****************************************
*ஹர ஹர சங்கர ஜெய ஜெய சங்கர*
*தெய்வத்தின் குரல்*
( *1656*) 19.12.2020
______________________________
*குரு-சிஷ்ய உறவு*
- பகுதி - 45
*************************
____________________________
*தெரியாததை ஒருபோதும் சொல்லாதவர்*
__________________________
*குருவின் யோக்கியதையைப் பார்ப்பதும், சரணாகதி செய்வதும்*
__________________________
*குருவும் சீடராகும் உயர்பண்பு*
_________________________
*ஸ்ரீமஹாபெரியவா*
Volume 7. பக்கம் 222
****************************************
*தெய்வத்தின் குரல் - ஏழாம் பகுதி*
(மஹா பெரியவா அருளுரை)
*மங்களாரம்பம்*
*விநாயகரும் தமிழும்*
*குரு-சிஷ்ய உறவு*
- பகுதி - 45
*தெரியாததை ஒரு போதும் சொல்லாதவர்*
(நேற்றைய இந்த பகுதியின் சில உரைகள் மீண்டும் இன்றும்)
கோசல தேசத்து ராஜகுமாரன் ஒருத்தன். ஹிரண்ய நாபன் என்று பேர். அவன் ஸுகேசர் என்ற ரிஷியிடம் கற்றுக் கொள்ள வருகிறான். அந்த ஸுகேசர் யாரென்றால், பிப்பலாத மஹர்ஷியிடம் ஆறு பெரியவர்கள் ஆத்ம வித்யை தெரிந்து கொள்ள வந்தார்கள், ஆளுக்கொரு கேள்வி- ப்ரச்னம் - கேட்டு, அதற்கு அவர் பதில் சொல்வதுதான் ப்ரச்னோபநிஷத் என்றேனோல்லியோ? அந்த ஆறு பேரில் இந்த ஸுகேசரும் ஒருத்தர். அவர்தான் கடைசியான ஆறாவது கேள்வி கேட்டவர். இதற்கு முற்காலத்தில் இதே கேள்வியை அவரிடமே கேட்கத்தான் கோஸல ராஜகுமாரன் போனது. என்ன கேள்வி என்றால்:ஒரு ஜீவனுக்குப் பதினாறு அம்சங்கள் உண்டு. இவற்றைக் கலைகள் என்பார்கள். சந்திரனுக்குக் கலைகள் இருப்பதாக எல்லாரும் சொல்கிறோம். பிறைச் சந்திரனைச் சந்திரகலை என்கிறோம். அப்படிப் பதினாறு கலைகளோடு கூடினவன் ஜீவன். 'ஷோடச கலா புருஷன்' என்று சொல்வது. அந்த ஸமாசாரமாகவே கோஸல ராஜகுமாரன் ஸுகேசரிடம் கேட்டான். அப்போது அது அவருக்குத் தெரியாது. தெரியாததால்தான் பிற்பாடு பிப்பலாதரிடம் கேள்வி கேட்கவந்தார்.
ஏதாவது பதினாறைக் கல்பித்துச் சொல்லி, தத்வார்த்தம் என்று பொய்ப்பந்தல் போட்டு அந்த ராஜகுமாரனை அவர் அனுப்பியிருக்கலாம். ஒரு ராஜகுமாரனே வந்து கேட்கிறானென்றால் அது ஒரு பெருமை. அதோடு அவன் நிறைய ஸம்பாவனை, ஸெளகர்கயங்களும் பண்ணித்தரக் கூடியவன். ஆனாலும் பூர்வகால குருமார் ரொம்பவும் நேர்மையுள்ளவர்களானபடியால் இவர் அவனிடம் தமக்குத் தெரியாது என்று உள்ளதை உள்ளபடிச் சொன்னார்.
அவனுக்கு நம்பிக்கைப்படவில்லை.- உபநிஷத்தில் நேராக அப்படிச் சொல்லியிருக்கவில்லை. ஆனால் ஆசார்யாள் பாஷ்யத்தில் சேர்த்திருக்கிறார். அப்படிச் சேர்த்தால்தான் அப்புறம் வரும் உபநிஷத் வாக்யத்துக்குப் பொருத்தமாக link உண்டாகிறது.
