*தெய்வத்தின் குரல*் - *ஆறாம் பகுதி*
(மஹா பெரியவா அருளுரை)
*ஸெளந்தர்ய லஹரி*
*அனைத்துப் பலன் அருளும் அன்னை வழிபாடு*
(நேற்று தொடங்கிய இந்த பாகத்தின் கடைசி உரைகள் மீண்டும் ஒருமுறை இன்றும்)
அறிவு கல்வியாலேயே உண்டாவது. அதனால் வித்யாதாயினியான ஸரஸ்வதியோடு ஸம்பந்தப்படுத்தி அதைச் சொல்கிறார். இங்கே எல்லா நலனும் கொடுப்பது அம்பாள் ஒருத்திதான். ஸரஸ்வதி முதலானவர்களில்லை. செய்வது அம்பாளுபாஸனைதானே? அதனால் அவளே ஸரஸ்வதி அளிப்பதான அறிவையும் அளிக்கிறாள். எந்த அளவுக்கு என்றால் ப்ரஹ்மாவே அஸூயைப் படுமளவுக்கு ஏகமாக அள்ளி அளிக்கிறாளாம்! ப்ரஹ்மாவை ஏன் இழுக்கணுமென்றால்: ஸரஸ்வதி விலாஸம் பரிபூர்ணமாய் இருக்கும் ஸ்தானம் அவளுடைய பதியான ப்ரஹ்மாவாகத்தானே இருக்க முடியும்? நாலு வேதத்தை நாலு வாயால் அவர் சொல்லிக் கொண்டேயிருக்கிறாரென்றால் அதற்கு மிஞ்சியொரு ஸரஸ்வதி விலாஸமுண்டா? ஆனால் அதையும் மிஞ்சிய வித்வத்தை, அறிவை, அம்பாள் தன்னுடைய பக்தனுக்கு அநுக்ரஹித்துவிடுகிறாள்! அவனைப் பார்த்துத்தான், "நம்முடைய பத்னியின் விலாஸம் நம்மைவிட ஜாஸ்தியாய் இவனிடம் இருக்கிறதே!" என்று ப்ரஹ்மா அஸூயைப்படுகிறார்!
அடுத்தபடி ஐச்வர்யம் –- பணம், காசு, ஸொத்து முதலானது.
ஆசார்யாள் இப்படி [அறிவுக்கு அடுத்தபடியாக ஐச்வர்யத்தை] சொல்லியிருந்தாலும் நம் 'சாய்ஸு'க்கே விட்டால் இதைத்தான் முதலில் கேட்போம்! நாம் ஆசைப்படுவது ஐச்வர்யத்திற்குத்தான்! அப்புறந்தான் அறிவைக் கேட்டால் கேட்போம். எது கேட்டாலும் தருகிறேன் என்று சொல்லிக்கொண்டு இப்போது இங்கே பகவான் ப்ரஸன்னமானால் முக்காலே மூணுவீசம் பேர் பணத்தைத்தான் கேட்போம்! அது எவ்வளவு இருந்தாலும் போதுமென்றே தோன்றாமல் இன்னும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றச் செய்வது!
