Tuesday, October 20, 2020

Parable of The Old Lady and The Needle - HH.swami Sivananda

Parable of The Old Lady and The Needle

One old lady lost a needle in the house, But she was searching for it outside

In the moonlight.

One man asked her:

"O lady, what are you searching here?"

She replied: I lost a needle in the house;

There is darkness inside;

So I am searching for the needle here."

Worldly people are like this old lady.

They are searching for happiness in the object,

Where real happiness does not exist.

Look within; control the mind;

You will find the object of your quest in your own Atman.

Geetanjali - Tagore

கீதாஞ்சலி 42 J K SIVAN தாகூர்
42. வாழ்க்கை எனும் ஓடம்
42. Early in the day it was whispered that we should sail in a boat, only thou and I, and never a soul in the world would know of this our pilgrimage to no country and to no end.
In that shoreless ocean, at thy silently listening smile my songs would swell in melodies, free as waves, free from all bondage of words.
Is the time not come yet? Are there works still to do? Lo, the evening has come down upon the shore and in the fading light the seabirds come flying to their nests.
Who knows when the chains will be off, and the boat, like the last glimmer of sunset, vanish into the night?
இன்று விடிகாலை என்காதில் உன் குரல் ...ரகசியமாக.. வா நீயும் நானும் மட்டும் தனியாக ஒரு படகில்.போவோம்..கிளம்பி விட்டோம்....ஒரு ஆழமான கடலில் மிதந்து போகிறோம்.....உலகில் வேறு எந்த ஒரு ஜீவனுக்கும் நமது இந்த ரகசிய பயண ஏற்பாடு தெரியாது. எங்கே போகிறோம் என்று நமக்கே தெரியாது, ஏதோ எல்லையே இல்லாத ஒரு இடத்திற்கு....
நாம் செல்வது கரையே இல்லாத ஒரு கடல்.....நான் ஆனந்தமாக படகை செலுத்துகிறேன்.... 
கூடவே ''இனிமையாக'', என்னால் முடிந்த அளவு இனிமையாக, பாடுகிறேன். நீ மௌனமாக உன் புன்சிரிப் போடு கேட்கிறாய். என் ''பிர்கா'' க்களும் அலை அலையாக, இந்த கடலின் அலை போல, வார்த்தைகளின் கட்டுப்பாடு இல்லாமல் காற்றில் ஆடுகிறது... வெறும் கற்பனைப் பயணமா? ஏன் இன்னும் நேரம் வரவில்லையா? இன்னும் மாளாத வேலை உனக்கு இருக்கிறதா?
பார்த்தாயா, அதற்குள் அந்தி நெருங்கி விட்டது. சூரியன் மறையப்போகிறான். ஒளி குறைந்துவிட்டதே என்று பறவைகள் வேகமாக தமது கூடுகளை நோக்கி திரும்புகிறதே.
கிருஷ்ணா உண்மையில், இந்த சங்கிலி எப்போது விலகும்?. எப்போது படகு புறப்படும்? , சூரியனின் கடைசி ஒளி இருளில் மறைவது போல் இந்த படகும் எப்போது அதோ அந்த நீண்ட எல்லை யற்ற கடலில் இருளில் மறையும்?
கீதாஞ்சலி 43 J K SIVAN
43. கருணா சாகரா வா
43 The day was when I did not keep myself in readiness for thee;
and entering my heart unbidden even as one of the common crowd, unknown to me,
my king, thou didst press the signet of eternity upon many a fleeting moment of my life.
And today when by chance I light upon them and see thy signature,
I find they have lain scattered in the dust mixed with the memory of joys
and sorrows of my trivial days forgotten.
Thou didst not turn in contempt from my childish play among dust,
and the steps that I heard in my playroom are the same that are echoing from star to star.

கிருஷ்ணா, நீ எப்போது வருவாய் என்று தெரியாதே. நான் தயாராகவில்லையே .
அழைக்காமலே வருபவன், சொல்லாமலே வந்து நிற்பவன் நீ. முன் பின் அறியாத ஏதோ வெளியூரான் போல, என் ராஜா, கிருஷ்ணா, நீ என் மாறி மாறி தோன்றும் எண்ணற்ற கணங்களில் உன் அழிவற்ற அன்பின் முத்திரையை என் மீது பதிவிடுபவன்..
ரொம்ப ஆச்சர்யம் கிருஷ்ணா. இன்று அதிர்ஷ்டவசமாக நான் உன் அன்பின் அடையாளத்தை என் எண்ணங்களில் தேடினேன்.
அடப்பாவி எவ்வளவு முட்டாள் நான். உன் அருமையான தூய கருணையை குப்பை குப்பையான என் இன்ப துன்ப எண்ண புழுதியில் கலக்கும்படி விட்டுவிட்டேன் என்று தெரிந்தது.
நீ எங்கே நான் எங்கே? துளியும் என் செயலுக்காக என் மீது நீ அருவருப்பைக் காட்டவில் லையே.
எங்கும் பரவி இருப்பவனாயிற்றே. சிறு குழந்தை அப்படி தான் நல்ல பொருளைக் கொடுத்தால் அதன் அருமை பெருமை தெரியாமல் டப்பென்று தூக்கி எறிந்து உடைக்கும் என்று பெரும்போக்காக என்னை அரவணைத்தவன்.
என் குடிசையில் உன் காலடி சத்தம் கேட்கிறது கண்ணா, நீ பெரிய மாட மாளிகை, புழுதி மிகுந்த குடிசை ரெண்டுமே ஒன்றாக கருதுபவன். என் சுக துக்க கணங்களில் நான் உழல்பவன் .நான் சிறுவன், புழுதியில் புரண்டு விளையாடுபவன். நீ என்னை புறக்கணிக்கமாட்டாய். அடடா, நீ என்னை நெருங்கி வரும் காலடி சப்தம், ஆகாயத்தில் ஒரு நக்ஷத்ர மண்டலத்திலிருந்து இன்னொன்றுக்கு நீ நகரும் எதிரொலியோ?
கீதாஞ்சலி 41 J K SIVAN
41 காத்திருந்து கண் பூத்தது
41. Where dost thou stand behind them all, my lover, hiding thyself in the shadows?
They push thee and pass thee by on the dusty road, taking thee for naught.
I wait here weary hours spreading my offerings for thee,
while passers-by come and take my flowers, one by one,
and my basket is nearly empty.
The morning time is past, and the noon.
In the shade of evening my eyes are drowsy with sleep.
Men going home glance at me and smile and fill me with shame.
I sit like a beggar maid, drawing my skirt over my face, and
when they ask me, what it is I want, I drop my eyes and answer them not.
Oh, how, indeed, could I tell them that for thee I wait,
and that thou hast promised to come. How could I utter for shame
that I keep for my dowry this poverty.
Ah, I hug this pride in the secret of my heart.
I sit on the grass and gaze upon the sky and dream of the sudden splendour of thy coming--
-all the lights ablaze, golden pennons flying over thy car, and they at the roadside standing agape,
when they see thee come down from thy seat to raise me from the dust,
and set at thy side this ragged beggar girl a-tremble with shame and pride,
like a creeper in a summer breeze.
But time glides on and still no sound of the wheels of thy chariot.
Many a procession passes by with noise and shouts and glamour of glory.
Is it only thou who wouldst stand in the shadow silent and behind them all?
And only I who would wait and weep and wear out my heart in vain longing?
என் உள்ளங்கவர் கள்வா, எங்கே போனாய் ? ஏன் எதற்காக எல்லோர் பின்னாலும் சென்று இருளில் நின்றுகொண்டு மறைந்து ஓரமாக நிற்கிறாய்? எல்லோரும் ஏதோ அவசரத்தில் உன்னை பிடித்து தள்ளிவிட்டு உன்னை தரையில் புழுதியில் விழவைத்து விட்டு எதற்கு எங்கோ அவசரமாக செல்கிறார்கள்? ஒருவருக்கும் நீ லக்ஷியமில்லையா? நான் அப்படியில்லையே.
என்னைப்பார். நான் உன்னையே வேண்டி மணிக்கணக்காக கால் கடுக்க விழி இமைக்காமல் உன்னையே நினைத்து, நீ வரும் வழி பார்த்து காத்திருக்கிறேன். உன்னால் எனக்கு எத்தனை பெருமை தெரியுமா? எத்தனையோ பேர் என்னிடம் பூ வாங்கி செல்கிறார்கள். என் கையில் உனக்கு அளிக்கவேண்டும் என என்னாலியன்ற உனக்கு பிடித்த புஷ்பங்கள் கூடை நிறைய வாங்கி வைத்திருக்கிறேன். வா, வந்து பெற்றுக் கொள், ஒன்று ஒன்றாக எடுத்துக் கொண்டு விடு. கூடை காலியாகட்டும்.
இதோ காலை நேரம் ஓடிப்போய்விட்டது. பகலும் வந்தது. சாயங்காலம் தலையை காட்டிவிட்டது. கொட்டாவி விட்டுக்கொண்டு கண் சொக்குகிறது தலை என்னை அறியாமல் கவிழ்கிறது. தூக்கமா? உனக்காக காத்திருந்து களைத்து விட்டேனா?
உன்னைத்தவிர எல்லோரும் என் கண்ணில் படுகிறார்கள் கிருஷ்ணா. எங்கே அத்தனை பேர் பின்னால் எங்கோ ஒளிந்து மறைந்து கொண்டிருக்கிறாய்? நீ என்ன நிழலா? எவ்வளவு மக்கள் வருகிறார்கள் போகிறார்கள். உன்னை ஒரு பொருட்டாகவே எவரும் கருதவில்லையே. எவ்வளவு மணியாக நான் நின்றுகொண்டிருக்கிறேன். என் எதிரே பார்த்தாயா எத்தனை பொருட்கள் உனக்கு பிடிக்குமே என்று பரப்பி வைத்திருக்கிறேன். நிறைய பூக்கள் மலையாக குவித்து வைத்திருக்கிறேன். வருவோர் போவோர் ஒவ்வொன்று எடுத்துப்போகிறார்கள். நான் தடுக்கவில்லை. எல்லாமே அதனால் என் கூடைகள் காலி.
எல்லோரும் என்னை வேடிக்கை பார்க்கிறார்கள். சிரிக்கிறார்கள். எனக்கு வெட்கம் பிடுங்கி தின்கிறது. நான் பிச்சைக்கார பெண் போல அனாதையாக என் பாவாடை நுனியால், கிழிந்த முந்தானையால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறேன். ''ஏன் பெண்ணே இப்படி சோகமாக இருக்கிறாய்? என்ன குறை உனக்கு? என்று சிலர் கேட்டார்கள். நான் தலையை குனிந்து கொண்டேன். என்ன பதில் சொல்ல முடியும்???
ஆமாம் நான் என் க்ரிஷ்ணனுக்காக காத்திருக்கிறேன் என்றா அவர்களிடம் சொல்லமுடியும்? என் கிருஷ்ணன் வருவாதாக சொன்னான் வருவான்... என்றா சொல்வேன். உனக்கு கொடுக்க என்னிடம் இருக்கும் ஸ்த்ரீதனம் என்ன தெரியுமா... என் ஏழ்மை, வறுமை, இயலாமை இதே தான்..
காலையில் வந்தேன், சூரியன் உச்சிக்கு போய் பகல் வந்தது, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெயில் குறைந்து மாலை வேளை . இருள் வந்துவிடும். ரொம்ப களைத்துப்போய்விட்டேன். தூக்கம் தூக்கமாக வருகிறது. காலையில் என்னை கடந்து சென்றவர்கள் மாலையில் திரும்புகிறார்கள். என்னைப்பார்த்து ஒரு சிரிப்பு. தலையாட்டல். உனக்காக காத்திருக்கும் ஏமாந்த சோணகிரி என்பதாலா? நிறையபேர் நின்று ''எதற்காக உட்கார்ந்து இருக்கிறாய் இவ்வளவு நேரமாக, என்ன வேண்டும் உனக்கு ?'' என்று கேட்கிறார்கள். கண்களை தாழ்த்தி கீழே பார்த்தவாறு பேசாமல் ''ஒன்றுமில்லை'' என்று தலையாட்டத்தான் முடிகிறது.
''கண்ணனை காணேன் ,இன்னும் வரக் காணேனே. வரேன் என்று சொல்லி வார்த்தை தவறிவிட்டான் '' என்று எப்படி சொல்வேன்?
இதோ இந்த புல் தரையில் அமர்ந்து வானத்தை பார்த்தவாறு நீ வருவாய் என கனவு காண்கிறேன். பொன் போல் ஒளியோடு, தலையில் இறகோடு, உன் ரதம் அழகாக பெரிய சிறகு விரித்து பறந்து வருவது போல் , நீ வரும் அந்த அழகை வாய் பிளந்து எல்லோரும் பார்ப்பது போல், தேரிலிருந்து ஜம்மென்று கம்பீரமாக இறங்கி என்னை நோக்கி நீ வருவது போல், இந்த புழுதியில் நடந்து வந்து இந்த ஏழைப் பிச்சைக்காரியை, என்னை, கூட்டி உன் அருகில் அமர்த்திக்கொண்டு..... நான் நாணத்தால் நடுங்க வியர்க்க, அதே சமயம் பெருமிதம் பெற, கோடைக்கால காற்றில் ஆடும் கொடியாக......''.
என்ன செய்வது.. நேரம் தான் பறக்கிறது. உன் தேரல்ல.. உன் தேர் சக்கர ஓசை இன்னும் கேட்கவில்லையே. தெருவில் எத்தனை வாகனங்களின் சப்தம். இழுத்துச் செல்லும் மிருகங்கள், மனிதர்களின் ஓசை... கூட்டம் கூட்டமாக செல்கிறார்கள் எத்தனை பெருமையோடு, சந்தோஷத்தோடு..... நீ எங்கே?? அத்தனைக்கும் பின்னால் எங்கெயோவா? உனக்காக நான் மட்டும் தான் அழுதுகொண்டு காத்திருக்கிறேனா, இதயம் வெடிக்க, கண்களில் ஏமாற்ற கண்ணீரோடு?? எல்லாம் வீணா? சொல் கிருஷ்ணா?.

