே து நாஶ்னீயாத் பூர்வம் யாமசதுஷ்டயம்| சந்த்ரக்ரஹே து யாமாம்ஸ்த்ரீன் பாலவ்ருத்தாதுரைர்வினா||"

க்ரஹணம் ஸூர்ய,சந்த்ர க்ரஹணம் என இருவிதம்.

ஸூர்யக்ரஹணம் ஏற்படுவதற்கு முன் நான்கு யாமங்களும் சந்த்ரக்ரஹணத்தில் மூன்று யாமங்களும் உணவு உட்கொள்ளக்கூடாது.

ஒரு யாமம் என்பது மூன்று மணி நேரங்களை கொண்டது.தற்போது வரும் சந்த்ரக்ரஹணமானது இரவு 01.32 நிமிடங்களுக்கு ஆரம்பிப்பதால் மாலை  5-00 க்குள் போஜனங்களை முடித்துக்கொள்ளவேண்டும்.இது அனைவருக்கும் பொதுவானதா என்றால் "பால வ்ருத்த ஆதுரை:வினா"என்று ஸமாதானம் அளிக்கிறது ஸ்ம்ருதி.அதாவது சிறுவர்கள், முதியவர்கள், நோயுற்றோர் ஆகியோருக்கு விதிவிலக்கு அளிக்கப்படுகிறது.சரி அப்படியானால் விதிவிலக்கு அளிக்கப்பட்டோர் க்ரஹணஸமயத்திலும் சாப்பிடலாமா?என்றால் க்ரஹணத்திற்கு முதல் வரை மட்டுமே அவர்களுக்கு விலக்கு. இரவு 9.30 முதல் யாமத்திலிருந்து அவர்களும் எல்லோரைப்போலவும் இருக்கவேண்டும். இதென்ன அய்யா அவர்களும் மனிதர்கள் தானே ?என்னைப்போலவே அவர்களுக்கும் தோஷம் வராதா என்றால் பேருந்தில் அனைவருக்கும் ஒரே கட்டணம் என்றாலும் ஊனமுற்றோர் முதியோர் மாணவர்களுக்கு குறைந்த கட்டணச்சலுகை இருப்பது போன்று இதை புரிந்தகொள்ளவேண்டும்.இங்கே ஶாஸ்த்ரம் வளைந்துகொடுக்கவில்லை.அனுக்ரஹித்து இருக்கிறது.


 ஒருநாளைக்கு பகலும் இரவும் ஆக அறுபது நாழிகைகள். எல்லா நாட்களிலும் இவை ஸரிஸமமாக இருப்பதில்லை. சிலமாதங்களில் பகலும் சிலமாதங்களில் இரவும் அதிகரிக்கும். இந்த க்ரீஷ்மருதுவில் பகற்பொழுது அதிகம். இரவு சற்றே குறைவு.


அஹஸ் எனப்படும் பகற்பொழுதை அறுபது நாழிகைகளில் கழித்துள்ளோம்.

பகற்பொழுதின் ஒருயாமத்திற்கு 0:18:30விநாழிகைகள் அதிகமாகவும் இரவில் ௸விநாழிகைகள் குறைவாகவும் வரும்.

பகலின் ஒரு யாமத்திற்கு மூன்று மணிநேரம் ஏழரை நிமிடங்கள்.

இரவில் 2:52:30நிமிடங்கள். இதை வைத்து கணக்கிட்டு கொள்ளுங்கள்.

உணவு உட்கொள்ளுதல் என்பதை ஏன் தடுக்கிறது தர்மஶாஸ்த்ரம் என்றால் அதற்கு பல காரணங்களை விஜ்ஞானத்தோடு ஸம்பந்தப்படுத்தி கூறுவர். அதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. இதை நாம் நவீன விஜ்ஞானத்தோடு ஸம்பந்தப்படுத்த தேவை என்ன?அப்படிச்செய்வதால் ருஷிவாக்யங்களையும் முன்னோர் வாக்யங்களை பரிசோதிப்பதோடு அல்லாமல்  பகுத்தறிவு என சொல்லுக்கொண்டு திரிவோருக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாக்கப்படுகிறோம்.நமக்கு அதெல்லாம் நேரத்தை வீண்செய்யும் வேலைகள்.

எல்லா விஷயத்தையும் நவீன விஜ்ஞானத்தோடு பொருத்திப்பார்ப்பது தேவையற்ற செயல்.அம்மா சாதம் ஊட்டும்போது "நிலா நிலா ஓடிவா"என்றால் அதெப்படி இங்கே வரும்.நாமல்லவா போகவேண்டும் என்பர் அரைகுறை அறிவாளிகள். அங்கே நிலாவை வரவழைப்பது அல்ல  முக்யத்வம்.குழந்தைக்கு அன்னத்தை ஊட்டுவதல்லவா முக்யம்.இதை புரிந்துகொள்ளாதவர் பகுந்தறிந்து ப்ரயோஜனம்.


பாலர்களுக்கும் வ்ருத்தர்களுக்கும் நோயாளிகளுக்கும் (கர்ப்பிணிகளையும் சேர்த்து)முதல் யாமத்திலிருந்து ஆஹார நியமம் ஆரம்பிக்கிறது. தோராயமாக இரவு 8.30 மணியில் இருந்து நியமம் ஆரம்பம்.

சரி முன்கூட்டியே சமைத்தவைக்கலாமா?சமைத்துவைக்கப்பட்ட பண்டங்களின் நிலை என்ன?

க்ரஹணகாலத்தில் உண்ணத்தடைபோன்றே தற்சமயத்தில் ஸித்தமாக இருக்கும் உணவும் த்யாஜ்யம்.சாதம்,குழம்பு, ரஸம்,கறிவகைகளும் இதில் அடக்கம்.


आरनालं पयस्तक्रं दधिस्नेहाज्यपाचितम् ।

मणिकस्थोदकं चैव न दुष्येद्राहुसूतके ।। "ஆரநாலம் பயஸ்தக்ரம் ததி ஸ்நேஹாஜ்யபாசிதம்|மணிகஸ்தோதகம் சைவ ந  துஷ்யேத் ராஹுஸூதகே||

*அன்னம் பக்வமிஹ த்யாஜ்யம் ஸ்நானம் ஸவஸனம் க்ரஹே|வாரி தக்ராரநாலாதி திலதர்ப்பைர் ந துஷ்யதி"

என்கிறது "ஜ்யோதிர் நிபந்தமும் மன்வர்த்த முக்தாவளியும்".நிறைய தண்ணீர் விட்டு தயாரிக்கப்பட்ட கஞ்சிக்கு ஆரநாலம் எனப்பெயர்.பால்,மோர் ,நிறைய நெய்விட்டு தயாரிக்கப்படும் பதார்த்தங்கள் ஆகியவற்றில் தர்ப்பை போட்டு வைத்திருந்தால் க்ரஹணத்திற்கு பின்னர் மீண்டும் உபயோகிக்கலாம்* .

நீரை நிரப்ப உபயோகப்படுத்தும் பெரிய பாத்திரங்களுக்கே "மணிகம்"என்று பெயர்.

அவைகளுக்கும் தோஷமில்லை. ஆகவே வாட்டர் டேங்க் தண்ணீரை வீண் செய்யவேண்டாம்.

க்ரஹணத்தின் ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் ஸ்நானம் செய்யவேண்டும்.

சாதாரணமாக இரவில் கட்டாயம் ஏற்பட்டால் ஒழிய ஸ்நானம் செய்யக்கூடாது. ஆனால் க்ரஹணத்தில் இரவானாலும் ஸ்நானம் அவஶ்யம். 

நீரை பொறுத்து பலன் அதிகரிக்கிறது.

மார்க்கண்டேயர் கூறுகிறார்:


अपराख्यं परोदकात् ।


ततः प्रस्रवणोदकम् ।।

ततोपिसारसं पुण्यं 

ततः पुण्यं नदीजलम् ।

तीर्थतोयं ततः पुण्यं

महानद्याम्बु पावनम।।

तत्स्थोपि गङ्गाम्बु


"ஶீதமுஷ்ணோதகாத் புண்யம் அபாரக்யம் பரோதகாத்|பூமிஷ்டம் உத்த்ருதாத் புண்யம் தத:ப்ரஸ்ரவணோதகம்||

ததோபி ஸாரஸம் புண்யம் தத:புண்யம் நதீஜலம்|தீர்த்ததோயம்

தத:புண்யம் மஹாநத்யம்பு பாவனம்||

தத:ஸ்தோபி கங்காம்பு புண்யம் புண்யஸ்ததோம்புதி:"

வென்னீரை காட்டிலும் தண்ணீரும் பிறர் கொணர்ந்ததை காட்டிலும் தான் கொணர்ந்ததும் அதை காட்டிலும் பூமியில் இருப்பதும் அதைக்காட்டிலும் குட்டையும் அதைக்காட்டிலும் ஸரஸ்ஸும் அதைக்காட்டிலும் நதியும்  புண்யதீர்த்தமும் அதைக்காட்டிலும் கங்கையும் அதைக்காட்டிலும் ஸமுத்ரமும் அதிக புண்யங்களை தருபவை. முடிந்ததை உபயோகப்படுத்திக்கொள்ளலாமே!


க்ரஹண விஷயங்கள் 


ग्रस्यमाने भवेत् स्नानं ग्रस्ते होमं विधीयते।

मुच्यमाने भवेद्दानं मुक्ते स्नानं विधीयते ।।

ஹேமாத்ரி வசனம்:

"க்ரஸ்யமானே பவேத் ஸ்நானம் க்ரஸ்தே ஹோமம் விதீயதே|முச்யமானே பவேத் தானம் முக்தே ஸ்நானம்


க்ரஹண ஆரம்பத்தில் ஸ்நானம் செய்யவேண்டும். மத்யகாலத்தில் ஹோமங்கள் செய்வேண்டும்.விடும் காலத்தில் தானங்கள் செய்யவேண்டும். விட்டபின் ஸ்நானம் செய்யவேண்டும்.