அறிவு, ஐச்வர்யம், அழகு மூன்றுமே நமக்கு வேணும் என்றுதான் இருந்தாலும் ஐச்வர்யத்திற்குத்தான் நம் சாய்ஸில் முதலிடம். இதிலே ஒரு வேடிக்கை! நாம் எப்போதுமே, இப்போதுங்கூட, அறிவாளிதான் என்ற எண்ணம் நமக்கு இருக்கிறது! நம்மை அறிவாளியாகவே லோகத்திற்குக் காட்டிக்கொள்ளப் பார்த்து ஜாஸ்தி அசடு வழிகிறோம்! அறிவை நிஜமாகவே பெறுவதற்கு அப்படியொன்றும் தாபப்படுவதோ, முயற்சி பண்ணுவதோ இல்லை. பணத்திற்குத்தான் தாபம், முயற்சி எல்லாம்! அதே மாதிரி நாம் ரொம்ப அழகு என்றும் எண்ணம் நமக்கு இருக்கிறது. நம்மை லோகமும் அப்படியே நினைக்க வேண்டுமென்று எண்ணுகிறோம். ஆனால் இங்கே அறிவுக்கு முயற்சி பண்ணாத மாதிரி சும்மாயிருந்து விடுவதில்லை. நம்மை எப்படியெல்லாம் அலங்காரம் பண்ணிக்கொண்டு அழகுபடுத்திக் கொள்ளலாமோ அவ்வளவும் பண்ணிக் கொள்கிறோம்! அதனாலேயே பிறத்தியாரின் பரிஹாஸத்திற்கு ஆளாகிறோம்! இப்படி இந்த இரண்டில் இருந்தாலும் ஐச்வர்ய விஷயத்திலே மாத்திரம் வித்யாஸமாயிருக்கிறது! நமக்கு நிரம்ப அறிவு, அழகு இருக்கிறதென்று நினைக்கிற மாதிரி, நிரம்ப ஐச்வர்யம் இருப்பதாக ஒருநாளும் நினைப்பதில்லை; த்ருப்திப்பட்டு விடுவதில்லை. கோடி ரூபாயிருந்தாலும், 'வேண ஐச்வர்யமிருக்கு; இன்னும் வேண்டாம்' என்று தோன்றுவதில்லை! லோகத்திற்கோ நம் ஐவேஜியைக் காட்ட நாம் இஷ்டப்படுவதேயில்லை. எத்தனை இருந்தாலும் இல்லாத மாதிரியே வேஷம் போடுவோம்! பஞ்சப்பாட்டே பாடிக் கொண்டிருப்போம்! ஐச்வர்யந்தான் நம்முடைய first preference.
(இனி இன்றைய தொடர்ச்சி)
ஆனாலும் ஆசார்யாளோ முதலில் அறிவைச் சொல்லி அப்புறமே ஐச்வர்யத்தைச் சொல்கிறார். ஏனென்றால் என்னதான் நமக்காக விட்டுக்கொடுத்து அவர் இஹ நலன்களையும் சொன்னாலும் அவற்றுக்குள்ளே உத்க்ருஷ்டமாக இருக்கப்பட்ட அறிவைப் பின் ஸ்தானத்திற்குத் தள்ள அவருக்கு மனஸ் வரவில்லை! அதோடு நம் நல்லதையே நினைக்கிற அவருடைய அருள் மனஸுக்கு, "அறிவை முதலில் தராமல் ஐச்வர்யத்தைக் கொடுத்தால் அதை ரொம்பவும் ஆத்ம ஹானிகரமாக அல்லவா ப்ரயோஜனப்படுத்திக் கொள்வார்கள்? அவர்கள் ஸ்வயமாக எதை முதலில் கேட்டாலும், நாம் அவர்களுக்கு முதல் பக்ஷமாகக் கேட்கச் சொல்லித் தர வேண்டியது அறிவைத்தான். அறிவைத் தந்து அப்புறம் ஐச்வர்யம் தந்தால்தான் பணத்தை தார்மிகமாகச் செலவு பண்ணி அதையும் ஆத்ம அபிவிருத்திக்கு அநுகூலமாக்கிக் கொள்வார்கள்" என்று நினைத்து முதலில் அறிவு தேவதையான ஸரஸ்வதி விலாஸத்தைச் சொல்லி அடுத்த படியாகவே ஸம்பத்துகளுக்குத் தெய்வமான லக்ஷ்மி விலாஸத்திற்கு வருகிறார். தைத்திரீயோபநிஷத்தில் அறிவை 'மேதை' என்று சொல்லி, ப்ரார்த்தித்துவிட்டு (I.4.1) 'அதற்கப்புறம் (ததோ) ஸ்ரீயைக் கொடு' என்று ப்ரார்த்தனை (I.4.2.) வருகிறது. அதற்கு பாஷ்யம் பண்ணும்போது ஆசார்யாள், இப்படி ஏன் சொல்லியிருக்கிறதென்றால், "அமேதஸோ ஹி ஸ்ரீ: அந்ர்த்தாய ஏவ இதி" -– 'அறிவில்லாதவனுக்குப் பணத்தைக் கொடுத்தால் அனர்த்தமே உண்டாகும் என்பதாலேயே இப்படிச் சொன்னது' என்கிறார். 'பஜ கோவிந்த' ஸ்தோத்ரத்திலும் ஆசார்யாள், "அர்த்தம் எனப்படுகிற செல்வம் வாஸ்தவத்தில் அனர்த்தந்தான் என்று ஸதாவும் நினைவில் வைத்துக்கொள் –- அர்த்தம் அநர்த்தம் பாவய நித்யம்" –- என்கிறார்.