Donts in marriage- Periyavaa

விவாகத்தில் தவிர்க்க வேண்டியவை -(1966இல் பரமாச்சார்யாள் உத்தரவு)

1. மாப்பிள்ளை அழைப்பு: முன் காலத்தில் மாப்பிள்ளை வெளியூரிலிருந்து வரும்போது ஊரின் எல்லையில் சென்று மேளத்தாளத்துடன் குதூகலமாக அழைத்துவருவது வழக்கம் தற்போது முதல் நாள் அன்றே மாப்பிள்ளை சத்திரத்திற்கு வந்துவிடுகிறார். தங்கி டிபன் முதலியன சாப்பிட்டு இளைப்பாறுகிறார். பிறகு இரவு (ஏற்கனவே வந்துவிட்ட வரை) வெளியில் அனுப்பி, ஓரிடத்திலிருந்து அழைப்பது அர்த்தமற்றது. இது சத்தியத்திற்குப் புறம்பானது. தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.

2. காசியாத்திரை: முன் காலத்தில் பிரம்மச்சாரிகள் காசிக்குப் படிக்கச் செல்வார்கள். வழியில் பெண் வீட்டார். தங்கள் பெண்ணை ஏற்றுக்கொண்டு கிரஹஸ்தாஸ்ரமம் நடத்தச் சொல்வார்கள். சரி என்று பையனும் சம்மதித்துத் திரும்புகிறான். இதுதான் தற்போது நடக்கிறது. ஆனால் முதல் நாளே நிச்சயதார்த்தம் செய்து லக்னப் பத்திரிகை படித்து ஏற்பாடாகிறது. பிறகு காசிக்குப் போவது முரண்பாடான ஏற்பாடு தவிர்க்க வேண்டும் (நம்பிக்கை மோசடி என்றுகூடச் சொல்லலாம்)

3. ஊஞ்சல்: சாஸ்திரப்படி கல்யாணம் ஆனபிறகு தம்பதிகளாய்ச் சேர்ந்த பிறகுதான் அவர்களை ஊஞ்சலில் வைத்துக்கொண்டாட வேண்டும். பகவான் கல்யாண உற்சவங்களில் விவாஹம் ஆன பிறகுதான் திவ்ய தம்பதிகளை ஊஞ்சலில் வைத்து பூஜிக்கிறோம். கல்யாணத்திற்கு முன்னால் தம்பதிகளைச் சேர்த்துவைப்பது நல்லது இல்லை. ஏதாவது ஏற்பட்டு விவாஹம் தடைபட்டால் அவர்கள் வாழ்வு பாதிக்கப்படும்.

4. பாணிக்ரஹணம்: சுபமுகூர்த்தம் வைத்து நல்ல லக்னத்தில் மாப்பிள்ளை பெண்ணின் கரத்தை க்ரஹிக்க வேண்டும். இப்பொழுது முதலிலேயே (ஊஞ்சல் பிறகு) கையைப் பிடித்து அழைத்து மணமேடைக்கு வருகிறார்கள். கைப் பிடிக்கும் வேளை ராகு காலம் எமகண்டமாய் இருக்கலாம். சுப லக்னத்தில்தான் கைப் பிடிக்க வேண்டும்.

5. கைகுலுக்குதல்: மாப்பிள்ளை பெண் இருவரும் விரதம் செய்து, கையில் ரக்ஷா பந்தனம் செய்துகொள்கிறார்கள். கைகள் புனிதமாகி இருவரும் விவாதச் சடங்குகள். ஹோமம், சப்தபதி முதலியன செய்யத் தகுதி அடைகின்றன. இந்தப் புனிதத்வத்தைக் கெடுத்து எல்லாரும் வந்து பெண், மாப்பிள்ளை இருவரும் சடங்குகள் முடியும் முன் கைகுலுக்குகிறார்கள். கைகள் சுத்தம் இழக்கின்றன. ஆகையால் விவாஹச் சடங்கு, சப்தபதி முடியும் முன் யாரும் தம்பதிகளைக் கை குலுக்கக் கூடாது. இதைப் பத்திரிகைகளில் (NB) என்று போட்டுக் குறிப்பிட்டுவிட்டால். விவாஹத்திற்கு வருபவர்கள் தக்கபடி நடந்துகொள்வார்கள்.

6. பட்டுப்புடவை: விவாஹம் செய்யும்போது பாவம் சேரக் கூடாது. ஆயிரக்கணக்கான பூச்சிகளைக் கொன்று பட்டு இழை எடுக்கிறார்கள். ஆகையால் பாவம் சேர்ந்த இந்த பட்டுப் புடவையைக் கட்டிக்கொண்டால் விவாஹம் பாவத்திற்கு உட்படுகிறது. தம்பதிகள் க்ஷேமத்திற்கு உதந்ததல்ல இதற்காகத்தான் பரமாச்சார்யாள் இதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்கிறார்கள். அஹிம்ஸா பட்டு உடுக்கலாம்.

7. விவாஹப் பணம் (Dowry): மாப்பிள்ளை வீட்டார் எதிர் ஜாமின் வகையறா வாங்குவது சாஸ்திர விரோதம். மேலும் விரதங்களை தங்கள் வீட்டில் செய்துகொண்டுதான் கல்யாணத்திற்கு வர வேண்டும். அவர்கள் பொறுப்பு. இப்படிச் செய்தால் சத்திரத்திற்கு காலையில் வந்தால் போதும். நேரே விவாஹம் மந்தர பூர்வமான சடங்குகளைப் பிரதானமாகச் செய்யலாம். நிறைய வேத வித்துகளுக்கு தக்ஷிணைக் கொடுத்து அக்னி சாக்ஷியான விவாகத்தைச் சிறப்பாக நடத்தலாம். சிலவும் குறையும். நகை ஆடம்பரம் தவிர்த்து ஒருவேளை ஆகாரத்துடன் முடித்து மிச்சமாகும் பணத்தை ஒரு ஏழைக் குடும்ப கல்யாணத்திற்கு உதவலாம் அல்லது சேமிக்கலாம்.

8. வரவேற்பு: முதல் நாள் வரவேற்பு கொடுப்பது தவறு. தம்பதிகளாகச் சேரும் முன் இருவரையும் ஒன்றாய் உட்காரவைப்பது தவறு. நமது கலாசாரத்திற்கு முரண்பட்டது. கோவில்களில் கல்யாணம் செய்தால் வரவேற்பு ஏதாவது சத்திரத்தில் காலியாயிருக்கும் தினத்தில் (கிழமை பார்க்க வேண்டாம்) செய்யலாம். சிலவு குறையும்.

9. திருமங்கல்ய தாரணம்: விவாகம் என்பது திருமங்கல்ய தாரணம் மட்டும் அல்ல. வேத பூர்வமான மந்த்ரம் திருமங்கல்ய தாரணத்திற்கு இல்லை. ஸ்லோகம்தான். மந்த்ர பூர்வமான விவாகம்தான் முக்கியம் உதாரணமாக 9-10:30 முகூர்த்தம் என்றால் 10:30க்குள் திருமங்கல்ய தாரணம் செய்துவிடுகிறார்கள். எல்லாரும் எழுந்து போய்விடுகிறார்கள். உண்மையான விவாகச் சடங்குகள் பிறகுதான் நடக்கின்றன. சாட்சிக்கு யாரும் இருப்பதில்லை. மேலும் முகூர்த்த காலத்திற்குப் பின் ராகுகாலம், எம கண்டம் இருக்கலாம். ஆகையால் எல்லாம் சப்தபதி உள்பட முகூர்த்த காலத்திற்குள் முடித்துவிட வேண்டும். சுபகாலத்தில் தான் சடங்குகள் செய்ய வேண்டும். அப்போதுதான் தம்பதிகளுக்கு க்ஷேமம் உண்டாகும்.

10. கூரைப்புடவை: மாயவரத்திற்கு அருகில் கொறை நாடு என்ற ஊரில்தான் முகூர்த்தப் புடவை செய்வது வழக்கம். கொறை நாடு புடவை என்பதைக் கூரப்புடவை என்கிறோம். நூலில் சிவப்புக் கட்டம் போட்டு அழகாக நெய்வார்கள். உண்மையான கூரப்புடவை என்றால் நூல் புடவை என்று அர்த்தம். நாம் தற்போது பணவசதியால் பெருமைக்கு ஆசைப்பட்டுப் பட்டு ஜரிகையை, ஆயிரக்கணக்கில் செலவு செய்து பாவத்தைத் தேடிக்கொள்கிறோம்.