मुक्तौ यस्तु न कुर्वीत स्नानं ग्रहणसूतके ।

स सूतकी भवेत्तावद्यावत्स्यादपरो ग्रहः ।।

"முக்தௌ யஸ்து ந குர்வீத ஸ்நானம் க்ரஹணஸூதகே| ஸ ஸூதகீ பவேத் தாவத் யாவத் ஸ்யாத் அபரோ க்ரஹ:"||

க்ரஹணம் விட்டபின் எவர் ஸ்நானம் செய்யவில்லையோ அவர் அடுத்த க்ரஹணம் வரை ஸூதகீ(தீட்டுள்ளவர்)ஆகவே கருதப்படுவார்.

ஒருக்கால் பிறப்பு தீட்டு, இறப்பு தீட்டு அனுஸரித்துகொண்டிருப்போர்க்கு க்ரஹணகாலத்தில் எப்படி நியமம்?

௸தீட்டு உள்ளவர்களாக இருந்தாலும்கூட க்ரஹண ஸமயத்தில் அவர்களுக்கு தீட்டில்லை அவர்களும் கூட க்ரஹணத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்

பஹிஷ்டா ஸ்த்ரீ விஷயத்தில் கூட ஸ்நானம் விதிக்கப்படுகிறது.அனைவரும் உபயோகிக்கிம் பாத்ரமில்லாபல் வேறு பாத்திரத்தில் தீர்த்தம் கொண்டு ஸ்நானம் செய்யவேண்டும். அவர்கள் ஸ்நானம் ஆனபின் வஸ்த்ரங்களை பிழியக்கூடாது. ஶரீர உஷ்ணத்தினாலேயே காயவைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

தர்ப்பண விஷயம்.

இதில் இருவேறு கருத்துக்கள் உள்ளன.

त्रिदशाः स्पर्शसमये तृप्यन्ति पितरस्तथा।

मनुष्यामध्यकालेतु मोक्षकालेतु राक्षसाः

த்ரிதஶா:ஸ்பர்ஶஸமயே த்ருப்யந்தி பிதரஸ்ததா|

மனுஷ்யா மத்யே காலேது  மோக்ஷகாலேது ராக்ஷஸா:||

எனக்கூறப்பட்டுள்ளது. ஆகவே க்ரஹண ஸ்பர்ஶ ஸமயத்திலேயே தர்ப்பணம் செய்யவேண்டும் என்பது ஒரு நிலை.அப்படியானால் இந்தமுறை 02:54 pmமுதல் 03:59am வரை தர்பணத்திற்கான காலம்.

ஆனால்  अपरपक्षे पोत्र्याणि அபர பக்ஷே பித்ர்யாணி என்கிறது ஆபஸ்தம்ப க்ருஹ்யஸூத்ரம்.அதனால் க்ருஷ்ணபக்ஷத்தில் தர்ப்பிக்க வேண்டும் என்பது ஒருநிலை.இது  ஆசாரத்திலும் உள்ளது. இதை அனுஸரிப்போர் 02:52am முதல் 03:49am வரையிலான நேரத்தில் செய்யவேண்டும்.

க்ரஹணகாலத்தில் பித்ரு கார்யங்களை (அதிகாரம் உள்ளோர்)செய்யாவிடில்

चन्द्रसूर्यग्रहे यस्तु श्राद्धं विधिवदाचरेत् ।

अकुर्वाणस्तु नास्तिक्यात् पङ्के गौरिव सीदति।।

சந்த்ரஸூர்யக்ரஹே யஸ்து ஶ்ராத்தம் விதிவதாசரேத்|

அகுர்வாணஸ்து நாஸ்திக்யாத் பங்கே கௌரிவ ஸீததி||

சேற்றில் மாட்டிக்கொண்ட பசுபோல போல பாபத்திலிருந்து விடபடமாட்டான் என்கிறது மஹாபாரதம்.
வேதிக்ரவி - ஸ்ரீ புவனேஸ்வரி வேதிக் சென்டர் - 16.07.19 மாலை 4.00

ராம் ராம் ராம ராம ராம

Delhi sanskrit sammelan invite

Delhi sanskrit sammelan invite

Monday, July 15, 2019

Sanskrit sammelan

Vayam sarve janeema: Nov 9th, 10th & 11th Delhi madhye asmakam Akila Baratha Adhiveshanam asti iti. Thathra ganthum apekshitha: 
a. Mukhe Sambashanam asti,
 b. Chalitha Shibira:, 
c. Dayitwavantha: iti

*संस्कृतभारती - ४-चतुर्थम् अधिवेशनम् - देहली*
*९,१०,११. नवम्बर् २०१९*


*मेलन स्थानम्*  *छत्तर्पुर् मंदिर्* *CHHATARPUR MANDIR*

 वासस्थानम्* *जेन् धर्मशाला & दुर्गा मंदिर्* 

Participation fees Rs.200/-

Guru's padhuka are more than the GURU himself

குருவைக் காட்டிலும் மேலானது குருவின் பாதுகைகள்

ஸ்ரீ ராமனுஜருக்கு அமைந்த சீடர்களில் வடுக நம்பி என்பவர் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றவர். இவர்தான் அவருக்கு தளிகை செய்யும் பாக்கியம் பெற்றவர்.ஸ்ரீ ராமானுஜர் சில வேளைகளில் உணவு அருந்த மறந்தாலும் அவருக்கு நினைவூட்டி அவரை உணவு அருந்தச் செய்வது அவருடைய வேலை.குருவின் மீது அளவில்லாத பக்தி கொண்டவர் .தினமும் ஸ்ரீ ரங்கத்தில் ஸ்ரீ ராமனுஜர் இருக்கும்போது அவருடைய வீட்டின் வழியே ஸ்ரீ ரங்கநாதர் பவனி வருவார். உடையவர் எல்லா சிஷ்யர்களையும் போய் வண்ங்கச் சொல்லுவார். ஆனால் வடுக நம்பி போகமாட்டார். அவருக்கு எல்லாமே ஸ்ரீராமனுஜர்தான் பகவானை விட குருவையே கொண்டாடினார்.குரு பக்திக்கு உதாரணமாக்த் திகழ்ந்தவர்.

ஸ்ரீ குருப்யோ நமஹ !

ஒரு முறை ஸ்ரீராமனுஜர் மைசூரிலிருந்து வேறு ஊருக்கு பயணம் புறப்பட்டார்.பயணத்திற்கு வேண்டிய எல்லா ஏற்பாடுகளையும் வடுக நம்பிதான் கவனித்தார். எல்லா பொருட்களையும் மூட்டைகட்டிக் கொண்டு வண்டியில் ஏற்றியாகி விட்டது.ஸ்ரீ ராமனுஜர் வடுக நம்பியை கூப்பிட்டு பெருமாள் இருக்கும் பெட்டியை பத்திரமாக வைத்தாகி விட்டதா என்று கேட்டார். அப்படியே வைத்தாகி விட்டது என்று கூறினார்.கிளம்புபோது உடையவர் தன்னுடையா பாதரக்ஷைகள் எங்கே என்று கேட்டார்.

உடனே வடுக நம்பி ஆச்சாரியரே நான் அப்போதே அதை எடுத்து பத்திரமாக வைத்துவிட்டேன் என்றார். எங்கே வைத்திருக்கிறீர்கள் என்றால் அதை பெருமாள் வைக்கும் பெட்டியோடு வைத்து விட்டேன் என்றார்.உடையவர் அபசாரம் செய்து விட்டீர்களே என்னுடைய பாத ரக்ஷைகளைப்போய் பகவானுடன் சேர்த்து வைக்கலாமா?அபசாரம் அபசாரம் என்றார். அதற்கு வடுக நம்பியின் பதில்தான் அவருடை குருபக்தியை காண்பித்தது.ஆச்சார்யரே பெருமாளுக்கு கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டாமா உங்கள் பாதரக்ஷையுடன் சம்பந்தம் வருவதற்கு என்றார்.அப்பேற்பட்ட சஞ்சலமில்லாத குருபக்தி.குருவை விட, பகவானை விட குருவின் பாதுகைகளே சிறந்தது என்கிறது பக்தி.

Glory of Shraddha

*ஶ்ராத்தத்தின் பெருமை* 

वसुरुद्रादितिसुताः पितरः श्राद्ध देवताः ।
प्रीणयन्ति मनुष्याणां पितृन् श्राद्धेन तर्पिताः ।
आयुः प्रज्ञां धनं विद्यां स्वर्गं मोक्षं सुखानि च ।
प्रयच्छति तथा राज्यं प्रीता नृणां पितामहाः ।।

வஸுருத்ராதிதிஸுதா: பிதர: ஶ்ராத்த தேவதா: ।
ப்ரீணயந்தி மநுஷ்யாணாம் பித்ருந் ஶ்ராத்தேந தர்பிதா: ।।
ஆயு: ப்ரக்ஞாம் தநம் வித்யாம் ஸ்வர்கம் மோக்ஷம் ஸுகாநிச ।
ப்ரயச்சந்தி ததா ராஜ்யம் ப்ரீதா ந்ருணாம் பிதாமஹா: ।।

வஸுக்கள், ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள் என்றவர்கள் ஶ்ராத்த தேவதைகளான பித்ருக்களாவர். அவர்கள் ஶ்ரார்த்தத்தினால் த்ருப்தி செய்யப்பட்டவராய் மனுஷ்யர்களின் பித்ருக்களை திருப்தி செய்விக்கின்றனர். மனிதர்களின் பித்ருக்கள் த்ருப்தர்களாய் ஆயுஸ், நல்லபுத்தி, தனம், வித்யை, ஸ்வர்கம், மோக்ஷம், ஸுகங்கள், ராஜ்யம் இவைகளைக் கொடுக்கின்றனர்.