ஸரஸ்வதி விலாஸம் ப்ரம்மாவிடம் பூர்ணம் என்றால் லக்ஷ்மி விலாஸம் பூர்ணமாயிருப்பது மஹாவிஷ்ணுவிடம். அதனால்தான் அவர் கிரீட, குண்டலாதி ஆபரணங்கள், கெளஸ்துபம், பீதாம்பரம் எல்லாம் போட்டுக்கொண்டு வைகுண்ட சக்ரவர்த்தியாய் தர்பார் நடத்துகிறார். அம்பாளை உபாஸித்து அவள் அநுக்ரஹத்தில் ஐச்வர்யவானாகிறவன் அந்தப் பெருமாளையும் மிஞ்சி விடுகிறானாம்! அதனால் அவரும் அவனைப் பார்த்து, "நம்முடைய பத்னியின் விலாஸம் நம்மைவிட ஜாஸ்தியா இவன்கிட்டே இருக்கே!" என்று அஸூயைப்படுகிறாராம்!
அம்பாளுக்கு இரண்டு பக்கமும் லக்ஷ்மியும் ஸரஸ்வதியும் சாமரம் போடுவதாக ஸஹஸ்ரநாமத்தில் இருக்கிறது: "ஸ சாமர ரமா வாணீ ஸவ்ய தக்ஷிண ஸேவிதா". இவளுக்கு அவர்கள் சேடிகள் என்கிறபோது இவளுடைய உபாஸகனுக்கும் அவர்களுடைய விலாஸம் யதேஷ்டமாகக் கிடைப்பதில் ஆச்சர்யம் இல்லைதானே?
இதற்கு முன்னாடி, 'நீயே ஸரஸ்வதி, லக்ஷ்மி, பார்வதி எல்லோரும்: மூலத்தில் நீயே துரீய ப்ரஹ்மத்தின் மஹிஷி' என்றபோது, ஸரஸ்வதி லக்ஷ்மிகளை வித்யா தேவதை, ஐச்வர்ய தேவதை என்று வைக்காமல் ஸ்ருஷ்டிகர்த்தாவின் சக்தி, ஸ்திதிகர்த்தாவின் சக்தி என்றே வைத்துச் சொன்னார். அவர்கள் ஒவ்வொரு க்ருத்யத்தின் மூர்த்திக்கு சக்தி என்றால், அம்பாள் ஒரு க்ருத்யமும் இல்லாத நிஷ்க்ரிய ப்ரஹ்மத்திற்குள் அடங்கியிருக்கிற ஸர்வ சக்தி, அவள்தான் அத்தனை க்ருத்யத்திற்கும் மூலம் என்று காட்டினார். இங்கே ஸரஸ்வதியும் லக்ஷ்மியும் அவர்களாகவே எது எதற்கு தெய்வமோ அந்த வித்யைக்கும் ஐச்வர்யத்துக்கும் அம்பாள்தான் மூலம்; இவளை உபாஸிப்பதாலேயே அவையும் கிடைக்கின்றன என்று தெரிவிக்கிறார்.