NB: 1966இல் பரமாச்சார்யாள் உத்தரவு: ?என் நிபந்தனைகளுக்கு உட்படாமல் செய்யப்படும் விவாஹப் பத்திரிகைகளில் என் பெயரைப் போடுவது தவிர்க்கப்பட வேண்டும்?

Bhakti as identification and surrender

========== Bhakti as identification and surrender ==========

" सा त्वस्मिन् परमप्रेमरूपा । " ~ नारदभक्तिसूत्र , १.२ 

" सा पराSनुरक्तिरीश्वरे । " ~ शाण्डिल्यभक्तिसूत्र , १.१.२ 

These two Sutras imply that Bhakti is towards Ishvara regarded as one's own Atman. Otherwise the sutras would be referring to a situation that could never exist, for #परमप्रेम , unconditional love, #परा_अनुरक्ति (supreme attachment) can only be to Atman alone and nothing else. This has been made amply clear in the BrihadAranyaka Upanishad : 

" न वा अरे सर्वस्य कामाय सर्वं प्रियं भवति, आत्मनस्तु कामाय सर्वं प्रियं भवति । " 

~ बृहदारण्यकोपनिषत् २.४.५ 

It is evident therefore that unconditional love , #अव्यय_प्रेम , that is the real Bhakti towards Bhagavan or the Guru would be in evidence only when Bhagavan or the Guru is experienced as one's own very Atman. This is what is usually referred to as #पराभक्ति. 

Any deviation from this standpoint would involve a set of situations that is disastrous :   

शिव इत्यहमित्युभौ न भिन्नौ शिव एवाहं अहं शिवः स एव ।
यदि नैवं अनात्मता शिवस्य प्रसरेत् अशिवत्वमात्मनोऽपि ॥ 

~ स्वराज्यसिद्धि टीका ३.३९ 

" The two, Shiva and I, are never different. I am Siva Himself and Siva is I myself. Otherwise, अनात्मता / जड़त्व will pervade Siva and अशिवत्व (inauspiciousness), the Atman. " 

(This idea is also echoed in the popular saying " देवो भूत्वा देवं यजेत ")

It is in the light of this situation, that Bhakti is characterised as " स्वस्वरूपानुसन्धानं भक्तिरित्यभिधीयते ॥ " in विवेकचूडामणि. 

स्वस्वरूपानुसन्धान is same as निदिध्यासन.Then Acharya remarks in विवेकचूडामणि :

स्वात्मतत्त्वानुसन्धानं भक्तिरित्यपरे जगुः ।  

स्वात्मनः means of one's own JivAtman. तत्त्व, the truth about its nature means the ParamAtman indicated by the word ' That '. Its अनुसन्धान means though really there is difference (between the Jiva and ParamAtman) in that situation, contemplation of ' That ' as oneself in the manner of अहंग्रहोपासना (Jiva as non-different from the ParamAtman). Others say that it is Bhakti. Shri BhagavatpAda implies by the word अपरे जगुः - Others say that this is not मुख्यभक्ति as it is preceded by a sense of difference and is a भ्रान्ति. 

It is पराभक्ति which is devoutly referred to in the verse - 

तस्मै श्रीगुरुमूर्तये नम इदं श्रीदक्षिणामूर्तये ॥ 

The obeisance is to the Ishvara Himself in His aspect as Guru which obviously indicates that the Anugraha sought is only for this JnAna. 

The importance of नमः in this connection cannot be overemphasized. Starting with साष्टांगनमस्कार its culmination would be in getting merged - अभेदभावना - in the स्वरुप of the Guru, nay, securing identity with Him - 

प्रह्वीभावस्य पर्यवसानभूमिमाह - प्रह्वता नामेति ।
न्यग्भावेन नमस्कर्तव्यप्रत्यासत्तिः प्रह्वत्वम् | तच्च मायया
परशिवस्वरूपाद्भेदेन परिकल्पितस्य जीवस्य पुनस्तत्स्वरूपेण तादात्य्मलक्षणे
संबन्धे विश्राम्यतीत्यर्थः |  

~ श्री विद्यारण्याचार्य , सूत संहिता टीका ४.८.१०-११ 

Shruti also says - " नमस्त्वैक्य प्रवदेत् " ~ रामापूर्वतापन्युपनिषद २.४ 

" Prostrating , identity is to be given expression to. " 

 This is referred to as आत्मनिवेदन in BhAgavat : 

श्रवणं कीर्तनं विष्णोः स्मरणं पादसेवनम्
अर्चनं वन्दनं दास्यं सख्यमात्मनिवेदनम्।
इति पुंसार्पिता विष्णौ भक्तिश्चेन् नवलक्षणा
क्रियते भगवत्यद्धा तन् मन्येऽधीतमुत्तमं॥

~ श्रीमद्भागवतम् ७-५-२३ 

And also In Bhagavat Gita : " सर्वधर्मान्परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज " ~ गीता १८.६६   

The highest form of devotion, पराभक्ति is स्वाभाविका for a JnAni : 

उत्पन्नात्मप्रबोधस्य विद्वेष्टत्वादयो गुणाः।
अयत्नतो भवन्त्यस्य न तु साधनरुपिणः॥  ~ नैष्कर्म्यसिद्धिः ४.६९ 

" In an AtmajnAni , virtues like non-hatred establish themselves of their own accord, i.e. without any effort. They are not of the nature of साधन to him. " 

BhaktAgresara Prahlada has exclaimed in अद्वैतभावना :

अहं त्वं त्वमहं देव दिष्ट्या भेदोऽस्ति नावयोः 
दिष्ट्या मत्तामसि प्राप्तो दिष्ट्या त्वत्तामहं गतः ।
मह्यं तुभ्यमनन्ताय मह्यं तुभ्यं शिवात्मने 
नमो देवाधिदेवाय पराय परमात्मने ।। 

~ योगवाशिष्ठ  

Sources : 

1. SHRIDAKSHINAMURTYSTOTRAM (a study based on the Manasollasa and Tattvasudha) by D S Subbaramaiya 

2. Sri Vivekachudamani commentary by H.H. Shri Chandrashekhara Bharati Mahaswamij

Kanchi Mahaan series - episodes 76 to 100

*Periva Kural - Dharma Prachaaram series*

_Kanchi Mahaan series - episodes 76 to 100_

Periva saranam!

We have been getting requests from many members individually for various episodes of the Kanchi Mahaan series, which is being telecast on Sri Sankara TV every morning from 0600 - 0615 AM IST.

For the convenience of our members, we had circulated the playlists of first 75 episodes earlier. Here is the next playlist of Episodes 76 to 100: 

*Periva Saranam!*

_Compiled by: Periva Kural Channel_ | https://t.me/perivakural

*An initiative of Kanchi Periva Forum - www.periva.org | www.anusham.org*

Monday, October 19, 2020

Curse of Janamejaya brothers


Dear Friends,

Two small legends are edited and updated and told in this Re posting. One is about DOG SARAMA and another is about SHE NARADA both read from internet. Hope the reading could be enjoyable. 


Gopala Krishnan 15-9-2020


Orginally posted on 19-3-2020

1. Background

We know King Parikshith was son of Abhimanyu, and grandson of Arjuna. We also know King Parikshith was killed when a venomous snake bit him. So Parikshith's son Janmejaya organized a Yajna in which he vowed to burn all the snakes. The Yanja was organized with the help of his three brothers in the fields of Kurukshetra. Janmejaya's three brothers were Shrutsen, Ugrasen and Bhimsen. These brothers got a curse for mistreating a dog during a yanja. This story not much known is from Mahabharathasuitably edited and presented here. 

2. Stray dog enter Yanja area

While they were performing the rituals (Puja) a stray dog wandered into the sacred area where the holy offerings were kept. 

The brothers hit the dog with sticks to drive it away and the dog ran squealing to its mother Sarama.  The Sarama consoled her puppy and said that he must have done something to provoke the anger of the brothers. 

The puppy defended itself by saying that it was not at fault and that it had neither licked any of the offerings, nor even looked at them. 

3. Sarama curses brothers of Jnanamejaya

The dog's mother was Sarama who belonged to the Gods. She felt very angry and hurt at the brother's treatment of her son. She went to the Yajna place and asked the brothers of Janmejaya why they had thrashed her son without any fault. 

When no one answered her, she became really angry and cursed them, "You have punished my son without any reason, therefore I curse you that there shall be some sudden fear that will engulf you."

Thus cursing she went away from there. Janmejaya's brothers were saddened by this unexpected turn of events. 

4. Brothers meet saint Shrutshrava.

After the rites of the Yajna were performed, they went to Hastinapuram and looked for a priest who would rid them of the curse.

 One day they went hunting. While wandering in the forest they came across a hermitage belonging to a saint named Shrutshrava. The saint had a son called Somshrava.

Janmejaya decided to appoint Somshrava as his personal priest and requested Shrutshrava to allow Somshrava to accompany them and get them rid of their curse. 

Shrutshrava said, "My son is a great ascetic and scholar. He will help you get rid of the curse, but he cannot undo any curse given by Shiva (Sarama) .If you can get him to agree to accompany you then you are welcome to appoint him as your priest." 

5. Somashrava consent to accompany 

Jnamejaya requested Somshrava to accompany him to Hastinapuram. When they reached Hastinapuram he told his brothers to do exactly as the priest asked them to do and never disobey him. 

6. Brothers got rid of the curse 

The brothers did as they were asked to and the priest helped them get rid of their curse. 

Jeeva samadhi of Gnanadev Maharaj

21 வயதில்  ஜீவ சமாதி   J K  SIVAN   

பண்டரிபுரத்தில்  ஒருநாள் பொழுது விடிய இன்னும் நிறைய நேரம் இருக்கிறது. சூரியன் இன்னும்  ரெண்டு நாழிகை கழித்து தான் கிழக்கே சிவப்பாக தலையை தூக்குவான். குளிர் காற்று முதல் நாள் இரவில் பெய்த மழையின் குளிர்ச்சியை பரப்பியது.  சீக்கிரமாக எழுந்துவிட்ட  ஒரு  சில பறவைகளின் கூச்சல் மரங்களில் கேட்டது.  நாமதேவர்  ஆலய மண்டபத்தில் படுத்திருந்தவர்  எழுந்தார். அவரை அறியாமல்  கால்கள்  பாண்டு ரங்கனின் சந்நிதிக்கு இழுத்து சென்றது.  அங்கே அமர்ந்து கண்மூடி உள்ளே  பாண்டுரங்கனோடு உறவாடினார்.