ஆகையால் எவ்வித முயற்சி செய்தாவது இந்த மஹா புண்யமான ஶ்ராத்தத்தை ஶ்ரத்தையாக அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

*स्मृति मुक्ताफळे*

Jokes Sanskrit essay

*स्वर्वाणीप्रकाशः* (वाट्साप् गणः) 
🤣रविवासरः ज्येष्ठकृष्णषष्ठी (23-06-2019)😆
✍प्रस्तावविषयः-- हास्यकणिकाः😂

  अस्माकं जीवने हास्यस्य प्राधान्यं अधिकं वर्तते।यतो हि तेन हास्येन बाधातप्तस्य जनस्य हृदयं आनन्देन विकसति। कदाचित् अस्माकं जीवने एव पश्यामः। पुनः अग्रिमे काले तद्हास्यप्रसङस्मरणेन हसामः। हासमेवानन्दो भवति। 

  मद्श्वशुरः हासभावं मुखे अप्रकटीकृत्यैव हास्यभाषणं कुर्वन्ति स्म। तेषां भाषणे वयं सत्यभ्रमां प्राप्नुवामः। विचिन्त्यैव तद्हास्येन प्रयुक्तः इति अस्माभिः ज्ञायते स्म। 

‌         एकदा ते तेषां मातुलगृहं गतवन्तःकिल।तदा सा मातुलानी अत्यन्तप्रेम्णा मद्श्वशुराय भोजयति किल। भुक्त्वा मद्श्वशुरवर्यः विश्रान्तः आसीत्।तदा तेषां मातुलः  गृहमागत्य मद्श्शूरमुद्दिश्य तव मातुलानी किं शाकादिकं कृतवती ते रुचिकराणि भवन्ति वा इति अपृच्छत् किल। तदा मद्श्वशुरः " मातुल! शाकानि स्वादिष्टानि। किन्तु जम्भीरसूपे तिन्त्रणीं न मिलितवती मातुलानी " इति अत्यन्तोदारमुखेन समाधानं दत्तवन्तः।तदा ते तां मातुलानीमुद्दिश्य " वशि!बद्धिमान्द्येन पचनं करोषि? रामः(मद्श्शुरः) बहुकालानन्तरं आगतवान्। तित्रिणीरसविहीनजम्भीरसूपं प्रपच्य कथं परिवेषितवतीति ?" इति कृद्धःसन् उच्चैरवदन्। तदा सा मातुलानी " स्वामिन्! रामस्य हास्यं भवान् न जानाति?‌ आम्लरसयुतजम्भीरे कोऽपि तिन्त्रणीं प्रक्षिपति?" इति अहसत् किल।😂

    तद्वदेव एकदा मद्श्वशूरः एकस्य शिष्यस्य गृहं गतवानासीत्। तदा तेषां गृहे नवोद्वाहितपुत्रवधू एवास्ति। भोजनाय सा पचनं करोति किल। तदा सा मद्श्वशुरं अपृच्छत्- " गुरवः! सूपे  लवणं कियत्परिमाणं कदा योजनीयम्? " इति।तदा मद्श्वशुरः अकथयत्"- वत्से!यदा सूपपात्रं चुल्लिकायां  स्थापयिष्यसि तदा एव तस्मिन् सूपे लवणमपि योजनीयम्। सूपस्य परिमाणं कियदस्ति तावदेव लवणमपि अपेक्षितम्"।इति अकथयत् किल।😀


No Parinama in Brahman

No Parinama in Brahman says Shankara Bhagavatpada

Brahma Sutra Bhashya 2.1.14

 ननु मृदादिदृष्टान्तप्रणयनात् परिणामवद्ब्रह्म शास्त्रस्याभिमतमिति गम्यते ; परिणामिनो हि मृदादयोऽर्था लोके समधिगता इति । 

Question: From the analogies of clay, gold and iron, it appears that Brahman is subject to transformation since it is admitted in the world that clay, etc. undergo transformation to yield their effects of pot, ornament, etc.

Reply:  It is not so. The shruti passages such as This Atman is unborn, beyond death, old age, etc. not gross, not subtle, etc. preclude the above conclusion. These passages teach that Atman is immutable, kUTastha. Can we say that one Brahman alone is endowed with the attribute of transformation and also the absence of it? Not so since we have stated Brahman to be kUTastha, immutable. Such a Brahman cannot have conflicting attributes such as movement and fixed in one place. Brahman is kutastha and nitya because it is devoid of all transformations. It is also not the case that just as the realization that Brahman is verily the Atman leads to moksha, the transformation of Brahman, independently, is aimed at giving some fruit (to the aspirant), as there is no pramana for such a contention. The shruti teaches that the moksha phala is attained only by realizing the kuTastha brahman (and not by knowing Brahman to be subject to transformation). It is the firm conclusion that while there is the fruit (of liberation) only by knowing Brahman as kUTastha, there is no fruit stated in the shaastra for knowing Brahman as endowed with transformation as the world, the latter is only a means to realize Brahman as kUTastha resulting in moksha. There is absolutely no fruit in knowing Brahman as the one transforming into the world.        

नेत्युच्यते — ' स वा एष महानज आत्माजरोऽमरोऽमृतोऽभयो ब्रह्म' (बृ. उ. ४ । ४ । २५) ' स एष नेति नेत्यात्मा' (बृ. उ. ३ । ९ । २६) ' अस्थूलमनणु' (बृ. उ. ३ । ८ । ८) इत्याद्याभ्यः सर्वविक्रियाप्रतिषेधश्रुतिभ्यः ब्रह्मणः कूटस्थत्वावगमात् ; न ह्येकस्य ब्रह्मणः परिणामधर्मत्वं तद्रहितत्वं च शक्यं प्रतिपत्तुम् । स्थितिगतिवत्स्यादिति चेत् , न ; कूटस्थस्येति विशेषणात् ; न हि कूटस्थस्य ब्रह्मणः स्थितिगति-वदनेकधर्माश्रयत्वं सम्भवति ; कूटस्थं च नित्यं ब्रह्म सर्वविक्रियाप्रतिषेधादित्यवोचाम । न च यथा ब्रह्मण आत्मैकत्वदर्शनं मो-क्षसाधनम् , एवं जगदाकारपरिणामित्वदर्शनमपि स्वतन्त्रमेव कस्मैचित्फलायाभिप्रेयते, प्रमाणाभावात् ; कूटस्थब्रह्मात्मैकत्वविज्ञानादेव हि फलं दर्शयति शास्त्रम् — ' स एष नेति नेत्यात्मा' इत्युपक्रम्य ' अभयं वै जनक प्राप्तोऽसि' (बृ. उ. ४ । २ । ४)इत्येवंजातीयकम् । तत्रैतत्सि-द्धं भवति — ब्रह्मप्रकरणे सर्वधर्मविशेषरहितब्रह्मदर्शनादेव फलसिद्धौ सत्याम् , यत्तत्राफलं श्रूयते ब्रह्मणो जगदाकारपरिणामित्वादि, तद्ब्रह्मदर्शनोपायत्-वेनैव विनियुज्यते, फलवत्सन्निधावफलं तदङ्गमितिवत् ; न तु स्वतन्त्रं फलाय कल्प्यत इति ।  

In the above discourse we see that Shankara, even though has stated that Brahman 'became/transformed' into the jagat in an earlier sutra bhashya (आत्मकृतेः परिणामात्), his asserting here that there is no parinama, becoming the jagat, for Brahman, the earlier mention of parinama is not in the sense of any real transformation but only a case of Brahman appearing as the jagat, vivarta.  Shankara has elsewhere denied any parinama even in the case of clay, etc. The Chandogya and Manukya karika bhashya-s are the references.   

Om Tat Sat

Incidents with Acharyal of Sringeri

A lady who is in Sringeri had shared this experience. Before narrating it, she said this first. This experience is to show that, Acharyal knows what runs in ones mind and can find it out any minute and anytime. 

During the period of Jyesta Mahasannidanam, regular Darshanams had also happened on the first floor of Narasimhavanam. This lady had gone for a Darshanam one evening and was witnessing as to what was happening to the other devotees. 

A set of Pandits were there and Acharyal was engaged in some detailed discussions with them. When they were about to leave, Acharyal gave them each a book as a Prasadam and it was clear even from a distance that it must be some scriptural text. 

A thought ran in the mind of the lady, 'Ethana Janmam Edukanumo Indha Madri Oru Pusthakathai Acharyal Kitta Irundhu Vaanga' (How many births should one take to receive such a book from Acharyal)

After witnessing this, the lady started to walk down and an attendant came rushing to inform that Acharyal had summoned her and she should therefore come immediately. The lady went rushing to comply with the Divine Command. 

Acharyal gave a similar book to her and said, 'Idhu Neengalum Padikalam. Idhu Upanishads Granthamala. Idhu Tamizla Iruku. Neenga Avasiyam Padingo' (You can read this. It is Upanishads Granthamala. You should surely read it.)

The lady fell at the Lotus Feet of Acharyal crying, not knowing how did Acharyal know what was transpiring in her mind. She started to walk down and this time the thought that was running in her was, 'Are we qualified enough to read this? Will I understand' and therefore she was in a state of confusion. 

The lady after coming down went inside a room in Narasimhavanam to meet someone and was pleasantly shocked to see Jyesta Mahasannidanam again there. Acharyal once again reiterated you should read it surely and you will understand it slowly. The lady was dumbstruck once again. 

When she came out, she opened the book and saw the title, 'Upanishad – Grantamala' and concluded by saying I did not understand when I read it for the first time. My Guru had blessed me that I will understand it slowly. I started to read it again and again and started to understand it slowly. 