இவர் எங்கேயாவது அறியாதவராக இருப்பாரா என்று ராஜபுத்ரன் ஸந்தேஹப்பட்டான். 'எனக்குத்தான் யோக்யதை போதாதோ என்னவோ? அப்படிக் குற்றம் காட்டாமல் தம்மையே குறைத்துச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறா -ரோ?' என்று நினைத்தான். அவரிடமே சொல்லவும் சொன்னான். அதற்கு மேல் அவர் அவனிடம், "எனக்கு மட்டும் விஷயம் தெரிஞ்சிருந்தா உன்னிடம் ஏன் சொல்லாமலிருக்கப் போறேன்?" என்று கேட்கிறார். முன்னே சிஷ்யன் ச்வேதகேது வாயால் நாம் அவனுடைய குருமார்கள் பற்றிக் கேட்ட வாசகமே இங்கே நேராக ஒரு குரு வாயால் வருகிறது
இப்படிச் சொன்னவிட்டு அவர், தனக்குத் தெரியாததைத் தெரிந்ததாகக் காட்டி போதனை என்று பண்ணுவது எப்பேர்ப்பட்ட பாபம் என்று அவனுக்குச் சொல்கிறார். 'பொய் சொன்ன வாய்க்கு போஜனம் கிடைக்காது' என்பதோடு நாம் நிறுத்திக் கொள்கிறோம். உபநிஷத்தோ இங்கே அந்த KS வாயால் அதைவிட ரொம்ப பயங்கரமாகச் சொல்லியிருக்கிறது. பொய்யாக உபதேசம் என்று ஒன்று செய்கிறவன் ஒரு மரம் வேரோடு காய்ந்த போய் நசித்துவிடுகிற மாதிரி நசித்தே போய்விடுவான் என்று KS சொல்கிறார். அவன் இஹம், பரம் இரண்டையும் இழந்து நாசமடைவான் என்று இதற்கு அர்த்தம் என்று ஆசார்ய பாஷ்யம்.
இந்த உபாக்யானத்திலிருந்து இரண்டு முடிவுகள் கூறப்படுகின்றன என்று ஆசார்யாள் காட்டுகிறார். ஒன்று யோக்யதையுள்ளவன், மரியாதை முறைப்படி வந்து கேட்டால், தெரிந்தவன் சொல்லிக் கொடுத்தே ஆகணும் என்பது. இன்னொன்று தெரியாதவன் ஒருகாலும் தெரிந்ததாகப் பொய் பண்ணிவிடக்கூடாது என்பது. 'ஒருகாலும், ஒரு நிலையிலும்' - ஸர்வாஸ்யபி அவஸ்தேஷ§' என்று ஆசார்யாள் சொல்லியிருக்கிறார். அப்படி குரு லக்ஷணம், தெரிந்த ஸர்வத்தையும் கற்றுக் கொடுக்கணும், தெரியாத ஒன்றைக்கூட தெரிந்த மாதிரி கற்றுக்கொடுத்து விடக்கூடாது என்றே உபநிஷத் காட்டும் குருமார்கள் இருந்திருக்கிறார்கள்.
குருஸ்தானத்திலிருந்த அந்தப் பெரியவர் - ஸுகேசர் - அவருடைய விஷயஞானம் போதாமையை நிச்சயப்படுத்தினவுடன் அந்தக் கோஸல ராஜபுத்ரன் வாயை மூடிக்கொண்டு ரதத்தில் ஏறிக்கொண்டு போய்விட்டான். 'வாயை மூடிக்கொண்டு' என்பதற்கு ஆசார்யாள் 'வ்ரீடித:' என்று காரணம் காட்டியிருக்கிறார். அப்படியென்றால், 'வெட்கமுற்றவனாக' - அந்த வெட்கத்தினால் வாய் பேசாதவனாகி - போய்விட்டான் என்று அர்த்தம்.
இவருக்குத் தெரியவில்லையென்றால் அவன் வெட்கப்படுவானேன்? 'பாவம்!ஒரு பெரியவர். எத்தனையோ தெரிந்தவர். ஏதோ கொஞ்சம் அவருக்குத் தெரியவில்லை. தெரியாததைப் போய் அவரிடம் கேட்டு, அவ்வளவு பெரியவர் தம்முடைய அறியாமையை வாய்விட்டுச் சொல்லிக்கொள்ளும்படிச் செய்து விட்டோமே!இது மரியாதைப் பண்பாகாதே!' என்று வெட்கப்பட்டிருக்கலாம். இவன் கேட்டதில் அவர் ஒன்றும் embrass ஆகிவிடவில்லை. ஆகாததால்தான் அவரே அப்புறம் பிப்பலாதரிடம் இந்த ஸம்பவத்தை ஸஹஜமாகச் சொல்லி அந்த ஷோடசகலா விஷயம் பற்றிக் கேட்கிறார். ஆனாலும் அவனுக்கு, தான் அவரை அப்படிக் கேட்டிருக்கப்படாது என்று தோன்றி, செய்யப்படாததைச் செய்தோமே என்பதில் வெட்கம்உண்டாயிருக்கலாம்.