அப்பொழுது தான் ஞானதேவர், அவர் சகோதரர்கள் நிவிருத்தி, சோபன்  மற்றும் சகோதரி  முக்தாபாயுடன் ஆலயத்தில் நுழைந்தார்.   அவருக்கு  வாழ்க்கை வெறுத்து விட்டது.
ஞானதேவர்  தந்தை  விட்டல் பந்த்,   தாய் பந்தர்பூர் அருகே ஆலந்தி கிராமத்தை  சேர்ந்த ருக்மா பாய்.  விட்டல் பந்த் குடும்பத்தை விட்டு காசிக்கு  சென்று சந்நியாசியாகி, அங்கே  ராமானந்தர் சிஷ்யன்  பவானந்தன் ஆகிவிட்டார்.  குருவுக்கு சிஷ்யன் மணமானவன், மனைவி குடும்பத்தை விட்டு ஓடிவந்தவன் என்று தெரியாது.
ஞானதேவருக்கு 21 வயதிலேயே  வாழ்க்கை  சலித்து விட்டதால்  மனது  வைகுண்டத்தை  நாடியது.ராமானந்தர்  ஒரு முறை தெற்கே ராமேஸ்வர யாத்திரை வந்தார். வரும் வழியில் ஆலந்தியில் ஒரு சில நாள் தங்கியபோது ருக்மாபாய்  அவரை தரிசிக்கிறாள். அவள் கணவன் தான் தனது சிஷ்யன்  பவானந்தன்  என்று தெரிகிறது. ஞான திருஷ்டியால் அவனை உடனே ஊருக்கு திரும்பி  இல்லறத்தில் ஈடுபட கட்டளையிட்டார்.  மேலே சொன்ன  நிவ்ரித்திநாத், ஞானதேவ், சோபன், முக்தாபாய் என்ற நான்கு குழந்தைகள் பிறக்கிறது.சந்நியாசி மீண்டும் கிரஹஸ்தாச்ரமம் மேற்கொண்டதற்காக  ஊரே  எதிர்ப்பு. காட்டி  ஊரை விட்டே  வெளியேற்றினார்கள்.   பிராயச்சித்தம் செய்வதாக முடிவு செய்து  விட்டல் பந்தும் ருக்மா பாயும் இந்திராயணி ஆற்றில் மூழ்கி மறைகிறார்கள்.  நான்கு சிறு குழந்தைகளும் தாமாகவே ஊரார் உதவியின்றி வளர்ந்தனர்.பண்டரிபுரத்தில்  ஞானதேவருக்கு  நாமதேவர்  நட்பு கிடைத்தது.   இருவரும் பாண்டுரங்கனின் இரு கண்கள்.  பல க்ஷேத்ரங்களை தரிசித்தனர்.ஞான தேவருக்கு   ஜீவ சமாதி அடைய  எண்ணம் தோன்றி  பண்டரிநாதனை வேண்டுகிறார்.. அதற்கு தான் அன்று  ஆலயம் வந்தார்  என்று மேலே பார்த்தோம்.
''ஹே,  ஆத்மாவே நீ அங்கிருந்து தானே  என்னுள் இந்த பூலோகத்தில் வந்து புகுந்தாய், அங்கேயே போகவேண்டாமா? உனக்கு எதற்கு இனியும்  இந்த உடலில் வாசம்? 

''பாண்டுரங்கா, விட்டலா,  போதுமய்யா, இந்த நாடகம்.   இத்தனை காலம் என்னை  நீ எப்படியெல்லாம் ஆடவிட்டாயோ  அப்படி நிறைய ஆடி விட்டேன், பாடி விட்டேன்,  ஓய்ந்துவிட்டேன் அப்பா,  இங்கேயே  உன் காலடியில்  பண்டரிபுரத்தில் என் பிராணனை  ஏற்று,   இந்த  பூத உடலை அடக்கம் பண்ணிவிட்டு  என் ஆத்மா உன்னுடன் ஐக்கியமாகி விடட்டுமே. இந்த ஆசையை நிறைவேற்றுவாயா?'' என்று வேண்டினார்  ஞானதேவர்.

" இல்லை,  ஞானதேவா,  உன் சமாதி  இங்கில்லை, ஆலந்தியில் தான் என்று ஏற்கனவே  முடிவு செயதாகி விட்டது.''
'' ஏன் விட்டலா, என்னை  பண்டரிபுரத்தில்  ஏற்காமல்  புறக்கணித்து  வேறு எங்கோ செல் என்கிறாய்?
'' ஞானதேவா,  இங்கு வரும் பக்தர்கள் என்னை தான் நினைப்பார்கள்,  அவர்கள் உன்னை நினைக்க செய்ய வேண்டும் என்று என் விருப்பம். அதற்கு தான்  ஆலந்தி என்று முடிவு செய்தேன் . பிரத்யேகமாக உன்னை தரிசிக்க மட்டுமே அங்கு எல்லோரும் வருவார்கள்.   உனது சமாதியை தரிசிக்க  ஆலந்தியில்  ஆஷாட
மாசம் கிருஷ்ண பக்ஷ  ஏகாதசி   அன்று திரள்வார்கள்.
''விட்டலா,  என்னே உன் கருணை என்மேல்.  அது சரி,  ஆலந்தி என்று ஏன் தீர்மானித்தாய், எதற்கு அதை புனித க்ஷேத்ரம் என்கிறாய்?'
"கேள்,  ஞானதேவா, சொல்கிறேன்.  சிவபெருமானும்  பார்வதியும்  ஆலந்தியில் ஒருமுறை நடந்து சென்ற போது  இந்திரன் பார்வதியை கேலியாக  ''எப்படி நீ இந்த  புலித்தோல், ஜடாமுடி சந்நியாசியை மணக்க தேர்வு செய்தாய்? '' என்றான்.
பார்வதி கோபமேலிட்டு  இந்திரனை சபித்தாள்.  உனக்கு ஒரு பெண் பெயர் தான் இனிமேல் அதுவும்  நீ  நீர் உருவமாக  மாறிவிடுவாய்''
சிவனிடம் சென்று மன்னித்தருள வேண்டுகிறான்  இந்திரன். சரி உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும் கேள் என்கிறார் சிவன் .
''பார்வதி இட்ட சாபத்திற்கு  விமோசனம் தந்தால்  போதும்  பரமேஸ்வரா''
''பார்வதி நீ  என்ன சொல்கிறாய்? பாவம்  இந்திரன் ஏதோ தெரியாமல் உளறிவிட்டான்''
''நாதா  இந்திரன் நீராக  மாறவேண்டாம்,  பெண்ணாகவும் வேண்டாம்.  அவன்  உடலிலிருந்து ஒரு  அருவி உண்டாகட்டும், அவன் பெயரால் பெண்ணாக  அந்த நீர் அருவி அழைக்கப்படட்டும். சாபம் பலித்ததாக ஏற்போம்'
''இந்திராயணி என்ற புனித நதி இவ்வாறு பெயர்க் காரணம் கொண்டது.  ஞானதேவா. அதன் கரையில் உண்டானது தான் ஆலந்தி. சிவன் அருள் பெற்ற  ஸ்தலம்.
''விட்டலன் தீர்மானித்தபடி  ஞானதேவர் சகோதர்கள், நாமதேவர்,  முக்தாபாயுடன்  ஆலந்தி சென்றார்.  ஏகாதசி  உபவாசம் இருந்து  மறுநாள்  துவாதசி பாரணை முடித்தார். பதின்மூன்றாம் நாள் பாண்டுரங்கன் ஞானதேவ் முன் தோன்றி  ''ஞானதேவா நீ வைகுண்டம் செல்லும் நேரம் வந்துவிட்டது''  என்கிறார்.  ஞானதேவை கைபிடித்து அழைத்துக்கொண்டு இங்கு தான் உன் சமாதியென்று ஒரு இடம் காட்டுகிறார். சிவன்  கோவில் நந்தி   அடியில்  ஒரு குழி பாண்டுரங்கனே  தோண்டி  அதில் ஒரு  மான் தோல் ஆசனம் வைத்திருந்தது.  உள்ளே  காய்ந்த மரங்களை  வைத்து  நிவ்ருத்தி தேவ் அக்னி மூட்ட, அந்த புகையை சுவாசித்த ஞானதேவர் கண்மூடி  சாய்கிறார் . அந்த குகை, குழியின் வாசலை ஒரு பெரிய  கல் பாறையால்  நிவ்ருத்தி தேவ்  மூடுகிறார்.  ஞானதேவரின் ஆன்மா  வைகுண்டம் செல்கிறது.  அவருடைய தண்டம் குகையிலிருந்து வளர்ந்து ஒரு தங்க அரசமாகிறது.   பாண்டுரங்கன்  நட்ட  இரு மரங்களும் கிளைகளும்  அந்த குகை வாயிலை மறைக்கிறது. அந்த மரங்கள்  இருப்பதாக  இன்றும் வழிபடுகிறார்கள்.  ஒவ்வொரு மாதமும் கிருஷ்ண பக்ஷம் ஏகாதசி  அன்று  ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள்  ஆலந்தியில் கூடுகிறார்கள்.


Courtesy:Smt.Padma Gopal
பகுதி −3..)
இன்றைய தினம், நாம் பூஜைகளின் போது பயன்படுத்துகின்ற மங்கல "அக்ஷதை"யைப் (அட்சதை) பற்றியும் அதன் மகத்துவங்களைப் பற்றியும் அறிந்து கொள்வோம்.
"அப்படி என்ன விசேஷம் இருக்கிறது இந்த அக்ஷதைக்கு? "
இறை பூஜைகளிலும், திருமணங்களிலும், சுப நிகழ்வுகளிலும், இதற்கென ஏன் ஒரு தனியிடமே அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது?
இதன் "தாத்பர்யம்" (அர்த்தம்) என்ன? என்பதையெல்லாம் சற்று புரிந்து கொள்ள முற்படுவோம்..
"க்ஷதம்" என்ற வார்த்தைக்கு "குத்துவது" அல்லது "இடிப்பது" என்று பொருள்.
"அக்ஷதம்" என்றால் இடிக்கப்படாதது என்று பொருள்.
உலக்கையால் இடிக்கப்படாத, முனை முறியாத அரிசி "அக்ஷதை" எனப்படுகிறது.
முனை முறிந்த அரிசியைக் கொண்டு "அக்ஷதை" தயாரிப்பது உசிதமல்ல என்பது பெரியோர்களின் வழக்காகும்.
இப்படி முனை முறியாத அரிசியோடு மஞ்சளை இணைப்பது ஏன்?
பூமிக்கு மேல் விளையும் பொருள் அரிசி.
பூமிக்குக் கீழ் விளையும் பொருள் மஞ்சள்.
இவை இரண்டையும் இணைக்கப் பயன்படுவது தூய பசுநெய் என்கிற ஊடகம்.
எதற்கு இப்படிச் செய்கிறார்கள்?..
சந்திரனின் அம்சம் கொண்ட அரிசி,
குருவின் அம்சம் கொண்ட மஞ்சள்,
மஹாலக்ஷ்மியின் அருள்கொண்ட நெய் இவை யாவும் ஒன்று சேரும்போது, அங்கே நல்ல அதிர்வு உண்டாகி, அந்த இடமே சுபிட்சமாகும் என்பது நம்பிக்கை.
வெள்ளை அரிசியோடு மஞ்சள் நிறம் சேர்ந்து நெய்யின் மினுமினுப்போடு விளங்கும் இந்த அக்ஷதை, பெரியோர்களின் ஆசிகளைச் சுமந்து வரும் வாகனமாகவே உணரப்படுகிறது.
அதன்றியும், அரிசியை உடலாகவும், மஞ்சளை ஆன்மாவாகவும், நெய்யை
தெய்வ சக்தியாகவும் ஆன்றோர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.
இப்படி, "உடல், ஆன்மா, தெய்வசக்தியோடு இணைந்து வாழ்த்துகிறோம்" என்ற பொருளிலேயே அக்ஷதை தூவப்படுகிறது என்று சொல்வோரும் உண்டு.
திருமணங்களில், மணமக்களை வாழ்த்துவதற்கு, மலர்களை விட, அக்ஷதைக்கே முக்கியத்துவம் ஏன் வழங்கப்படுகிறது?
சற்றே யோசித்தால், பூமிக்கு மேலேயும், பூமிக்கு கீழேயும் விளைகின்ற அரிசியையும் மஞ்சளையும் போன்றே மணமக்கள் இரு மாண்பினர்..
வெவ்வேறு குணநலன்கள் கொண்டவர்கள்..
ஒருமித்து வாழவிழைபவர்கள்..
அரிசியும் மஞ்சளுமான மணமக்களை இணைக்கும் பசுநெய்யாகப் பாசமிகு உற்றார் உறவினர்கள் உள்ளனர். இதுவே தத்துவம்.
ஆகவே, உற்றார் உறவினர்கள், பெரியோர்கள், நண்பர்கள் என அனைவரும் மணமக்களை வாழ்த்தும்போது, மணமேடைக்கு அருகே வந்து, ஒருவர் பின் ஒருவராக, மணமக்கள் சிரசில் அக்ஷதை தூவி வாழ்த்துவதே சாஸ்திர ரீதியாகச் சிறந்தது என்பர் பெரியோர்.
இதை வீசி எறிவது தவறான விஷயம். திருமணக் கூடங்களில் எங்கோ இருந்து கொண்டு, வீசி எறிவதைப் பார்க்கிறோம். அது ஆகாத செயலாகும்.
அக்ஷதையைப் போல முழுமையாக எல்லா நிகழ்வுகளும், திருமணம் கண்டவர்களின் வாழ்விலும் நடைபெற வேண்டும் என்பதே அக்ஷதையின் குறியீடு.
இப்படிப்பட்ட அக்ஷதையை இறைவன் திருவடிகளில் வைத்து வணங்கிய பின்னர், மணமக்களை ஆசீர்வதித்து அவர்கள் சிரசில் தூவுவதே, அவர்களுக்கு நன்மையான பலன்களைக் கொடுக்கும்.
அதே போன்று புதிதாகத் தொழில் துவங்கும் போதும், சந்திரன் சக்தி அதிகம் அமைந்த அரிசியும், குருபகவானின் சக்தி அதிகம் அமைந்த மஞ்சளும், மஹாலக்ஷ்மியின் பரிபூரண சக்தி கொண்ட நெய்யினால் சேர்த்து, பெரியோர்களால் அக்ஷதையாகத் தூவப்பட்டு ஆசி வழங்கப்படும் பொழுது, அந்தப் புதிதாகத் தொடங்கப்பட்டத் தொழில் வாழையடி வாழையாக அவர்களுக்கு அதிர்ஷ்டத்துடன் கூடிய நன்மைகளை விளைவிக்கும் என்பது சாஸ்திர ரீதியான உண்மையாகும்..
இன்னமும் அக்ஷதையின் பிற விஷேஸங்களை அடுத்த பதிவில் காணலாம்..