Offering at the Lotus Feet of Acharyals.

Rasa Siddhant

 || *ॐ*||
    " *संस्कृत-गङ्गा* " ( ९७ )
" *रससिद्धान्त* "(१)
साहित्यशास्त्र में रससिद्धान्त का विवेचन सर्वप्रथम भरत के नाट्यशास्त्र में हुआ है। "विभाव-अनुभाव-व्यभिचारि-संयोगाद् रसनिष्पत्तिः" इस नाट्यशास्त्रोक्त सूत्र के आधार पर साहित्य शास्त्रीय ग्रन्थों में रससिद्धान्त की चर्चा हुई है। विभाव, अनुभाव और व्यभिचारि(या संचारी) भावों के संयोग से काव्य नाटकादि साहित्य के द्वारा सह्रदय पाठक के अन्तःकरण में रसनिष्पत्ति होती है। रससूत्र में प्रयुक्त "निष्पत्ति" शब्द का अर्थ निर्धारित करने में मतभेद निर्माण हुए। इस रससिद्धान्त का विवेचन करते हुए कुछ महत्वपूर्ण पारिभाषिक शब्दों का प्रयोग साहित्यशास्त्र में हुआ है। जैसे---
क्रमशः आगे.....
डाॅ. वर्षा प्रकाश टोणगांवकर 
पुणे / महाराष्ट्र
| *ॐ*||
   " *संस्कृत-गङ्गा* " ( ९८ )
" *रससिद्धान्त* "(२)
(१) स्थायी भाव-- मनुष्य के अन्तःकरण में निसर्गतः रति,हास, शोक ,क्रोध, उत्साह, भय, जुगुप्सा और विस्मय नामक आठ भाव स्वयंभू होते है। इनके अतिरिक्त निर्वेद , वात्सल्य  और भक्ति इत्यादि अन्य स्थायी भाव भी माने गये है। इन स्थायी भावों की अभिव्यक्ति या उद्दिपित अवस्था को रस कहते है।
(२) विभाव-- वासनारूपतया स्थितान् रत्यादिन् स्थायिनः विभावयन्ति, रसास्वांदाकुरयोग्यतां नयन्ति इति विभावाः। अर्थात् जिन के कारण अन्तःकरण में वासना या प्राक्तन संस्कार के रूप से अवस्थित रति ,शोक ,हास आदि स्थायी भाव आस्वाद के योग्य अंकुरित होते है वे विभाव कहलाते है। विभाव के दो प्रकार माने जाते है(१) आलम्बन और (२) उद्दीपन। काव्य एवं नाटक में नायक-नायिका आलम्बन विभाव और उनके संबंध के अवसर पर वर्णित नदीतीर, कुंजवन आदि स्थल शरद् ,वसन्त आदि  समय ,गुरुजनों का असान्निध्य जैसी परिस्थिति को उद्दीपन विभाव कहा जाता है जिनके कारण सह्रदय दर्शक या पाठक के अन्तःकरण में रति स्थायी भाव का उद्दीपन होता है।
(३) अनुभाव-- "अनुभावयन्ति रत्यादीन् -इति अनुभावाः" अर्थात् ह्रदयस्थ स्थायी भाव का अनुभव देने वाले स्वेद, स्तम्भ ,रोमांच, अश्रुपात इत्यादि शरीरगत लक्षणों को अनुभाव कहते है।
(४) व्यभिचारीभाव-- "विशेषेण अभितः काव्ये स्थायि-नं चारयन्ति इति व्यभिचारिणः" अर्थात् स्थायी भाव का परिपोष करते हुए  उसे काव्य में सर्वत्र संचारित करने वाले अस्थिर एवं अनिश्चित भावों को व्यभिचारी या संचारी भाव कहते है। शास्त्रकारों ने ३३ प्रकार के व्यभिचारीभाव  निर्धारित किये है--
वैराग्य ,ग्लानि, शंका, मत्सर, मद ,श्रम, आलस्य, दैन्य, चिन्ता ,मूर्च्छा ,स्मृति, धैर्य लज्जा, चापल्य ,हर्ष ,आवेग ,जडता, गर्व, खेद ,उत्सुकता, निद्रा, अपस्मार ,स्वप्न जागृति, क्रोध ,अवहित्था, उग्रता ,मति, व्याधि ,उन्माद ,मरण ,त्रास और वितर्क। 
क्रमशः आगे......
डाॅ. वर्षा प्रकाश टोणगांवकर 
पुणे / महाराष्ट्र

Anjaneya's anna dhanam - Spiritual story

ஸ்ரீ ராம ஜெயம் !

அவர் சிரஞ்சீவி அல்லவா? யுகம் முடிந்தாலும் தன் உயிருக்குயிரான ராமனையே ஆஞ்சநேயர் நினைத்து ஜெபத்தில் தனது வாழ்வின் பெரும்பகுதியைக் கடத்தினார். அடுத்த யுகமான துவாபர யுகம் வந்துவிட்டது.
ஒருநாள் நாரதர் ஆஞ்சநேயரைச் சந்தித்தார்.
"ஆஞ்சநேயா இன்னும் எத்தனை நாள் ராமனையே நினைத்து ஜபம் செய்வாய்?"
"நாரதா, முனீஸ்வரா, என் மூச்சே ராமன் தான் ஆகவே மூச்சு முடியும் வரை ராமன் தான் எனக்கு எல்லாம்."
நாரதர் சிரித்தார். 
"ஏன் சிரிக்கிறாய் நாரதா?" 
"நிஜத்தை விட்டு நிழலையே தேடிக்கொண்டு இருக்கிறாய் என்றபோது எனக்குச் சிரிப்பு வந்தது"
"எனக்குப் புரியவில்லையே"" 
"எப்படிப் புரியும். புரிந்து கொள்ள முயற்சித்தால் அல்லவோ புரியும்!"
நாரதா நிஜம்-நிழல் என்கிறாய், என் ராமன் நிழலா?"
"ஆம், வேறென்ன. நாராயணின் ராம அவதாரம் முடிந்தவுடன் ராமன் வேறு அவதாரம் எடுத்துள்ளார் இந்தப் புது யுகத்தில்!"
"ராமர் என்னவாக அவதாரம் எடுத்துள்ளார், எங்கிருக்கிறார் சொல்லேன்?"
"இந்த துவாபர யுகத்தில் அவர் கிருஷ்ணன். த்வாரகையில் உள்ளார். அவரிடம் பேசும்போது தான் உன்னைப் பற்றியும் பேச்சு வந்தது".
"என் பிரபு என்னை நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாரா. நான் அவரைப் பார்க்க வேண்டுமே "
"உனக்கு அவரைப் பார்க்க வேண்டுமானால் ஒரு மாறு வேடத்தில் துவாரகை வா. அங்கு ராம நவமி அன்று அன்னதானம் செய்". "நான் அப்புறம் உன்னைப் பார்க்கிறேன்". நாரதர் நகர்ந்தார்.
ஆஞ்சநேயர் ஒரு பிராமணன் வேடத்தில் துவாரகையில் ஸ்ரீ ராம நவமி அன்று அன்னதானம் அளித்தார். எண்ணற்றவர்களுக்கு தன் கையாலேயே அன்னமிட்டார். வரிசை வரிசையாக அமர்ந்திருக்கும் மக்கள் கூட்டத்தில் கொஞ்சமும் அயராது ஆஞ்சநேயர் குனிந்து அனைவருக்கும் இலையில் அன்னமிட்டார். 
"என்ன இது? தலை சுற்றியது அஞ்சநேயருக்கு! ஒரு வரிசையில் கால் மடக்கி அமர்ந்திருந்த ஒரு வயோதிக பிராமணருக்கு எதிரில் ஆஞ்சநேயர் குனிந்து கையில் அன்ன வட்டிலோடு நின்றவர் நெடுஞ்சாண் கிடையாகக் கீழே விழுந்தார். ஏன்? ஏன் ? இது எதற்காக? நான் என்ன அபச்சாரம் செய்து விட்டேன்?"
அந்த மனிதரின் கால்கள் அவருக்கு நிறையப் பரிச்சயமானவை. சாக்ஷாத் ராமனின் கால்கள். "பிரபு என்னை இப்படியா சோதிக்கவேண்டும்?" அலறினார் ஆஞ்சநேயர். பிராமணர் சிரித்தார். மெதுவாக எழுந்தார். அருகில் அமர்ந்திருந்த மற்றொரு பிராமணரான நாரதரும் எழுந்தார். வேடத்தைக் களைந்து கிருஷ்ணன் ஆஞ்சநேயனை அணைத்துக் கொண்டார். நீண்ட பிரிவல்லவா? 
"ஆஞ்சநேயா. உன்கையால் சாப்பிட ஆசை வந்தது. எனவே நானும் நாரதரும் உன்னைக்காண வந்தோம்"
"பிரபு எனக்கு ஒரு வருத்தம்!" 
"என்ன ஆஞ்சநேயா?" 
"நான் உடனே துவாரகைக்கு வரவேண்டும் உங்களையும் என் தாய் சீதா பிராட்டியையும் சேர்த்தே பார்க்கவேண்டும்." 
"வாயேன் எங்களோடு" 
ஆஞ்சநேயர் ருக்மிணி என்கிற உருவில் தன் மாதாவைக் கண்டார். பலராமன் என்ற உருவில் லக்ஷ்மணனையும் கண்ணாரக் கண்டு களித்தார். 
பேச்சே எழவில்லை.