அப்புறம், அம்பாள் இன்னம் எந்த தேவதைக்கு முக்யமாக யஜமானியாயிருக்கிறாள்? காமனுக்கு. இவள் பேரே காமேச்வரி, காமாக்ஷி, காமகோடி என்பதுதானே? அவனைத்தானே இவள் உயிர்ப்பித்து 'ரீயின்ஸ்டேட்' [அதிகாரத்தில் மீண்டும் நியமனம்] செய்தது? அவனும் இவளுடைய பக்தன். மூன்றாவதாக விரும்புகிற அழகைக் கொடுத்து அவனை 'மன்மதாகாரம்' என்னும்படியே ஆக்கிவிடுகிறான்! அம்பாளுக்கே ஸெளந்தர்யத்தை ப்ரதானமாகச் சொல்லும் ஸ்தோத்ரத்தில் உபாஸகனுக்கும் திவ்ய ஸெளந்தர்யம் கிடைப்பதாகச் சொல்கிறார். ஸரஸ்வதி லக்ஷ்மிகள் ஸ்த்ரீ தேவதைகள். அதனால் அவர்களுடைய பதிகளுக்கு அஸூயை ஏற்படுகிற அளவுக்கு தேவீ பக்தன் அறிவும் ஐச்வர்யமும் பெறுவதாகச் சொன்னர். புருஷ தேவதையான மன்மதனின் விலாஸம் பூர்ணமாக ஏற்படுவதைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, மன்மத பத்னியான ரதி அந்த உபாஸகனைப் பார்த்து தன்னுடைய பதியேதானோ என்று நினைப்பதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்.
நிறைந்த அறிவு, நிறைந்த ஐச்வர்யம், நிறைந்த ஸெளந்தர்யம் கிடைச்சாச்சு. இன்னும் ஏதாவது வேண்டுமா?…. ஜோஸ்யர் ஜாதகம் பார்த்துவிட்டு ஒருத்தனுக்குப் பலன் சொன்னாராம். "எல்லாம் பேஷாயிருக்கு ஒண்ணே ஒண்ணு; உன் பிள்ளைக்குக் கர்மத்துக்கு அதிகாரம் வந்துடுத்து" என்றாராம்! அந்த ஒண்ணே பாக்கி எல்லாவற்றையும் அடித்துக்கொண்டு போய்விடுகிறதல்லவா? அம்பாள் பக்தனுக்கும் அப்படி ஆகிவிட்டால் என்ன ப்ரயோஜனம்? ஆவதில்லை என்கிறார். அவனுக்கு தீர்க்காயுஸும் கிடைக்கிறது. சிரஞ்ஜீவியாயிருக்கிறான் என்கிறார்: "சிரம் ஜீவந்நேவ". அழகான நல்ல தேஹ காந்தியோடு ஒருத்தன் தீர்க்காயுஸாயிருக்கிறான் என்பதிலேயே அவனுக்கு நல்ல ஆரோக்யமும் அநுக்ரஹிக்கப்படுவதாக ஆகிவிடுகிறது. 'நோயற்ற வாழ்வை'த்தானே 'குறைவற்ற செல்வம்' என்பது? அதுவும் அம்பாள் பக்தனுக்குக் கிடைப்பதாக ஆகிறது.