From ~ Face to Face with Ramana Maharshi

*From ~ Face to Face with Ramana Maharshi*

A gentleman from Kashmir came to the Ashram with his assistant who could not speak a word of any other language except his native Kashmiri. One night when the Hall was almost dark except for the pale glimmer of a single hurricane lantern, the assistant came into the Hall and stood before Bhagavan, in a respectful manner jabbering something rapidly in his language. Bhagavan said nothing but lay quietly gazing at him. After a while, the assistant saluted and left the Hall. 

Next morning his master came to Bhagavan and complained:

"Bhagavan, you never told me you could speak Kashmiri, was it fair?"

 When Bhagavan asked how he thought so, he said:

"Last night my assistant came to you and asked several questions in his language (Kashmiri). He tells me that you answered him in the same language and cleared all his doubts."

 "But I never opened my mouth", replied Bhagavan.

Navaratri golu, in which step what is to be kept?

நவராத்திரியின் சிறப்பு அம்சம் கொலு வைப்பதேயாகும். கொலு என்பது பல படிகளை கொண்ட மேடையில் பல வித பொம்மைகளை நேர்த்தியாக அலங்க ரித்து வைப்பதே யாகும். ஐம் பூதங்களில் ஒன்றான மண்ணினால் செய்யப்பட்ட பொம்மைகளை சக்தியின் அம்சங்களாக எண்ணி நவராத்திரியில் பூசிப்பவர்களிற் கு சகல நலங்களையும் தருவேன் என்று அம்பிகையே கூறியிருக்கின்றா. இனி நவ ராத்திரி கொலு எப்படி அமைக்க வேண்டு ம் என்று பார்ப்போம். கொலு மேடை 9 படிகள் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்.
1. முதலாம் படி :-
ஓரறிவு உயிர்களான புல், செடி, கொடி போன்ற தாவரவர்கங்க ளின் பொம்மை கள்.
2. இரண்டாம் படி:-
ஈரறிவு கொண்ட நத்தை, சங்கு போன்ற பொம்மைகள்.
3. மூன்றாம் படி :-
மூன்றறிவு உயிர்களான கறையான், எறும்பு போன்றவற்றின் பொம்மை கள்.
4. நாலாம்படி :-
நான்கறிவு உயிர்களை விளக்கும் நண்டு ,வண்டு போன்றவற்றின் பொம் மைகள்.
5. ஐந்தாம்படி :-
ஐந்தறிவு உள்ள மிருகங்கள், பறவைகள் ஆகி யவற்றின் பொம்மைகள
6. ஆறாம்படி :-
ஆறறிவு மனிதர்கள் பொம்மைகள்.
VII Step
7. ஏழாம்படி :-
மனித நிலையிலிருந்து உயர்நி லையை அடைந்த சித்தர்கள், ரிசிகள், மகரிசிகள் (ரமணர், வள்ளலார்) போன்றோரின் பொ ம்மைகள்.
8. எட்டாம்படி :-
தேவர்கள், அட்டதிக்பாலர்கள், நவக்கிரக அதி பதிகள் போன்ற தெய்வங்கள் தேவ தைகள் போன்றோரின் பொம்மைகள்.
9. ஒன்பதாம்படி :-
பிரம்மா, விட்ணு, சிவன் ஆகியோர் அவர்களி ன் தேவியருடன் நடுநாயகமாக ஆதிசக்தி வை க்கவேண்டும்.
மனிதன் படிப்படியாக உயர்ந்து தெய்வ நிலை யை அடைய வேண்டும் என்பதற் காகவே இப் படி கொலு அமைப்பது வழக் கம்.
நவராத்திரி வழிபாட்டு முறை.
1. முதலாம் நாள் :-
சக்தித்தாயை முதல்நாளில் சாமுண்டியாக கருதி வழிபடவேண்டும். தெத்துப்பல் திருவாயும், முண்டமாலையும் அணிந்தவள். முண்டன் என்ற அசுரனை சம்ஹாரம் செய்த சக்தி அவள். இதனால் சாமுண்டா எனவும் அழைப்பர். இவள் மிகவும் கோபக் காரி. நீதி யைக்காக் கவே இவள் கோபமாக உள்ளா ள். மற்றும் இவளது கோபம் தவறு செ ய்தவர்களை திருத்தி நல் வழிபடுத் தவே ஆகும்.
மதுரை மீனாட்சி அம்மனை முதல் நாளில் அண்டசராசரங்களைக் காக்கும ராஜ ராஜே ஸ்வரி அம்மனாக அலங்கரிப்பர்.
முதல்நாள் நைவேத்தியம் :-சர்க்கரைப் பொங்கல்.
2. இரண்டாம் நாள் :-
இரண்டாம் நாளில் அன்னையை வரா ஹி தேவியாக கருதி வழிபட வேண்டும். வரா ஹ(பன்றி) முகமும் தெத்துபற்களும் உடையவள். சூலமும் உலக்கையும் ஆயுத ங்கள் ஆகும். பெரிய சக்கரத்தை தாங்கியி ருப்பவள். தனது தெத்து பற்களால் பூமி யை தூக்கியிருப்பவள். இவளிற்கு மங்கள மய நாராயணி, தண்டினி, பகளாமுகி போ ன்ற திருநாமங்களும் உண்டு. இவள் அன் னையின் சேனாதிபதி ஆவாள். ஏவல், பில் லி சூனியம், எதிரிகள் தொல்லையிலிருந்து விடுபட இவளின் அருளைப் பெறுவது அவசியம்.
மதுரை மீனாட்சி அம்மன் இன்றுவி றகு விற்ற லீலையில் காட்சி அளிப் பாள். அதா வது சுந்தரர் விற்ற விற கை மீனாட்சி அம்மன் தலை யில் ஏற்றும் படலம் நடக்கும். குடும்ப பாரத்தை கணவனுடன் சேர்ந்து மனைவியும் சுமக்க வேண்டும் என் ற தத்துவத்தினை வலியுறுத்துவ தாக நாம் கருதலாம்.
இரண்டாம் நாள் நைவேத்தியம் :- தயிர்ச்சாதம்.
3. மூன்றாம் நாள் :-
மூன்றாம் நாளில் சக்தித்தாயை இந்திரா ணியாக வழிபட வேண் டும். இவளை மாஹேந்தரி, சாம் ராஜ தாயினி என்றும் அழைப்பர். இவள் இந்திரனின் சக்தி ஆவாள். கிரீடம் தரித்து வஜ்ராயுதம் ஏந் தியவள். ஆயிரம் கண்ணுடைய வள். யானை வாகனம் கொண் டவள். விருத் திராசுரனை அழித்த வள். தேவலோக த்தை பரிபா லனம் செயபவளும் இவளே யாகும். பெரிய பெரிய பதவிகளை அடை யவிரும்புபவர்களிற்கு இவ ளின் அருட்பார்வை வேண்டும். மற்றும் வேலையில்லாதவரிற்கு வே லை கிடைக்க, பதவியில் உள் ளவரிற்கு பதவியுயர்வு, சம்பள உய ர்வு கிடைக்க அருள் புரிபவளும் இவளே யாகும்.
இன்று மீனாட்சி அம்மன் கல் யானைக்கு கரு ம்பு கொடுத்த அலங்காரத்தில் காணப்படுவார்.
மூன்றாம் நாள் நைவேத்தியம் :- வெண் பொ ங்கல்.
4. நான்காம் நாள் :-
சக்தித்தாயை இன்று வைஷ்ணவி தேவி யாக வழிபடவேண்டும். சங்கு, சக்கரம், கதை, வில் ஆகியவற்றை கொண்டிருப் பவள். தீயவற்றை சம்ஹரிப்பவள். இவளின் வாகனம் கருடன்.
இன்று மதுரை மீனாட்சி அம்மன் திருமண கோலத்தில் காட்சி யளிப்பார்கள்.
நான்காம் நாள் நைவேத்தியம் :- எலுமிச்சை சாதம்.
5. ஐந்தாம் நாள் :-
ஐந்தாம் நாளில் அன்னையை மகேஸ் வரி தேவியாக வழிபட வேண்டும். அன்னை மகேஸ்வ ரனின் சக்தியா வாள். திரிசூலம், பிறைச் சந்திரன், பா ம்பு தரித்து இடப வாகனத்தில் எழுந்த ருளியிருப்பவள். அளக்கமுடியாத பெரும் சரீரம் உடையவள். சர்வ மங்களம் தருபவள். தர்மத்தின் திருவுருவம். கடின உழைப்பாளிகள் உழைப்பின் முழுப்பலனை பெற அன்னையின் அருள் அவசியம் வேண் டும்.
இன்று மதுரை மீனாட்சி அம்மன் நாரைக்கு மோட் சம் கொடுத்த அலங்கார த்தில் காட்சியளிப்பார் கள்.
ஐந்தாம் நாள் நைவேத்தியம் :- புளியோதரை.
6. ஆறாம் நாள் :-
இன்று அன்னையை கவுமாரி தேவி யாக வழிபடவேண்டும். மயில் வா கனமும் சேவல் கொடியும் உடைய வள். தேவசேனா திபதியான முருக னின் வீரத்திற்கு ஆதாரமானவள். ஓங்கார சொரூபமானவள். சகல பாவ ங்களையும் விலக்கிடுபவள். வீரத் தை தருபவள்.
இன்று மதுரை மீனாட்சி அம்மன் பாணணிற்கு அங்கம் வெட்டிய அலங் காரத்தில் அருள்புரிவார்கள்.
ஐந்தாம் நாள் நைவேத்தியம் :- தேங்காய்ச்சாதம்.
7. ஏழாம் நாள் :-
ஏழாம்நாள் அன்னையை மகா லட் சுமியாக வழிபட வேண்டு ம். கையில் ஜெபமாலை, கோட ரி, கதை, அம்பு வில், கத்தி, கேடயம், சூலம், பாசம், தண்டாயுதம், சக்தி ஆயுதம், வஜ்ரா யுதம், சங்கு, சக்கரம், மணி, மதுக்கல யம், தாமரை, கமண்டலம் ஆகிய வற்றைக் கொண்டிருப்பவள். விஷ்ணு பத்தினியாவாள். பவளம் போன்ற சிவ ந்த நிறத்தையுடையவள். தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்து சகல ஐசவரியங்களையும் தருபவள் அன்னை யாகும்.
இன்று மதுரை மீனாட்சி அம்மன் சிவ சக்தி கோலத்தில் மக்களிற்கு அருள் பாலிப்பார்கள்.
ஏழாம் நாள் நைவேத்தியம் :- கல்க் கண்டுச் சாதம்.
8. எட்டாம் நாள் :-
இன்று அன்னையை நரசிம்ஹி ஆக வழிபடவேண்டும். மனித உட லும், சிம்ம தலையும் உடையவள். கூரிய நகங்களுடன் சங்கு, சக்கர தாரிணியாக சிம்ம வாகனத்தில் காட்சி தரு பவள். சத்ருக்கள் தொல்லை யில் இருந்து விடு பட அன்னையின் அருள் வேண்டும்.
இன்று மதுரை மீனாட்சி அம்மன் மகிஷா சுர மர்த்தினி அலங்கார த்தில் காட்சியளிப்பார் கள்.
எட்டாம் நாள் நைவேத்தியம் :- சர்க் கரைப் பொங்கல்.
9. ஒன்பதாம் நாள் :-
இன்று அன்னையை ப்ராஹ்மி ஆக வழி பட வேண்டும். அன்ன வாகனத்தில் இருப்பவள். வாக்கிற்கு அதிபதியாவாள். ஞானசொரூபமானவள். கல்விச்செல்வம் பெற அன் னையின் அருள் அவசியமாகும்.
இன்று மதுரை மீனாட்சி அம்மன் சிவபூசை செய்யும் கோலத்தில் அரு ளாட்சி புரிவார்கள்.