Dont leave sandhyavandanam

ஸந்த்யாவந்தனத்தை எவர்கள் 
எப்போதும் விருப்பத்துடன் விடாமல் ( விடக்கூடாது என்கின்ற நிஷ்டையுடன்) 
செய்கின்றனரோ அவர்கள் எல்லாவிதபாபங்களில் இருந்தும் விடுபட்டு ஶாஶ்வதமான ப்ரஹ்மலோகத்திற்கு ( மோக்ஷத்திற்கு) செல்வர்..सन्ध्यामुपासते ये तु सततं शंसितव्रताः।
विधूतपापास्ते यान्ति ब्रह्मलोकं सनातनम् ।।
यमः आह्निकभास्करे
வீட்டில் செய்யப்படும் சந்த்யாவந்தனம் செய்வதனால் ஒரு மடங்கும்,
பசுக்கொட்டிலில் செய்வதனால் பத்து மடங்கும்,
நதியில் செய்வதனால் லக்ஷம் மடங்கும், விஷ்ணு ஸந்நிதியில் 
எண்ணற்ற மடங்கும் பலன் ஏற்படும்.गृहेत्वेकगुणा संध्या गोष्ठे दशगुणास्मृता।
शतसाहस्रिका नद्यां अनन्ता विष्णुसन्निधौ।।व्यासः
ஸந்த்யாவந்தனம் செய்யாதவன் 
எப்போதும் ஶுத்தமற்றவன் ஆவான் .
வேறு நித்யகர்மாக்களில் அவனுக்கு அர்ஹதை இல்லை..
வேறு ஏதேனும் கர்மாக்கள் ( நித்ய, நைமித்திக , காம்ய,)
செய்தாலும் அது பலனை அளிக்காது..सन्ध्याहिनोsशुचिर्नित्यमर्हस्सर्वकर्मसु ।
यदन्यत् कुरुते कर्म न तस्य फलभाग्भवेत् ।।
दक्षवचनम् आह्निकभास्करे
ப்ரஹ்மாவின் ஹ்ருதயம் விஷ்ணு
விஷ்ணுவின் ஹ்ருதயம் ஶிவன்
ஶிவனின் ஹ்ருதயம் ஸந்த்யை
ஆதலால் ப்ராஹ்மணர்களால்
ஸந்த்யாவந்தனம் எப்போதும் அனிஷ்டிக்கப்படவேண்டும்..ब्रह्मणो हृदयं विष्णुः 
विष्णोश्च हृदयं शिवः।
शिवस्य हृदयं सन्ध्या
संवर्त वचनम् । दीक्षितीये।।

Srimad Bhagavatam skanda 9 adhyaya 22 in tamil

Courtesy: Smt.Dr.Saroja Ramanujam

ஸ்ரீமத்பாகவதம் -ஸ்கந்தம் 9- அத்தியாயம் 22

அத்தியாயம் 22

சுகர் குருவம்சத்தைப் பற்றிக் கூற ஆரம்பித்தார். 
குரு ஹஸ்தியின் மகன் . ஹஸ்திதான் ஹஸ்தினாபுரத்தை நிர்மாணித்தவன்., குருவின் புதல்வனான பிரதீபனுக்கு தேவாபி, சந்தனு, பாஹ்லிகன் என்ற மூன்று புதல்வர்கள். மூத்தவனான் தேவாபி அரசுரிமை ஏற்காமல் வனம் சென்றான். ஆகவே சந்தனு அரசனாக பதவி ஏற்றான்.

சந்தனுவுக்கு கங்காதேவியிடம் பிறந்தவர் ஆத்மஞாநியாகிய பீஷ்மர். செம்படவனால் வளர்க்கப்பட்ட ஸத்யவதி என்னும் பெண்ணுக்குப் பிறந்தவர்கள் விசித்திர வீர்யனும் , சித்ராங்கதனும் . சித்ராங்கதன் அதே பெயருடைய கந்தர்வனால் கொல்லப்பட்டான்.

இதே ஸத்யவதியிடம் கன்னிப்பருவத்தில் பராசரரின் தவ மஹிமையால் விஷ்ணுவின் அம்சமாகத் தோன்றியவர் வேதவியாசர்.

விசித்ரவீர்யன் பீஷ்மரால் ஸ்வயம்வரத்தில் பலாத்காரமாகக் கொண்டுவரப்பட்ட அம்பிகா அம்பாலிகா என்ற காசிராஜனின் புத்திரிகளை மணந்துகொண்டான். பிறகு க்ஷயரோகத்தால் சந்ததி இன்றி இறந்தான். பின்னர் பாதராயணர் எனக் கூறப்படும் வியாசர் தன் தாயின் சொற்படி அம்பிகை, அம்பாலிகை இருவரிடமும் திருதராஷ்டிரன், பாண்டு இருவரையும் பிறக்கச்செய்தார். பாண்டுவின் புதல்வர்கள் பாண்டவர்கள். திருதராஷ்டிரனின் புதல்வர்கள் கௌரவர்கள்.

சுகர் மேலும் கூறியது ,
திருதராஷ்டிரனுக்கு காந்தாரியிடம் நூறு புதலவர்கள் பிறந்தார்கள். அதில் மூத்தவன் துரியோதனன். பாண்டுவிற்கு ரிஷியின் சாபத்தால் ஸ்த்ரீ சங்கம் தடுக்கப்பட்டிருந்ததால் தர்மதேவன், வாயு, இந்திரன் இவர்களின் அருளால் யுதிஷ்டிரர், பீமன் , அர்ஜுனன் இம்மூவரும் தோன்றினர்.
அஸ்வினி தேவர்களின் அருளால் பாண்டுவின் மற்றொரு மனைவியான மாத்ரியிடம் தோன்றியவர் நகுலசஹதேவர்கள்.

சுகர் கூறினார்.
"உனது பாட்டனான் அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணனின் சகோதரியான சுபத்திரையிடம் உன் பிதாவான மகாவீரனான அபிமன்யு பிறந்தான். அவனுக்கு உத்திரையிடம் பிறந்தவன் நீ. அச்வத்தாமனின் பிரம்மாஸ்திரத்தால் பாண்டவ வம்சம் நாசமானபோது ஸ்ரீ கிருஷ்ணருடைய அனுக்ரஹத்தால் நீ காப்பாற்றப் பட்டாய்."

அடுத்து கிருஷ்ணனின் வம்சமான யது வம்சத்தைப் பற்றி சுகர் கூறலுற்றார்.


Vishnu Sahasranama 469 to 487 in tamil

Courtesy:Smt.Dr.Saroja Ramanujam

விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமம்

469.ஸ்வாபன:-பிராணிகளை மாயையால் ஆத்மஞானம் இன்றி உறங்கச்செய்பவர்.
யோகநித்திரையில் ஆழ்ந்து பிரளயகாலத்தில் எல்லாஉயிர்களையும் உறங்கச்செய்பவர்.

470. ஸ்வவச:-பிறர்க்கு வசப்படாதவர். எல்லாவற்றையும் தன் வசத்தில் வைத்துள்ளவர்

471. வ்யாபீ- எங்கும் நிறைந்தவர். 'ஆகாசவத் சர்வகத: ச நித்ய:' ஆகாயம் போல எங்கும் வியாபித்திருந்தாலும் நித்யமானவர்.

472.நைகாத்மா-திருமேனி ஒன்றில்லாதவர். 
'பலபலவே ஆபரணம் பேரும் பலபலவே; பலபலவே சோதி வடிவு' – திருவாய்மொழி- 2.5.6

அஜாயமானோ பஹுதா விஜாயதே – புருஷசூக்தம். பிறவியே இல்லாதவர் பலவாகத் தோன்றுகிறார். 
'ததைக்க்ஷத பஹுதாம் பிரஜாயேய' – உபநிஷத். 
ஒன்றான பிரம்மம் பலவாக சங்கல்பித்தது.

முந்திய நாமம் பகவானுடைய ஸர்வவ்யாபித்துவத்தைக் குறிப்பது . இது அவனுடைய அந்தர்யாமித்துவத்தைக் குறிக்கும். எல்லா உயிர்களிலும் அந்தராத்மாவாக இருப்பதால் நைகாத்மா எனப்படுகிறார். இது அவருடைய அவதாரங்களையும் குறிக்கும்.

பாகவதம் கூறுகிறது,
வற்றாத ஏரியிலிருந்து ஆயிரக் கணக்கான ஊற்றுக்கள் உற்பத்தியாவது போல நாராயணனிடம் இருந்து கணக்கிலா அவதாரங்கள் தோன்றுகின்றன. (எங்கெங்கு நல்ல பண்புகள் செயல்கள் காணப்படுகின்றனவோ அவை எல்லாம் பகவானின் அவதாரங்களே.)

473. ந ஏக கர்மக்ருத்-சிருஷ்டி ஸ்திதி அம்ஹாரம் முதலிய பல கர்மங்களை செய்பவர்.அம்ருதமதனத்தில், கடைவது, மலையைத்தாங்குவது, பகைவரை ஒழிப்பது, அமுதம் அளிப்பது முதலிய பல செய்கைகள் . உலகில் எல்லா செய்கிகளும் அவரால்தான் என்றதனால் பல செய்கைகளை செய்பவர்.

474. வத்ஸர:- வஸதி இதி வத்ஸர:. எல்லாவிடத்திலும் அவர் உள்ளார் , அவரிடத்தில் எல்லாம் உள்ளது. அதனால் அனைத்திற்கும் தாமே இருப்பிடமானவர் வத்ஸர: எனப்படுகிறார். வத்ஸரம் என்றால் வருடம் என்றும் பொருள். அவரே காலமானதால் இந்தப் பொருளும் பொருந்துகிறது. கீதையில், 'கால: கலையதாம் அஹம், ' 'கணிக்கப்படுவதான காலம் நானே'' என்கிறார்.

475. வத்சல: -அன்புள்ளவர். பக்தவத்ஸலர். வத்ஸ என்றால் கன்று என்றும் பொருள். அதன்படி ஒரு பசுவுக்குத் தன் கன்றிடத்தில் எவ்வளவு அன்பு இருக்குமோ அவ்வளவு அன்பு நம்மிடம் உடையவர்.