இன்னும் என்ன வேணுமென்றால், இனிமேல்தான் அம்பாளுபாஸனை தருகிற பர நலனை, தலையான பெரிய நலனைச் சொல்கிறார். அறிவு, ஐச்வர்யம், அழகு முதலியவற்றோடு தீர்க்க காலம் ஜீவிக்கிறபோது, தானாகவே ஒரு கட்டத்தில் அந்த அறிவு, 'இந்த அழகையும் ஐச்வர்யத்தையும் வைத்துக்கொண்டு என்ன ஸாதித்தோம்? நித்ய ஸுகத்திற்கு ஒன்றும் வழி பண்ணிக் கொண்டதாகத் தெரியவில்லையே! போதும் இதெல்லாம்! அதற்கு மார்க்கம் தேடிக் கொள்வோம். புது மார்க்கம் என்று எதற்கும் போகவேண்டாம். இவற்றுக்காக, இஹத்துக்காக இத்தனை காலமாகச் செய்து வந்த அம்பாளுபாஸனையையே இனிமேலே பரத்துக்காகச் செய்வோம். அவளிடம் அதையே வேண்டுவோம்' என்று நினைக்க ஆரம்பிக்கும். அப்போது அம்பாள் தன்னுடைய பரமாநுக்ரஹத்தைப் பண்ணுவாள். அம்பாளை உபாஸிப்பதனால் இல்லாமல் பூர்வ கர்மாநுஸாரமாகவே ஒருத்தருக்கு அறிவு, பணம், அழகு, ஆரோக்யம் எல்லாம் வாய்க்கிற பக்ஷத்தில் எத்தனை வயஸானாலும்கூட ஆத்ம சிந்தனை வராமல், இதுகளோடேயே நின்றுவிடுவதாக இருக்கும். ரொம்பப் பேருக்கு அப்படித்தான் பார்க்கிறோம். ஆனால் பக்வ புஷ்டியில்லாத ஸ்டேஜில் அவளை உபாஸித்தே இவற்றைப் பெற்றவர்களுக்கு அப்புறம் அவை திகட்டிப்போய் பாரமார்த்திகத்தில் மனஸு திரும்புகிற பக்வம் வராமல் போகாது. அப்போது என்னவாகிறதென்றால்
"சிரம் ஜீவந்நேவ க்ஷபித–பசு–பாச–வ்யதிகர:
பராநந்தாபிக்யம் ரஸயதி ரஸம் தவத்–பஜநவாந் ||
— 'உன்னை பஜிப்பவன், உன் உபாஸகன், சிரஞ்ஜீவியாக இருந்துகொண்டு, பசு-பாசங்களின் ஸம்பந்தம் விலகப் பெற்றவனாகி, ப்ரஹ்மானந்தம் என்று புகழ்பெற்ற ரஸத்தை ரஸிக்கிறான்'.
(இந்த பகுதியின் மேல் உரைகள் மேலும் நாளை தொடரும்)
*மஹா பெரியவா திருவடிகள் சரணம்*
*********************************************
*"Deivathin Kural*-Part-6*
*Maha Periyava's Discourses on Soundarya Lahari*
Note: We have now got the essence of this subject for our english readers.*A perfect rendition courtesey by Lt. Col KTSV Sarma in advaitham.blogspot*. Our thanks.
*Part : SOUNDARYA LAHARI*
*அனைத்தும் பலன் அருளும் அன்னை வழிபாடு*
*Obeisance to AmbãL that Grants All Benefits*
(This chapter's yesterday's last paragraphs)
Knowledge is by education. So it is related to 'vidya dãyini' – 'विद्या दायिनि' Saraswathi, who is the Goddess of Learning. Here AmbãL gives all these benefits and more. Saraswathi is not the foremost. What we are doing is AmbãL Upãsana, isn't it? So she provides what is given by Saraswathi also. To what extent does she give us 'Arivu'? She does so plentifully that Brhma, Saraswathi's husband is jealous, it seems. Why bring in Brhma in this comparison? If that is your question, please tell me as to who should be totally influenced by the effectiveness of Saraswathi's abilities? Her husband Brhma, isn't it? He is said to be chanting the four Vedas by each of his four mouths. Can somebody be more knowledgeable? But AmbãL sanctions greater 'Vidwat' to her devotee than even Brhma, resulting in Brhma feeling jealous that this man seems to have had more knowledge than me!