Saturday, October 17, 2020

courses for *Samskritam* learners

With our Acharyaas' blessings, Arsha Seva Kendram is happy to announce three new courses for *Samskritam* learners

Sasyam is a course for beginners who know Devanagari script.

Lataa is an intermediate level Samskritam course for those who can  decline several types of nouns, and are able to write and understand simple sentences and stories in all vibhaktis

Maalatee is an intermediate - advanced level Samskritam course appropriate for those who already know svara-sandhi, passive voice, and basic anvaya. The course covers vyanjana-sandhi, advanced krudantas and anvaya, and excerpts from Bhagavad Gita and other texts.

Medium of instruction for the above courses will be English and Samskritam.

Sanskrit grammar lecture

*बेङ्गलूरु - 18*

वेदशस्त्रपोषणसंरक्षणकार्ये अनवरतं बद्धश्रद्धः कर्नाटकसंस्कृतविश्वविद्यालयः शास्त्राणां संरक्षणार्थं प्रतिमासं शास्त्रार्थसभामायोक्ष्यते | सर्वेपि शास्त्रश्रद्धालवः सादरमामन्त्र्यन्ते |

ಕ.ಸಂ.ವಿಯು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಹಾಗೂ ಪೋಷಣೆಗಾಗಿ  ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ವಿದ್ವಾಂಸರ ಮೂಲಕ ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥ ಸಭೆಯನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಲಿದೆ.  

ಸದ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ Online ಮೂಲಕ ನಡೆಯಲಿದೆ.

ಶಾಸ್ತ್ರಾಭಿಮಾನಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ವಿದ್ವಾಂಸರಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ ಶಾಸ್ತ್ರಸಂರಕ್ಷಣಾ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಹಯೋಗಿಗಳಾಗಬೇಕಾಗಿ ವಿನಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. 

Karnataka Samskrita University is organising Shastrartha-sabha  by scholars every month in order to promote Shastric studies. 

Due to pandemic, the program  will be conducted  online.

We do request enthusiasts to join hands  with us by participating  in the event to preserve the  Shastras.


*शास्त्रम् : व्याकरणम्*

*दिनाङ्कः  : 18.10.20*

*समयः : प्राह्णे 10.00 वादनतः 1.00 वादनपर्यन्तम् |*

*Via :*Google Meet*

*ID* : 



डा.रामकृष्णभट्टः के.

Yogataravali lecture series of Prof K S Kannan

Namaste sir,
               I am Hari Ganesh S a student volunteer from Samskruta Samiti IIT Madras. This week the lecture 12 in the Yogataravali lecture series of Prof K S Kannan is scheduled on this Sunday. The details of the program are as follows

Title of talk: Yogataravali -12
Speaker: Vidyanidhi Prof K S Kannan
Date: 18th October 2020 (this Sunday)
Time : 10:30am to 11:30am
Zoom Video Conference link: https://us02web.zoom.us/j/5885656975

The lectures used to happen every Saturday. But this week it is scheduled on Sunday. I kindly request to announce the change in the timings of the lecture on your Bharateeya Vidwat Parishad forum

Hari Ganesh S
Samskruta Samiti Volunteer
Mob: +919739923312

Friday, October 16, 2020

Early years of Periyavaa

☘️☘️☘️ 🤚குழந்தை மகா பெரியவா🤚!!

ஒரு நாள் காலை மகாலட்சுமி [பெரியவாளின் தாயார்] கண் விழித்தபோது, பக்கத்தில் சுவாமிநாதனைக் காணவில்லை.

 வீடெல்லாம் தேடியாகிவிட்டது. ஊர் மூலைகளெல்லாம் துழாவி வந்தாகிவிட்டது காணோம்

. "ஒருவேளை சிநேகிதன் கிருஷ்ணஸ்வாமி வீட்டுக்குப் படிக்க சென்றுவிட்டானோ?" என்றுபோய்ப் பார்த்தால், முதலுக்கே மோசம், நண்பனையும் காணோம்!

இரண்டு குழந்தைகளையும் தேடி ஊரே அல்லோலகல்லோலப் பட்டது. அந்த சமயத்தில் மடத்திலிருந்து ஒரு ஆள் வந்து,"குழந்தைகள் மடத்துக்கு வந்தார்கல் பத்திரமாக இருக்கிறார்கள்.

 சுவாமிகள் உங்களிடம் சொல்லிவிட்டு வரச் சொன்னார். நாலு நாட்கள் வைத்திருந்து அப்புறம் குழந்தைகளை அனுப்புவதாகச் சொன்னார்!" என்றார்.

 இதைக் கேட்ட பெற்றோருக்கு எதுவும் புரியவில்லை. "எதற்காக அத்தனை பெரிய குரு இத்தனை சின்னக்குழந்தைகளை விடாமல் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்?"என்பது புதிராக இருந்தது.

உண்மை இதுதான். ஒரு நாள் சுவாமிநாதன், ஜகத்குருவாக மலர்ந்து காமகோடி பீடத்தை அலங்கரிக்கப் போகிறார், தன்னுடைய முடிவும் நெருங்கிவிட்டது. 

பின்னால் இவனுடன் சில நாட்கள் சேர்ந்திருக்க வாய்ப்பு கிடைக்கப் போவதில்லையே? அந்த ஆசையை நாலு நாளாவது வைத்துக்கொண்டு தீர்த்துக் கொள்ளலாம் என்று பரம குருவானவர், தீர்க்க திருஷ்டியுடன் முடிவு செய்திருக்க வேண்டும். சுவாமிநாதன் அவரை பெருமுக்கலில் பார்த்ததற்கு அடுத்து அவர் ஸாரம் என்ற இடத்துக்குப் போய்விட்டார்.

இந்தக் குழந்தைக்கோ அவரைப் பார்த்தது முதல் வீட்டில் இருப்பே கொள்ளவில்லை. உடனே, சொல்லாமல் கொள்ளாமல் துணைக்கு
சிநேகிதனையும் அழைத்துக் கொண்டு அங்கே போய் விட்டான். 

ஆச்சார்யரோ, "முதலில் ஆத்திலே சொல்லிட்டு வந்தாயா?"என்று கேட்டார். "இல்லை ஸ்வாமி! உங்களைப் பாக்கணும்னு தோணித்து: உடனே கிளம்பி வந்துட்டேன்." என்கிறான் குழந்தை. இதற்காக குரு சந்தோஷப்பட்டாராம்.

ஏனெனில், இப்படி வீட்டையும் வாசலையும் விட்டு வரவாதானே அவருக்கு வேணும்!

எல்லா தகப்பனாரையும் போல் தன் பிள்ளை டாக்டராக அல்லது இன்ஜினீயராக வர வேண்டுமென்று தந்தை சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகள் ஆசைப்பட்டார். இத்தனை சின்ன வயசில் இப்படி மடத்தை நோக்கி ஓடினால் எந்தத் தந்தைதான் கவலைப்படமாட்டார்?

"இது என்ன தேறுமா...தேறாதா? படிப்பு கிடிப்பு வருமா?"என்ற பயம் அவரை உலுக்கியது. உடனே சிநேகிதன் கிருஷ்ணஸ்வாமியின் அப்பா வெங்கட்ராமனைத் தேடிப் போனார். அவர் ஒரு சிறந்த ஜோதிடர். மேலும்சுப்ரமண்ய ஐயருக்கு நெருங்கிய நண்பர்.

"வெங்கட்ராமா! சுவாமிநாதன் ஜாதகத்தைக் கொஞ்சம் பாரு. இவனுக்கு ஜாதகம் எப்படி இருக்கு?" என்று காட்டினார். அதைப் பார்த்ததும் ஜோசியருக்குப் பேச்சே வரவில்லை. சுவாமிநாதன் சாட்சாத் ஈஸ்வரன் என்று தெரிந்தது. ஆனால், ஆவலோடு பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நண்பனுக்கு ஏதாவது சொல்ல வேண்டும்.