476.வத்ஸீ- வத்ஸா: அஸ்ய அஸ்தி இதி வத்ஸீ. பல குழந்தைகளை உடையவர். ஜகத்பிதா ஆனபடியால் எல்லாம் அவர் குழந்தைகளே.

மாதா ச லக்ஷ்மீ தேவி பிதா தேவோ ஜனார்தன: பாந்தவா: விஷ்ணுபக்தா: ச வஸுதைவ குடும்பகம். 
கிருஷ்ணாவதாரத்தில் கன்றுகளை எல்லாம் குழந்தைகளைப்போல் காத்தவர்.

477.ரத்னகர்ப: -ரத்தினங்களை உள்ளே வைத்திருக்கும் கடல் போன்றவர். கடலைப்போல ஆச்சரியம் ஆனந்தம் இவைகளைக் கொடுப்பவர். அதைப்போல காம்பீர்யம் உடையவர்.

478.தனேஸ்வர: -பெரும்தனம் உடையவர். மோக்ஷம் என்கிற மிகப்பெரிய செல்வத்தைத் தருபவர். 
'அஸ்தி மே ஹஸ்திசைலாக்ரே வஸ்து பைதாமஹம் தனம்,' அத்திகிரி மேல் என் பரம்பரை சொத்து இருக்கிறது. – வேதாந்த தேசிகர்- வைராக்ய சதகம்.

479. தர்மகுப்- தர்மத்தைக் காப்பவர். தர்மம் நலிவுறும் சமயம் தோன்றுவேன் என்றவர். ராமாவதாரத்தில் சீதையையும் லக்ஷ்மணனையும் கூட விட்டுவிட்டாலும் தர்மத்தை விடமாட்டேன் என்று கூறியவர்.

மேலும். நெருப்பும் உஷ்ணமும், நீரும் குளுமையும் என்றபடி அந்தந்தப் பொருளின் இயற்கை தர்மத்தை நிலை நிறுத்துபவர். சமுத்திரம் எல்லை கடக்காமல் அதன் தருமத்தை நிலை நாட்டுபவர்.

ஆயின் தருமம் அழிவுறும்போது இயற்கை தருமத்தை மீறச்செய்பவர். அப்போது ஐம்பூதங்களினால் , சுனாமி, பூகம்பம் எரிமலை சீற்றம் முதலியன ஏற்படுகின்றன.

480.தர்மக்ருத் – தர்மத்தை ஸ்ருஷ்டிப்பவரும், தாங்குபவரும் அவரே. 'ஆசாரப்ரபவோ தர்மோ தர்மஸ்ய பிரபுரச்யுத: ,' விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம் பலஸ்ருதி.

481. தர்மீ—தர்ம: அஸ்ய அசதி இதி தர்மீ. தருமத்தின் இருப்பிடம். ராமோ விக்ரஹவான் தர்ம:- வால்மீகி. 
பீஷ்மர் கூறுகிறார்,

லோகநாதம் மஹத்பூதம் ஸர்வபூதபவோத்பவம் 
ஏஷ மே ஸர்வதர்மாணாம் தர்மோ அதிகதமோ மத: 
லோகநாதனும், பரப்ரம்மமும், உலகஸ்ருஷ்டிகர்த்தாவும் உலகைக் காப்பவனுமாகிய அவனே எல்லாதர்மங்களிலும் சிறந்த தர்மமாவான்.

482. ஸதஸத் -ஸத் என்பது பிரம்மத்தைக் குறிக்கும். ஸதேவ சௌம்ய இதம் அக்ர ஆஸீத் . ஏகமேவ அத்விதீயம் என்பது உபநிஷத் வாக்கியம். இதன் பொருள்:

ஆதியில் இது ஒன்றேயாக இரண்டற்றதாய் ஸத்தாக இருந்தது. 
ஓம் தத் ஸத் என்று பிரம்மத்திற்கு மூன்று வகையான குறிப்புப் பெயர். 
அஸத் என்பது பெயர் வடிவம் இவற்றில் மறைந்துள்ள பிரம்மம்.

483. க்ஷரம்- அழியக்கூடியது. அதாவது நிலையற்ற பிரபஞ்சமாகவும் இருப்பது அவரே என்று பொருள்.

484. அக்ஷரம்- அழிவில்லாத நிரந்தரமான பிரம்மம்.

485. அவிக்ஞாதா-அறியாதவர் என்பது மேலெழுந்த வாரியான பொருள் . ஆனால் பகவான் பக்தர்களின் குறைகளை அறியாதது போல் இருப்பதால் அவன் அவிக்ஞாதா எனப்படுகிறார்.

அல்லது அவி: என்றால் காப்பவர் என்றும் பொருள். ஞாதா என்றால் எல்லாம் அறிந்தவர். இவ்விதம் இரு சொற்களும் இணைந்து அவிக்ஞாதா என்று கூறப்படுகிறது.

486. ஸஹஸ்ராம்சு: ஆயிரக்கணக்கான அதாவது கணக்கற்ற கிரணங்களாகிய தேஜஸ் உடையவர். விஸ்வரூபத்தைக் கண்ட சஞ்சயன் ஆயிரம் சூரியர்கள் ஒரே சமயத்தில் உதித்தாற்போல என்கிறான்.

கிரணங்களால் பிரகாசிக்கும் ஆயிரம் முனைகளுடன் கூடிய சுதர்சன சக்கரத்தை உடையவர் என்றும் சொல்லலாம்.

487. விதாதா –நீதியை நிலை நாட்டுபவர். யமன் முதல் அனைவரையும் கட்டுப்படுத்துபவர். அவரவர் கர்ம பலனை நிச்சயிப்பவர்.

488. க்ருதலக்ஷண: -எல்லாப் பொருள்களுக்கும் தனித்தனி லக்ஷணம் அமைத்தவர்.
'அனேன ஆத்மனா அனுப்ரவிச்ய நாமரூபே வ்யாகரவாணி,' என்பது உபநிஷத் வாக்கியம். இதன் பொருள் பிரம்மம் எல்லாவற்றினுள்ளும் உட்புகுந்து பெயர் உருவம் இவை கற்பிக்க சங்கல்பித்தது என்பதாகும்.


People forget your help-Sanskrit subhashitam

கார்யார்த்தீ2 ப4ஜதே லோகம் யாவத்கார்யம் ந ஸித்3த்4யதி | உத்தீர்ணே ச பரே பாரே நௌகாயாம் கிம் ப்ரயோஜநம் || - விதுரநீதி

பொருள்:- உலகில் கார்யம் ஆகும் வரை தான் தன்னைச் சுற்றி உள்ளோரை மனிதர்கள் புகழ்கின்றனர். நதியைக் கடந்த பின்னர் படகால் என்ன பயன் இருக்கப்போகிறது??

कार्यार्थी भजते लोकम्  यावत् कार्यं न सिद्धयति ।
उत्तीर्णे च परे पारे नौकायां किं प्रयोजनम् ।।
                 -  विदुर नीति 

As long as their work is pending, people praise others to get their work done. Because, when one has crossed the river on the other side what is the use of the boat ?

जब तक कार्य पूर्ण नहीं हो जाता तभी तक ही लोग दूसरों की प्रशंसा करते हैं । जैसे नदी पार कर  दूसरे तट पर पहुँच जाने के उपरान्त नौका का क्या प्रयोजन है ?

4th day in spoken sanskrit camp

Daily practice 2hour and sanskrit talk in 10 days

१) *अस्ति/नास्ति*
वुभुक्षा *अस्ति* ,भोजनं *नास्ति* 
 पीपासा अस्ति जलं नास्ति । 

२) मम/भवतः/भवत्याः 

*मम* नासिका/पुस्तकम्/कलमः   (मम-मेरा) 

*भवतः* चमषः/स्यूतः/नेत्रम्  (भवतः- तुम्हारा) पुलिंग 

*भवत्याः* छत्रम्/जलकुपी/पादकोषः (भवती-तुम) स्त्रीलिंग 

३) आवश्यकम्/स्वीकरोतु/ मास्तु/पर्याप्तम्/धन्यवादः/स्वागतम् 

रामः--किम् *आवश्यकम्* ? 
श्यामः--जलम् आवश्यकम् । 
रामः-- *स्वीकरोतु* । 
श्यामः-- *मास्तु* , मास्तु *पर्याप्तम्* । 
श्यामः— *धन्यवादः* । 
रामः-- *स्वागतम्* । 

४) शिष्टाचारः/प्रातर्विधि 
रामः--नमोनमः ,सुप्रभातम्  । 
श्यामः--नमस्ते , सुप्रभातम् । भवान् स्वल्पाहारं कृतवान् ? 
रामः--आम् ,अहं कृतवान् । 

५) च/अतः/एव/इति 
    च--रामः सीता *च* वनं गतवान् ।
    अतः--परीक्षा अस्ति *अतः* अहं पठामि । 
    एव—त्वम् *एव* मम माता ।
    इति--दशरथः *इति* राजा आसीत् । 

६) यदि/तर्हि-- *यदि* भवान् संस्कृतं पठितुम् इच्छति *तर्हि* पठतु । 

७) यथा/तथा-- *यथा* भवान् गायति *तथा* अहं न गायामि । 

८) क्रियापदानां परिवर्तनम् 
    गच्छति-गतवान् ,लिखति-लिखितवान्,पिवति-पितवान्   (पु.लिंग) 
   गच्छति-गतवती , लिखति-लिखितवती ,पिवति-पितवती  (स्त्री.लिंग) 

*) रामः गच्छति--रामः *गतवान्* 
    वालकः खादति-वालकः *खादितवान्* 

*) सीता क्रीडति-सीता *क्रीडितवती* 
    सा खादति- सा *खादितवती* 

९) अद्य आरभ्य- *अद्य आरभ्य* अहं संस्कृतं पठिष्यामि । 

१०) आसीत्/आसन्/आस्म 

    आसीत्--भवान् कुत्र *आसीत्* ? 
    आसन्--ते कुत्र *आसन्* ? 
    आस्म--वयं सर्वे अपि गतवन्तः *आस्म* । 

११) करोति--कुर्वन्ति/करोमि—कुर्मः 

     सः कार्यं *करोति* - ते कार्यं *कुर्वन्ति*
     अहं कार्यं *करोमि* - वयं कार्यं *कुर्मः* 

१२) ददाति--ददति/ददामि—दद्मः 

ददाति--सः भिक्षुकाय भिक्षां *ददाति* 
ददति--ते भिक्षुकाय भिक्षां *ददति* 
ददामि--अहं बालकाय अन्नं *ददामि*
दद्म--वयं छात्रेभ्यः ज्ञानं *दद्मः*    
         निर्देशानुसारं पठतु 

 sunil kumar panigrahi 

Sri Varadaraja Ashtottara Shata Namavali

Dear All,

Greetings and Namaste. It has been quite sometime since my last posting due to preoccupation with my day's job. Hopefully I will be able to post more frequent in the days ahead. I missed many important occasions during this time and apologies. 