Next is about money, wealth, assets and properties! Left to ourselves we would have asked for this as the first choice. What we love is 'aisvaryam' and then may be knowledge, so that we can turn it into money! If just now God were to come in front of us saying that he will grant us whatever we ask for, most of us will be asking for wealth only. Because more of wealth will make us want more! Like one of the quotes from Mahatma Gandhi is, "There is enough in this world for everybody's needs but, there isn't enough for even one man's greed!" Though we feel that we need 'Arivu, Aisvaryam, and Azhagu', somehow our preference is always for Aisvaryam, the wealth. One funny thing in this! We have a feeling that we are always, even now know what we are talking. I am alright. I am a sensible knowledgeable human being, is the conviction we always have in our minds. In trying to show the world that we know everything, we often make a fool of ourselves. Neither do we try to become more knowledgeable nor do we aspire for it much. All our aspirations and efforts are directed for becoming more beautiful and wealthier! As we are not trying hard to become better informed, when it comes to wealth and beauty we try really hard! By this we often become the target of ridicule.
Though that is how we behave in the matter of knowledge and beauty, that is, we believe that we are knowledgeable enough and beautiful enough; we never have a feeling of enough as far as money and wealth is concerned! We may be very rich but do not feel satisfied in the matter of wealth! One may be a millionaire or billionaire, but still want more! This is one area where man is never satisfied! We are afraid of the Income Tax Department or the dreaded I.R.S. in USA and others who may ask for donation or some help! So we disguise ourselves as a pauper or a beggar! So finally, Aisvaryam is our first preference!
(Continuing from here today)
But ÃchãryãL is placing Arivu first and then only mentioning other items of the agenda! Because, however much he is ready to accommodate our tendencies, he is not ready to push this subject of Knowledge down in the order of preference. Moreover, he who is forever interested in our up-lift and ennoblement of the common man felt that, instead of asking for Arivu, if we are given wealth first, will it not be misused by people? So, it is my responsibility to recommend that they should be asking for Arivu, the sense to have for the right attitude towards life in general and the correct preferences. First if we are given the right sense and then wealth we will make proper use of our wealth for the good of people and further progress ourselves also intrinsically. With this intention only he is talking about the bounty and bonanza from Saraswathi. the Goddess of Learning and Knowledge first and then comes to Lakshmi, the Goddess of Wealth.
In Taitreeya Upanishad Arivu is called as 'Medha' which is prayed for (I.4.1) and then after that (tato – तथो) the prayer is for Sri, the Wealth. While writing the Bhashyam for that, our AcharyaL has explained, 'amedaso hi sri: anarthãya eva iti' – 'अमेदसो हि श्री: अनर्थाय एव इति', meaning 'if an idiot is endowed with wealth he is likely to create more problems than otherwise'! In Bhaja Govindam stotra also our ÃchãryãL has emphasised with endearing rhyme and reason, asking us to remember once every day that ('Artham' that is) wealth can only mostly create more ('un-Artham' that is) problems than it can solve – 'artham unartham bhãvaya niutyam' – 'अर्थं अनर्थं भावय नित्यं'!
If the Saraswathi's endowment is complete with Brhma, Lakshmi's largesse is total with Maha Vishnu. That is how he is sporting the royal dress of golden ornaments of crown, rings, necklaces and wearing yellow silk holding court like the Emperor of the Universe that he is! This devotee of AmbãL it seems by her bounty beats that Maha Vishnu also hands down! Looking at him PerumaL Maha Vishnu feels, "What is this, this man seems to be better endowed with Lakshmi Katãksham than ourselves! How is that?" Lakshmi and Saraswathi are said to be standing on either side of AmbãL as maids waving the ceremonial fan 'Chãmara', as Lalitha Sahasranãma says, 'sachãmara rama vãNi savya dakshina sevita' – 'सचामर रमा वाणी सव्य दक्षिण सेविता'. So it is but natural that her devotees get the grace of Lakshmi and Saraswathi aplenty.