 அதனால், "சுப்ரமண்யா! நீ உன் பிள்ளையைப் பற்றிக் கவலையேபடாதே. நம்மைப் போன்றவர்கள் வீட்டில் பிறக்கும் குழந்தையாகத் தெரியவில்லை.

 இவன் ஜாதகத்தில் பெரிய ராஜாக்களுக்கு உண்டான யோகமெல்லாம் இருக்கு. சக்ரவர்த்தியாக உலகமே கொண்டாட வாழப் போகிறான்!" என்று பெசினார்.

வெறும் ராஜாவாகவா மாறினார்! உலகை உய்விக்க வந்த யதிராஜராக அல்லவா ஒளி வீசினார்!

அத்தோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல், ரேகைகளையும் பார்க்க ஆவல் கொண்ட ஜோசியர், அங்கிருந்த சுவாமிநாதனிடம், "போ, கால் அலம்பிண்டு வா" என்று கட்டளையிட்டார். 

அலம்பிக் கொண்டு வந்தவனை, நாற்காலி ஒன்றில் அமர்த்தி அழுக்கு ஒட்டிக் கொண்டிருந்த காலில் தண்ணீர் விட்டுத் தன் கையாலேயே அலம்பினார்....துடைத்தார். சற்று தூக்கிப் பார்த்தார். அப்படிேய கெட்டியாய் பிடித்துக் கொண்டு அழுதார். காலை விடவேயில்லை.

"விடுங்கோ மாமா!" என்ற சிறுவனின் குரலோ, "என்ன இது! குழந்தை காலை பிடிச்சுண்டு...விடு" என்ற சுப்ரமணிய சாஸ்திரியின் குரலோ ஜோசியர் காதில் விழவேயில்லை. அது என்ன விடக்கூடிய காலா! பின்னாலே இதனடியில் விழமக்கள் க்யூவிலே நிற்கப்போகிறார்கள என்று நினைத்தார் போலும்.

காலில் உள்ள சங்கு சக்கர ரேகைகள், மகர ரேகை, தனுர் ரேகை, பத்ம ரேகை எத்தனை உண்டோ, அத்தனையும் ஒரு அவதார புருஷன் அவர் என்று கட்டியம் கூறிக் கொண்டு பளிச்சென்று அவர் கண்ணுக்குப்புலப்பட்டன.

முதன் முதலில் பெரியவாளுக்குப் பாத பூஜை பண்ணும் பாக்கியம் இந்த வெங்கட்ராமய்யருக்குத்தான் கிடைத்தது. நல்ல கைராசிதான்! விஷ்ணுவுக்கும் கிடைக்காத பாதத்தை இவர் பார்த்து விட்டார் என்றால், இவர் பாக்கியமே பாக்கியம்!

மஹா பெரியவா பாதகமல சரணம்...👣👣

 ஹர ஹர சங்கர.. 🤚ஜெய ஜெய சங்கர..🤚

ஹர ஹர சங்கர.. 🤚ஜெய ஜெய சங்கர..🤚

Brahma Yajna

ப்ருஹ்ம யக்யம்

ப்ருஹ்ம யஞ்யம்

தைத்ரீய ஆரண்யகம் இரண்டாம் ப்ரச்னத்தில் இதன் விவரம் உள்ளது.

கிழக்கு, வடக்கு, வட கிழக்கு இவைகளில் ஒரு திக்கை நோக்கி ச் செய்யலாம்.

ஹோமத்திற்கு பிறகு அல்லது மாத்யானிக ஜபத்திற்கு பிறகோ

தேவ தர்பணத்திற்கு பிறகு, வைஸ்வதேவத்திற்கு பிறகேனும் செய்யலாம்.

வேதம் ஒரு ப்ரஸ்னமோ , சில அனுவாகங்களோ முதல் நாள் விட்டதற்கு மேல் தொடங்கி ஜபிக்க வேண்டும்.

இதற்கு அநத்யயன தினம் பார்க்க வேண்டாம் .தர்ப்பாசனம் அல்லது தடுக்கு கீழே போட்டுக்கொண்டு அதன் மேல் உட்கார்ந்து ஜபிக்கவும். கம்பளத்தில் உட்கார்ந்து சொல்லக்கூடாது.

காலை தவறிப்போய் விட்டால் மாத்யாநிகம், வைஸ்வதேவத்திற்க்கு பின்னும் தான் காலமாகும்.அத்யயனமே தபஸ். தபஸே அத்யயனம். .

அத்யயனம் பண்ணாதவன் புருஷ ஸூக்தத்தையாவது பகவத் த்யானத்துடன் சொல்ல வேன்டும். அல்லது காயத்திரியையாவது பத்து தடவை ஜபிக்க வேண்டும்.

வேத பாராயணம் ஆனதும் இதிகாஸ புராணம் படிக்க வேன்டியது. இந்த யக்ஞத்தில் ப்ருஹ்மம் என்ற வேதமே ஆஹூதி த்ரவ்யமாக ஹோமம் பண்ணபடுகிறது.அத்யயனமே வஷட் காரமாகும். அதனால் தான் இதற்கு அநத்யயன தோஷமே கிடையாது.

ச்ருதியும் இந்த யக்ஞத்திற்கு மேகமே ஹவிஸ் வைக்கும் பாத்ரம், மின்னலே அக்னி; மழை ஹவிஸ்; இடியே வஷட் காரம்; மேக கர்ஜனை அனுவஷட் காரம்;

வாயுவே சரீரம். அமாவாஸ்யையே ஸ்வஷ்டாகாரம்;

இவைகளை இப்படி அறிந்து மழை பெய்யும் போதும்; இடி இடிக்கும் போதும்;. மேகம் கர்ஜிக்கும் போதும் காற்று வீசும் போதும், அமாவாசையின் போதும் 

ஒரு ரிக்கையேனும் ஜபித்தாலும், அல்லது ஸத்யம் தப: என்ற மந்த்ரதையேனும் ஜபித்தாலும் ப்ருஹ்ம யக்ஞ அத்யயன பலனை பெறுகிறான் என்கிறது வாஜஸநேயி ப்ராஹ்மணம்.

தேவதார்ச்சனம், பாராயணம், காம்ய ஜபம், யாகத்திற்கு, வேதாங்கங்களை அப்யசிப்பதற்கு , ப்ருஹ்ம யக்ஞத்திற்கும் அனத்தியயன தோஷமில்லை.

ப்ரதி தினம் ஒரு ப்ரச்னம் சொல்லுபவன் அனத்தியயன தினத்திலும் சொல்லலாம்.. பிறப்பு இறப்பு தீட்டு உள்ள போது மட்டும் சொல்ல வேண்டாம்.

ப்ருஹ்ம யக்ஞத்திர்கு பிறகு ராமாயனம், பாகவதம், பகவத் கீதை தினம் ஒரு அத்யாயமாவது படிக்க வேண்டும்.. இரவிற்குள் செளகரியபட்ட போதாவது படிக்கவும்.

அந்தணர் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு நாளும் தான் கற்றுக்கொண்ட வேதத்தை தினசரி சிறிதளவாவது சொல்வதற்குத்தான் ப்ருஹ்ம யக்ஞம் என்று பெயர்.

தினசரி காலையில் ஸந்தியாவந்தனம்,ஓளபாசனம் பூஜை முதலிவற்றை முடித்துவிட்டு குரு முகமாக கற்றுக்கொண்ட ஶ்ரீ ருத்ரம், சமகம், புருஷ சூக்தம்,

ஶ்ரீ ஸூக்தம், துர்கா ஸுக்தம், பாக்கிய ஸூக்தம் போன்ற வேத பாகங்களை சிறிதாவது சொல்ல வேண்டும்., அல்லது காயத்ரியாவது சொல்லலாம்

ஆசனத்தின் மீது அமர்ந்து கொன்டு கிழக்கு முகமாக வலது காலை இடது துடை மேல் போட்டுக்கொன்டு .வேதம் சொல்ல வேண்டும்.

வேதம் கற்றவர்கள் முதல் நாள் முடிவடைந்த பகுதியில் தொடங்கி , தொடர்ந்து அடுத்த நாள் சொல்ல வேண்டும்.. இதற்கு பிறகு தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்களுக்கு ஜலத்தால் தர்பணம் செய்ய வேண்டும்.

இதுவே ப்ருஹ்மயக்ஞம் எனப்படும். தேவ, ரிஷி பித்ரு அருளை மிக சுலபமாக பெற்று தரும் இந்த ப்ருஹ்ம யக்ஞ தர்பணம் தினமும் செய்ய வேண்டும்.

க்ருஷ்ண யஜுர் வேதம் தைத்திரீய ஆரண்யகம் சொல்கிறது: உத்தமம் நாககும் ரோஹதி; உத்தம: ஸமாநானாம் பவதி; யாவந்தகும் ஹவா: அக்ஷய்யஞ்சாபபுநர் ம்ருத்யுஞ் ஜயதி; ப்ருஹ்மண: ஸாயுஜ்யம் கச்சதி என்று.

தினமும் ப்ருஹ்மயக்ஞம் செய்பவர் இறந்த பின்னர் ஸ்வர்க்கம் செல்வர்;

இவ்வுலகில் ஜீவித்திருக்கும் வறை தமக்கு சமமானவர்களுக்குள் சிறந்தவராக இருப்பர்;; செல்வம் நிறைந்த பூமி முழுவதும் தானம் செய்த பலனுக்கு அதிகமாகவே பலன் கிடைக்கும்.;

துர் மரணம் வராது; ஸ்வர்க்கத்தை அடைவான்; ப்ருஹ்ம ஸாயுஜ்யம் என்னும் முக்தி அடைவான் என அர்த்தம்.

வேதம் சொல்வது, ப்ருஹ்ம யக்ஞத்தின் முதல் பகுதி மாத்யானிகம் செய்த பிறகுத்தான் ப்ருஹ்ம யக்ஞ தேவ ரிஷி பித்ரு தர்பணம் செய்ய வேண்டும்.

வேதம் சொல்வதை காலையிலும் செய்யலாம். மாத்யானிகம் செய்த பிறகு வேதம் சொல்லி விட்டு தேவ ரிஷி பித்ரு தர்பணம் செய்யலாம்

மாத்யானிகத்திற்கு முன்பு தேவ ரிஷி பித்ரு தர்பணம் செய்யக்கூடாது. ப்ருஹ்மசாரி உள்பட அந்தணர் எல்லோரும் தினமும் ப்ருஹ்மயக்ஞம் செய்ய வேண்டும்.

இதனால் மறைந்த முன்னோர்களுக்கு தேவையான ஆஹாரம் கிடைக்கிறது. சந்தோஷ மடைகிறார்கள்.( யஜுர் வேதம் ).

முறையாக நான்கு வேதங்களின் ஆரம்பத்தையும் சொல்லிவிட்டு அதன் முடிவில் தேவ ரிஷி பித்ரு தர்பணம் கரிஷ்யே என்று சொல்லி தர்பணம் செய்கிறோம்.; இவ்விரண்டும் சேர்ந்ததே ப்ருஹ்ம யக்ஞம்.

பித்ருக்கள் என்பவர் பல வகை குழுவாக இருக்கிறார்கள். இவர்களில் நித்ய (திவ்ய) பித்ருக்கள் என்பவர் சிலர்.