Just last Friday, Pandharpur in Maharashtra celebrated Ashadhi Ekadashi (Sayana Ekadashi) with huge crowds thronging the holy city. Many of you might have seen a 100-year old lady dancing to the abhang bhajans while trekking 300 km route to Pandharpur. Definitely it makes us reevaluate our own intensity of devotion to the Lord and obviously the conclusion must be similar - insignificant.

There is another rare once-in-40-year event happening in Kanchipuram in Tamil Nadu. The old deity of Lord Varadaraja made of fig tree root is taken out from the temple tank after 40 years and is open for public darshan for 48 days. Millions have had darshan in the last two weeks and many millions more will be blessed with the darshan in the coming weeks.

If this is missed, the next occasion is 40 years later in 2059. For mortals like myself who might miss this occasion to have darshan in person, we have the option of praying to Lord Varadaraja with the attached Varadaraja Ashtottara Shata namavali (rare 108 names of Lord Varadaraja). This was taken from a very old Telugu manuscript (that too a very ancient version of Telugu alphabet) and translated into Devanagari by my ex-colleague's father, Sri Haranath Jayanti. Thanks to him for this valuable service. 

I am not able to understand some of the names - they are either grammatically incorrect or incomprehensible. Please revert to me if you could decipher some/all of them. 

May we pray to Lord Varadaraja with this unique 108 names.

With best wishes/regards,
K. Muralidharan Iyengar (Murali)

Wednesday, July 10, 2019

Rain & cricket

Kṛdantaprakaraṇam of Vaiyākaraṇa Siddhānta Kaumudī -Webinar

New Free Webinar Course on Vyoma Samskrta Pathasala

Kṛdantaprakaraṇam of Vaiyākaraṇa Siddhānta Kaumudī


Sri. Neelesh Bodas

Every Friday and Saturday, 5:45 AM to 7:15 AM IST

Starting 16th July 2019

Duration of the course - 1 Year/100 classes (Appx.)

For graduate level students of Pāṇinian vyākaraṇa, with a good working knowledge of the Aṣtādhyāyī

About the Course

This is a webinar course aiming at mastering the Kṛdanta Prakaraṇam of Aṣṭādhyāyī.  The focus of the course will be two fold –

1.understanding all the sūtras of the Kṛdanta Prakaraṇam (with Siddhānta Kaumudī as the primary text) and
2. understanding the detailed prakriyā underlying the kṛdanta forms.


This course will be taught by Sri. Neelesh Bodas, a passionate scholar of Pāṇinian vyākaraṇa, and developer of, one of the most useful, comprehensive resources for Vyākaraṇa students across the globe.

To know more about the course and join, visit

Tuesday, July 9, 2019

Jagannatha - please save - Sanskrit poem

श्रीजगन्नाथ रक्ष
नो मे भूतिर्न च जनबलं नैव देहेपि शक्ति
र्नो वा बन्धुर्जटिलसमये नैव कोस्मिन् सहायः।
नो वा ज्ञानं न च बुधजनैः संङ्गतिर्वा कदाचि
ल्लोकेनाथो नमति नितरां श्रीजगन्नाथ! रक्ष।।

Vikramaditya & Ujjain kaali

விக்ரமாதித்தன் கதை J K SIVAN

2 உச்சினி மா காளி அருள்

இந்திய சரித்ரத்தில் பொற்காலம் என்றால் அது ரெண்டாம் சந்திரகுப்தன் என்றும் விக்ரமாதித்தன் என்றும் பெயர் பெற்ற அருமையான அரசன் ஆண்ட காலம் தான். வீரம் , கல்வி, நேர்மை, நியாயம் எதற்கும் அவனுக்கு இணை அவனே என்கிறார்கள் சரித்திர ஆசிரியர்கள். சமுத்ர குப்தனுக்கு மகன். அவனுக்கு பிறகு 34 ஆண்டுகள் அவன் நம்மை ஆண்டவன். 380-414 வரை. எத்தனையோ ராஜ்யங்களை ஜெயித்தவன். 
விக்ரமாதித்தன் காசுகள் இன்னும் மியூசியத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள். விக்ரமாதித்யன் என்றால் சூரியனைப் போல் பராக்ரமம் கொண்டவன் என்று அர்த்தம்.

இந்தியாவுக்கு வந்த சீன யாத்ரீகன் ஹ்யுவான்ஸ்வாங் (602-664 கி.பி) விக்ரமாதித்தியனை பற்றி புகழ்ந்து தள்ளியிருக்கிறான். சிங்காசன பட்டிஸி என்கிற நூல் 32 விக்ரமாதித்தன் கதைகளை சொல்கிறது. போஜன் ராஜாவாகும்போது அவனுக்கு ஒரு நாள் அதிர்ஷ்டம் கிட்டுகிறது. விக்ரமாதித்யனின் சிங்காசனம் கண்ணில் படுகிறது. பல நூறாண்டுகள் கழித்து அது கிடைத்த சந்தோஷத்தில் அவன் அதை எடுத்து வந்து அதில் அமர முயற்சிக்கிறான். அந்த சிம்மாசனத்தில் 32 பொம்மைகள். அந்த பொம்மைகள் ஒருகாலத்தில் தேவலோக அப்ஸரஸ்கள் . ஏதோ சாபத்தால் பொம்மையானவர்கள். போஜன் அந்த சிம்மாசனத்தில் ஏறி அமரும்போது முதல் பொம்மை பேசுகிறது.

''போஜா, என்ன அவசரம் உனக்கு? நீ என்ன விக்ரமாதித்தனா? அவனை போல பராக்ரமம், புத்திசாலித்தனம், வீரம், நேர்மை, சாஸ்த்ர ஞானம் உண்டா உனக்கு?இருந்தால் அல்லவோ உனக்கு அவன் சிம்மாசனத்தில் உட்கார யோக்கியதாம்சம்?''

''நீயே சொல்லேன் விக்கிரமாதித்தனை பற்றி, எனக்கு எப்படி தெரியும்? என்ற போஜனுக்கு பதுமை கதை சொல்கிறது. இது போல் ஒவ்வொரு படியிலும் உள்ள 32 பதுமைக் கதைகள் தான் விக்ரமாதித்தன் வேதாளம் கதைகள். கடைசியில் கதை கேட்ட போஜன் ''பொம்மைகளா, நான் எந்தவிதத்திலும் விக்ரமாதித்தன் ஆகமுடியாது'' என்று கீழே இறங்கும்போது, ''போஜா, பரவாயில்லை , நீ உண்மை உணர்ந்தவன் என்பதால் மேலே போய் உட்கார்'' என்று அவனை சிங்காசனத்தில் அமர அனுமதிக்கிறதாக கதை முடியும். போஜன் 1055ல் மறைந்தான் என்று சரித்திரம் சொல்கிறது. நிறைய பேர் நிறைய மொழிகளில் இந்த விக்ரமாதித்தன் கதைகளை எழுதி இருக்கிறார்கள். நானும் சின்ன வயதில் அம்புலிமாமாவில் படித்தவன் தான். பிறகு தனியாக அரு .ராமநாதன் எழுதிய புத்தகமும் படித்தேன்.ஆங்கிலத்திலும் சமீபத்தில் அருமை நண்பர் சிறந்த பன்மொழிப்புலவர் ஸ்ரீ பி.ஆர். ராமசந்திரன் ஆங்கிலத்தில் கதைகளாக எழுதியதை நீங்களும் அவரது வலை இணைய தளத்தில் படிக்கலாம்.

பாவிஷ்ய புராணம் என்ற அரிய நூல் என்ன சொல்கிறது தெரியுமா? உலகம் வேதங்களின் மதிப்பை உணராமல் க்ஷீணிக்கும்போது பரமசிவன் விக்ரமாதித்யனை பூமிக்கு அனுப்பினார். குப்தர்கள் காலத்தில் பௌத்தமதம் கை ஓங்கியிருந்தது. ஹிந்து சனாதனம் அழிவை நோக்கி பிரயாணித்தது. சிவனருளால் விக்கிரமாதித்தனுக்கு 32 பதுமைகள் படித்த்த சிம்மாசனம் கிடைக்கிறது. பைசாசங்களில் ஒன்றை பிடித்து வேதாளமாக பார்வதி தேவி விக்ரமாதித்தனிடம் அனுப்புகிறாளாம். அது அவனை பாதுக்காக்க. அது தவிர அவனை புதிர்மேல் புதிராக போட்டு வேறு துளைத்து விடுகிறது. அவனது சமயோசித்தம், புத்தி கூர்மை அந்த கதைகளின் முடிவில் அவன் சொல்லும் பதில்களில் உள்ளது.