A little before this when saying, "You are yourself, Saraswathi, Lakshmi and Parvathy, they are being considered as the respective counterparts of the power of the Karta for Srushti and Stiti. As the Mahishi of Parabrhmam, they are all part and parcel of the one source of all powers. So, as she is the 'Tureeya', Lakshmi and Saraswathi on their own are considering her as the source of all their powers too. Hence ÃchãryãL is telling us that by being the devotee of that one source, one stands to get all those powers too as from whichever Devata for whichever greatness, AmbãL is the root cause for all their powers too. Then for whom else is she the owner proprietor? For Kãman aka Manmata too she is the basic source of power. Her name itself is Kãmeswari, Kãmãkshi, Kãmakoti and such isn't it? She has revived and reinstated him in his appointment, didn't she? So he is also one of her devotees and considers it an honour to make AmbãL's devotees get such beauty and attractiveness for people to refer to them as having 'Manmata Akãram'! In the sloka in which AmbãL's Soundaryam is the main subject, ÃchãryãL says that her devotee gets divine beauty. Lakshmi and Saraswathi are female deities. So the poet says that the devotee of AmbãL gets so wealthy and so illustriously learned and knowledgeable that their husbands are getting jealous looking at AmbãL's devotee. As Manmata is a male deity, the poet says that AmbãL's devotee becomes so fetchingly beautiful that Rathi the wife of Manmata is wondering looking at AmbãL's devotee, if he is her husband, really!
Wholesome knowledge, plenty of wealth and captivating beauty have been granted, what else is required. One chap went to an astrologer and showed him his horoscope. The astrologer studied the same and after some deliberation told him, "Everything is very good but only one thing is pending. The time is fast coming up for your son to do obsequies for his father"! That one last thing takes away everything else, isn't it? What is the use if that sort of a thing happens to the devotee of AmbãL? It does not happen like that ÃchãryãL says! He gets longevity too, along with good health also being given automatically! Otherwise what is the use of longevity without good health? As the Tamil proverb says, "noyarra vãzhve kuraivu arra selvam" – "நோயற்ற வாழ்வே குறைவற்ற செல்வம்"! So, the devotee of AmbãL gets that also!
What else do we want? Only after this the poet, our ÃchãryãL talks about the most important benefit. When we live long enough with knowledge, wealth and beauty; that knowledge will make us question ourselves one day or the other, as to what have we achieved with all those assets? We have gone in for only temporary pleasures and not permanent comfort. Enough of all this! Let us find the way for eternal happiness, a status unrelated to anything transient. The same Upãsana that we have done all along will suffice but there has to be an attitudinal shift in ourselves. We have so far been praying to AmbãL for transient, worldly benefits only. Let our Upãsana from now onwards be for the permanent benefits of intrinsic and internal maturity and AmbãL will grant that. One may be endowed with Arivu, Aisvaryam and ÃyuL with Ãrogyam (four 'A's) even as a result one's own past deeds over life-times and one may go on without a thought of Ãtma-chintan and go on with only the fringe benefits of existence! We see that happening in the case of many on earth. But there comes a time, to those who have got all these four 'A's, when they are satiated with them and think about the reality of existence and maturity dawns on them. Then the devotee of AmbãL gets –
चिरं जीवन्नेव क्षपित-पसु-पाश-व्यतिकर:
chiram jeevanneva kshapita-pasu-pãsha-vyatikara:
परानन्दाभिख्यं रसयति रसं त्वत-भजनवान् ||
Paraanandãbhikhyam rasayati Rasam tvat-bhajanavãn || -
that means, "Your devotee who is doing your Upãsana with longevity with all attachments to things and people, starts dropping those attachments, and thrives in the highest thrill of Brhmãnandam of oneness!"
(Continuing with further texts of this chapter tomorrow also)
*Maha Periyava Thiruvadigal Charanam*
No comments:
Post a Comment