தினசரி ஸ்நானம் செய்த பிறகு குடுமி முடியை முன் பக்கமாக விட்டூக்கொன்ட ஜலம் பூமியில் விழுவதை குடிக்கிறார்கள். வஸ்த்ரம் பிழியும் தண்ணீரையும் குடிக்கிறார்கள்.

ப்ருஹயக்ஞம் பித்ரு தர்பண நீரையும் இவர்கள் தான் சாப்பிடுகிறார்கள்.

அமாவாசை முதலிய நாட்களில் அதிவ்ய பித்ருக்களுக்கு தர்பணம்

செய்கிறோம். தந்தை உள்ள இல்லாத எல்லோரும் பூணல் இடம் போட்டுக்கொண்டு ப்ருஹ்மயக்ஞ தர்பணம் செய்யலாம்..

இதனால் தர்பணம் செய்பவருக்கும் அவரின் பெற்றோருக்கும் ஆயுள் அதிக மாகும்.

ப்ருஹ்மோபதேசம் (பூணல் கல்யாணம்) முதல் கடைசி காலம் வரை தினமும் ப்ருஹ்மயக்ஞம் அந்தணர்கள் செய்ய வேண்டும்.

அமாவாசை தர்பணம் செய்த பிறகு ப்ருஹ்மயக்ஞம் செய்ய வேண்டும். ச்ராத்தம் முடிந்த பிறகு பின்ட பித்ரு தர்பணம் செய்த பிறகு பரேஹணி தர்பணம் செய்த பிறகு ப்ரஹ்மயக்ஞம் செய்ய வேண்டும்.

அனத்யயன தினம் என்பது அமாவாசை அதற்கு முந்திய திதி, பிந்திய திதி பெளர்ணமி, இதற்கு முந்திய, பிந்திய திதிகள்,க்ருஷ்ண பக்ஷ அஷ்டமி ஆகிய எட்டு நாட்களில் புதிதாக வேதம் கற்றுக்கொள்ளக்கூடாது.

ப்ருஹ்மயக்ஞத்தில் கூறப்படும் ஸோம பித்ருமான் முதலான பித்ருக்கள் நித்ய பித்ருக்கள் ஆவார்கள். ப்ருஹ்மசாரி உள்பட பெற்றோர்கள் இருப்பவர்களும் தர்பணம் செய்யலாம். 

ஆசார பூஷணம் பக்கம் 168ல் அபஸவ்யம் த்விஜாக்ர்யாணாம் பித்ர்யே ஸர்வத்ர கீர்த்திதம் ஆப்ரகோஷ்டந்து கர்தவ்யம் மாதாபித்ரோஸ்து ஜீவதோ:

என்ற சாஸ்த்ர வாக்யபடி , தாய் தந்தை யுள்ளவர்கள் ப்ருஹ்ம யக்ஞம் போன்ற கர்மாக்களில் , பித்ருக்களுக்கு தர்பணம் செய்யும்போது , பூணலை இடமாக போட்டுக்கொள்ள வேண்டும். 

ஸ்ரீ வத்ஸ ஸோம தேவ சர்மா புத்தகத்திலும் அமாவாசை தர்ப்பணம் புத்தகத்திலும் தந்தை உள்ளவர்களும் ப்ருஹ்ம யக்ய பித்ரு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும் என்று எழுதி உள்ளார்.

ப்ருஹ்ம ஸ்ரீ நன்னிலம் ராஜ கோபால கணபாடிகள் ஸந்தேஹ நிவாரணி புத்தகத்திலும் தந்தை உள்ளவர் ப்ருஹ்ம யக்ய த்தில் பித்ரு தர்ப்பணம் செய்யலாம் என்று எழுதி இருக்கிறார்.

தந்தை உள்ளவர் முழுவதும் ப்ராசீனாவீதியில் செய்ய வேண்டும். தந்தை உள்ளவர் பாதி ப்ராசீனாவீதி போட்டுக்கொண்டு செய்ய வேண்டியது . 

ஆவணி அவிட்டம் அன்று மஹா சங்கல்பம் செய்யும் போது சொல்லும் நவானாம் நவவிதானாம் என்று சொல்லும் பாபங்கள். பின்வருமாறு.

விஷ்ணு : மனுஷ்யனுக்கு காமம், கோபம், பேராசை என்ற மூன்று சத்ருக்கள். அதற்கு வசமானவன் மஹா பாதகம், அதிபாதகம், ஸம பாதகம், உப பாதகம், ஸங்கீரண கரணம், மலிணிகரணம், அபாத்ரீ கரணம், ஜாதிப்ரம்ச கரணம், ப்ரகீர்ணகம். என்ற ஒன்பது விதமான பாப கர்யங்களை செய்கிறான்.

மஹா பாதகங்கள் ; மனு சொல்கிறார்: ப்ராஹ்மணர்களை கொன்றது; கள் குடித்தது, ப்ராஹ்மண தங்கத்தை திருடியது; குரு பத்னியை கெடுத்தது. இவர்களுடன் நண்பர்களாக இருப்பது...

அதி பாதகம் : யமன் தாயின் சஹோதரி, தாயின் தோழி, அப்பாவின் சகோதரி, மாமாவின் பத்னி, மாமியார், பெண், சஹோதரி, இவர்களை கெடுத்தவன் அதி பாதகம் செய்தவன் ஆகிறான். நீசணை புணர்வது, கர்பத்தை நசிப்பது, கணவனை கொல்வது அதிபாதகம். ஆகும்.

சம பாதகம் : பெரியோர்களை நிந்திப்பது, வேதத்தை நிந்திப்பது,நண்பர்களை ஹிம்சிப்பது., படித்த வேதத்தை மறப்பது. இவை ப்ரஹ்ம ஹத்திக்கு சமமான பாபங்கள்.

ஸம பாதகம் : வெண்கல பாத்திரத்தில் இளநீரை விட்டு குடிப்பது, பசும்பாலில் உப்பு கலந்து சாப்பிடுவது வண்ணான் தோய்கின்ற ஜலத்தில் ஸ்னானம் செய்வது.;; தாமிர(செம்பு) பாத்திரத்தில் பால், தயிர் சாப்பிடுவது. கள் குடிப்பதற்கு சமமானது.

பிற்காலத்தில் திரும்ப பெற்றுக் கொள்ளலாம் என்று கொடுக்கப்பட்டதை அபகரிப்பது பூமி, வைரம், ரத்தினம். இவைகளை அபகரிப்பதும் தங்கத்தை திருடின பாபத்திற்கு சமமாகும்.

மனு : தன் பெண்களிடத்திலும் , சண்டாள ஸ்த்ரீயிடத்திலும் நண்பன், புத்ரன் இவர்களுடைய பத்னியிடத்திலும் எவன் கெட்ட கார்யங்களையும் செய்கிறானோ அவன் செய்யும் இந்த பாபம் குரு பத்னியை கெடுத்த பாபத்திற்கு ஸமமானது. புத்தி பூர்வகமாக செய்வது அதிபாதகமாக எடுத்து க் கொள்ளப்படும்.

உப பாதகங்கள் : மனு : பசு வதை, வேதம் தெறியாதவனுக்கு யாகம் செய்து வைப்பது. ஆசார்யன், தாய், தந்தை, வேதம், அக்னி ,மகன் இவர்களை த்யாகம் செய்வது.

அண்ணன் கல்யாணம் செய்து கொள்ளாமல் தம்பி கல்யாணம், செய்து கொண்டு இருப்பது, அண்ணாவிற்கு பரிவித்தி என்ற தோஷம், தம்பிக்கு பரிவேதனம் என்பது தோஷம்,

இவ்விருவர்களுக்கு கன்யா தானம் செய்வது, அவர்களுக்கு கல்யாணம் செய்து வைப்பது. கன்னிகையை கெடுப்பது, வட்டியினால் ஜீவிப்பது. ப்ருஹ்மசாரியினுடைய விஷய ஸேவனம், ,

குளம், புஷ்ப தோட்டம், பத்னி, புத்ரன் இவர்களை விற்பது, உசிதமான காலத்தில் உபநயனம் முதலியவை செய்யாமல் இருப்பது, ,

சிற்றப்பா, மாமா இவர்களை அனுசரிக்காமல் இருப்பது.சம்பளம் பேசிக் கொண்டு வேதம் வேதாந்தம் சொல்லிக் கொடுப்பது & படிப்பது,

விற்ககூடாத எள், முதலியவற்றை விற்பது; கஜானாவிற்கு ராஜாதிகாரத்தை பெற்ற அதிகாரியாக இருப்பது; மிஷின்களை ஓட்டுவது; ஒளஷதிகளை கிள்ளுவது. ஸ்த்ரீகளை வைத்து ஜீவனம் செய்வது,

பிறறை கெடுக்க பூஜை செய்வது மந்திரங்களினால் வசீகரணம் செய்வது; விறகை உத்தேசித்து பச்சை மரத்தை வெட்டுவது; , தனக்காக சமைப்பது, சாஸ்திரத்தினால் நிந்திக்கபட்டவன் வீட்டில் அன்னம் சாப்பிடுவது.

அதிகாரியாக இருந்து அக்னிஹோத்ரம் செய்யாமல் இருப்பது, தங்கத்தை தவிற உயர்ந்த பொருட்களை திருடுவது, வாங்கிய கடனை திருப்பிக் கொடுக்காமல் இருப்பது; ; ம்லேச்ச சாஸ்திரத்தை வாசிப்பது;

பாட்டு கூத்துக்களில் ஈடுபடுவது. தான்யம், பசுக்கள் இவைகளை திருடுவது. , குடி பழக்கம், பர ஸ்த்ரீ கமனம், மற்றவர்களை ஹிம்சிப்பது இவைகள் தனித்தனியாக உப பாதகங்கள் எனப்படும்.

ஸங்கரீகரணங்கள் : கழுதை, நாய், ஒட்டகம், மான், யானை, ஆடு, எருமை, மீன், பாம்பு இவைகளை வதம் செய்வது ஸங்கரீகரண பாதகமாகும்.

மலிணி கரணங்கள் : க்ருமிகள் புழுக்கள்; பறவைகள்; இவைகளை ஹிம்சிப்பது; கள் கலந்த உணவை சாப்பிடுவது; பழம், விறகு, புஷ்பம் இவைகளை திருடுவது, தைர்யமில்லாமல் இருப்பது இவைகள் மலிணிகரண பாதகங்கள் ஆகும்.

அபாத்ரீகரணங்கள் : அனுஷ்டானம் இல்லாதவர்களிடமிருந்து பணம், காசு வாங்குவது; பண்டங்களை விற்பது, , இதரர்களை சேவிப்பது; பொய் பேசுவது இவைகள் எல்லாம் அபாத்ரீ கரண பாதகங்களாகும்.

ஜாதிப்ரம்ச கரணங்கள் : ப்ராம்மனர்களை காயப்படுத்தி துக்க பட செய்வது, நுகரக்கூடாத வெங்காயம்,பூண்டு, கள்ளு இவைகளை நுகர்வது, புருஷனிடத்தில் தப்பாக நடப்பது, இவைகள் ஜாதி ப்ரம்சகரண பாதகங்கள் ஆகும்.

தெரிந்து செய்த பாபங்களுக்கு ப்ராயச்சித்தம் கிடையாது.தெரியாமல் செய்த பாபங்களுக்கு மட்டும் ப்ராயஸ்சித்தம் உண்டு.