ஜைன புராணங்கள் விக்ரமனின் சகாப்தம் முடிந்ததை, சாலிவாஹனன் அவனை வென்றதை, அதன் பிறகு சாலிவாகன சகாப்தம் தொடர்ந்ததை சொல்கிறது. சாலிவாஹனை சாதவாஹனன் என்று சில புத்தகங்கள் அடையாளம் காட்டுகிறது. ஒரேயடியாக சாலிவாஹனனோ, சாதவாஹனனோ, அவன் தான் போஜன் என்று சிலர் நேரில் பார்க்காமலேயே சத்யம் செய்கிறார்கள். குறுக்கே புகுந்து ஒரு வெள்ளைக்கார ஆசிரியர் HANS T. BAKER என்பவர் ராமர் பிறந்த அயோத்யா சாகேதம் என்கிற ஊர், குப்த ராஜா ஸ்கந்தகுப்தன் என்பவன் தானும் ஒரு ராமன் என்று பிரகடனப்படுத்திக்கொண்டு சாகேதத்தை அயோத்யா என்று பேர் மாற்றினான் என்று கிளப்பி விட்டார். 
ஜ்யோதிரவிதர்பணா என்கிற நூலில் (22.10) காளிதாசன் பற்றி சொல்லும்போது, ஒன்பது அற்புதமான நிபுணர்கள், சாஸ்திரங்கள் அறிந்த விற்பன்னர்கள் விக்ரமாதித்யன் சபையில் இருந்தார்கள் என்று பேர்களை சொல்கிறது.

அமரசிம்மன், தன்வந்தரி, கடாகரபரர், காளிதாசன், க்ஷபனகன், ஷங்கு , வராஹமிஹிரர், வரருசி, வேதாள பட்டன். இது தப்பான லிஸ்ட் என்று சில ஆர்ப்பாட்டங்கள். விக்ரமாதித்தனே ஒரு கற்பனை பாத்திரம். அவன் ரெண்டாம் சந்திரகுப்தன் கிடையவே கிடையாது என்று ஒரு கூட்டம்.

ஸார் நமக்கு வேண்டியது ஒரு விறுவிறுப்பான கதை. மேலே மேலே கேட்க துடிக்கிறது காது.ஆகவே சரித்திரக்காரர்களையும் ஆராய்ச்சியாளர்களையும் மொத்தமாக பிடித்து வேதாளத்தின் கையில் கொடுத்து விட்டு கதையை ரசிப்போம்.

கதா சரித்சாகரம் என்ற புத்தகம் 25 வேதாள கதை சொல்கிறது. விக்ரமாதித்தன் ப்ரதிஷ்டானபுர ராஜா என்கிறது.

பாவிஷ்ய புராணம் விக்ரமாதித்தன் கந்தர்வசேனன் என்ற ராஜாவின் பிள்ளை. காட்டில் அவன் 12 வருஷம் தவம் இருந்தான். அதன் பயனாக அம்பாவதி நகர ( உஜ்ஜயினி) ராஜாவானான். அவனுக்கு 32 பதுமைகள் பதித்த தங்க சிம்மாசனம் கிடைத்தது என்கிறது. விக்கிரமாதித்தனும் அவன் மந்திரி பட்டியும் ஒரு புது தலைநகரம் அரண்மனை அமைக்க இடம் தேடினார்கள். வசனகிரி எனும் இடம் பிடித்தது. அருகே குணவதி எனும் ஆறு ஓடியது. காட்டின் எல்லையில் ஒரு காளி கோவில். பட்டி காட்டில் அலைந்து இதை தேடினான். காளிகோவிலில் ஒரு கல்வெட்டு ''கோவில் குளத்தின் பக்கம் ஒரு அரசமரம்.அந்த மரத்தில் கயிற்றால் ஆனா ஏழு பரண்கள். குளத்தின் நடுவே ஒரு பெரிய சூலம். எவன் ஒரே வெட்டில் அந்த 7 கயிற்று பரண்களை விடுவித்து தலைக்குப்புற அந்த சூலத்தில் விழுகிறானோ, அவன் காளி அருள் பெறுவான்.''

பட்டி விக்ரமாதித்தனிடம் ஓடிவந்து விஷயம் சொல்லி,''விக்ரமா, நீ மரம் ஏறு. ஏழு கயிற்றுப்பாலங்களின் முனைகளை ஒரு கயிறாக இணைத்து ஒரே வீட்டில் கயிறை அறுத்து தலைகுப்புற அந்த சூலத்தில் குதி. உன்னால் முடியும். காளி அருள் பெற தக்கவன் நீ '' என்கிறான். மறு யோசனை இன்றி, பயம் துளியும் இல்லாமல் விக்ரமன் மரம் ஏறி, கயிற்று பாலங்களை ஒன்றாக இணைத்து, ஒரே வீட்டில் துண்டித்து, அங்கிருந்து தலை சூலத்தில் படுமாறு குதிக்கிறான். சூலம் அவன் மண்டையை ரெண்டாக பிளக்கும் முன்பு காளி தோன்றி ''விக்ரமா, நீ இங்கேயே ஒரு நகரம் அமைப்பாய். ஒரு புதையல் உனக்கு கிடைக்கும், இந்த இடம் உஜ்ஜயினி என்று உன்னால் பேரிடப்படும் '' என்கிறாள். '' உச்சினிமாகாளி இவ்வாறு அருள விக்ரமாதித்தன் ராஜாவாகி ஆண்டு, இன்றும் நினைவில் இருக்க அமரத்வம் பெறுகிறான்.


Dont waste this human birth

இந்த ஜென்மாவை வீணாக்கலாமா?

புராணங்களில், ஸ்ரீமத் பாகவதம் விசேஷமானது; அதிலும், ஸ்ரீகிருஷ்ண அவதாரம் பெருமை மிக்கது.

கண்ணனாக வந்து, ஆயர்பாடியில் பகவான் விளையாடியது;

வெண்ணை, பால், தயிர் திருடியது;

மாடு மேய்த்தது முதல், பூதனாவதம், சகடாசுரவதம், காளிங்க நர்த்தனம், கோவர்த்தன மலையைக் குடையாய்ப் பிடித்து ஆயர்பாடி மக்களை காப்பாற்றியது;

கோபிகைகளுடன் ராசக்ரீடை புரிந்தது போன்ற விஷயங்களை பக்தர்கள் படித்தும், கேட்டும் மகிழ்வர்.

பக்தியைவிட, அதிகமாக பிரேமையை கண்ணனிடம் வைத்திருந்தனர் கோபிகைகள்.

கண்ணனைக் காணாத ஒரு வினாடியை ஒரு யுகமாக நினைத்தனர். இப்படிப்பட்ட கோபிகைகளை விட்டு விட்டு, மதுரா நகரம் போய் விட்டான் கண்ணன்;

அதனால், மிகுந்த துக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர் கோபிகைகள். கோபிகைகளை சமாதானம் செய்து வரும்படி உத்தவர் என்பவரை அனுப்பினார் பகவான்.

கோகுலத்துக்கு வந்த உத்தவர், கண்ணனிடம், அவர்கள் வைத்திருந்த பக்தி, பிரேமையைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டார். அவரது எண்ணங்கள் இப்படி ஓடின…

சகல ஜகத்ரூபியான கோவிந்தரிடத்தில், இந்த கோபிகைகள் இடைவிடாமல் பக்தி செய்வதால், இவர்களே மேலானவர்கள். மகரிஷிகளும், நாமும் சம்சார பந்தத்திலிருந்து பயந்து, ஒதுங்கி வந்து கிருஷ்ணனிடம் பக்தி செய்கிறோம்

இவர்கள் அப்படியல்ல, சதா காலமும் கிருஷ்ணனையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். பகவானிடம் பக்தி செய்து, அவருடைய கதைகளைக் கேட்டு ஆனந்தப்படுபவர்களே பாக்கியசாலிகள்.

இப்படிப்பட்டவர்கள் எந்த குடியில் பிறந்தவர்களானாலும் மேலானவர்களே… பகவானிடம் பக்தி செய்யாதவர்கள், எந்த உயர்குலத்தில் பிறந்திருந்தாலும், அதில் பெருமை என்ன இருக்கிறது!

இந்த கோபிகைகள், பந்துக்களையும், தர்மத்தையும் விட்டு, வேதங்களாலும் தேடக் கூடிய பகவானுடைய பாதத்தை அடைந்திருக்கின்றனரே…

அவர்களுடைய பாதத் துளிகளை அடைந்துள்ள இந்த பிருந்தாவனம், மரம், செடி, கொடிகளும் மேலானவைகளே!

எந்த கோபிகைகள், கிருஷ்ண சரிதத்தை கானம் செய்வதால் மூவுலகையும் பரிசுத்தப்படுத்துகின்றனரோ, அந்த கோபிகைகளின் பாதத் துளியை அடிக்கடி நமஸ்கரிக்கிறேன்…

இந்த மனித ஜென்மாவை விட்டால், வேறு எந்த ஜென்மாவில், என்ன பிறவியில் பக்தி செய்ய முடியும்?

ஒரு கோவிலுக்குப் போக முடியுமா; ஒரு தெய்வ தரிசனம் செய்ய முடியுமா; 
ஒரு தான, தர்மம் செய்ய முடியுமா; சத் விஷயத்தை கேட்க முடியுமா?

ஆக, இந்த மனித ஜென்மா வீணாகக்கூடாது;

மேலும், மேலும் உயர்ந்த இடத்தை அடைய வேண்டும். அதற்கான முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

ஹரே கிருஷ்ணா!!!!!