(இந்த பாகம் இத்துடன் நிறைவு பெறுகிறது)
(இனி இன்றைய தொடர்ச்சி)
*குருவின் யோக்கியதையைப் பார்ப்பதும், சரணாகதி செய்வதும்*
(இன்றைய புதிய பாகம்)
அல்லது... ஒரு பெரிய விஷயத்திற்கே இங்கே 'எவிடென்ஸ்' கிடைப்பதாகவும் சொல்லலாம். வழி காட்டுகிறவர் என்றே நினைக்கப்பட்டு ஆச்ரயிக்கப்படும் ஒருவர் வழிகாட்ட முடியாதவர் என்று தெரிந்தபோது, தீர விசாரிக்காமல் இப்படிப்பட்ட ஒருவரிடம் வந்தோமே என்பதில் வெட்கப்பட்டுக் கொண்டே அந்தக் கோஸல ராஜபுத்ரன் அவருடைய திக்குக்கு ஒரு நமஸ்காரம் பண்ணிவிட்டு போனான் என்றும் வைத்துக்கொள்ளலாம். அதாவது குருவின் யோக்யதாம்சங்களை நன்றாக உறுதிப்படுத்தித் தெரிந்து கொண்ட பிறகே அவரை ஆச்ரயித்து உபதேசம் கோர வேண்டும், அப்படிப் பண்ணாமல் குரு வரணம் பண்ணிவிட்டு ஒருத்தரிடம் வந்து அவரிடம் சரக்கு இல்லை என்று தெரிந்தால் திக்குக்கொரு நமஸ்காரம் பண்ணிவிட்டுக் கிளம்ப வேண்டியதுதான் என்று ஆகிறது. கற்றுக்கொள்ள வருகிறவனின் யோக்யதாம்சத்தை குரு நன்றாகச் சீர்தூக்கிப் பார்த்துவிட்டே சிஷ்ய ஸ்வீகரணம் பண்ணிக்கொள்ளவேண்டும் என்பது போலவே, கற்றுக்கொள்ளப் போகிறவனும் அவருடைய யோக்யதையை நன்றாகத் தெரிந்து கொண்ட பிறகே அவரை குருவாக வரிக்க வேண்டும் என்ற பெரிய விஷயம் இங்கே வருகிறது.
'குருவிடம் பூர்ண சராணாகதி சிஷ்யன் பண்ணுவதே முக்யம், அதுவே அவன் தர்மம், கடமை. அவர் எப்படி இருந்தாலும் இவன் அவரைத் தியாகம் பண்ணப்படாது. பதி எப்படி இருந்தாலும் பத்னி அவனைத் தியாகம் பண்ணாமல் சரணாகதையாக இருக்கவேண்டுமென்பது போலத்தான் இதுவும்' என்றெல்லாம் சொல்லுவதற்கு முரணாக இங்கே இருக்கிறதே என்ற பெரிய கேள்வியும் எழும்புகிறது....
'தேசிகன்' என்ற வார்த்தைக்கு அர்த்தம் சொல்ல ஆரம்பித்தேன். அது ரொம்ப தூரம் எங்கெங்கேயோ போய்விட்டது. 'வழி சொல்கிறவன், திசை காட்டுகிறவன்' என்று பாஷ்யம், பிரஸங்கம் பண்ண ஆரம்பித்து (சிரித்து 'அதிகப்ப்ரஸங்க'மாக திசை தப்பி, வழியை விட்ட எங்கேயோ போனமாதிரி... இல்லை, இதெல்லாமும் குரு - சிஷ்யாள்-தான். அதில் ஒரு பெரிய கேள்வி. 'கேள்வி கேட்காமல், யோக்யதையை பார்க்காமல் (குருவிடம் சிஷ்யனின்) சரணாகதியா? யோக்யதை பார்த்தே (குரு) வரணம், இல்லை என்று தெரிந்தால் த்யாகம் செய்வதா?
யோக்யதையை நன்றாகத் தெரிந்துகொண்டுதான் குரு என்று ஒருத்தரைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளவேண்டும். அப்புறம் அவரிடமேதான் சரணாகதி என்று இருக்கவேண்டும் - அவர் வேறே மாதிரியெல்லாம் தெரிந்தால்கூட (அவரிடம் சிஷ்யனாகச் சென்றவன்) மனஸ் கொஞ்சங்கூட மாறாமல் அவரிடமேதான், அவரே சரண்யர் (புகலிடமானவர்) என்று இருக்கவேண்டும் - இதுதான் பதில்.
(இந்த பாகம் இத்துடன் நிறைவு பெறுகிறது)
*குருவும் சீடராகும் உயர்பண்பு*
(இன்றைய மற்றொரு புதிய பாகம்)
தேசிகன் என்றால் அவன் வழிகாட்டியாக வேண்டும். ஒரே லக்ஷ்யத்திற்கு அநேக வழி, கிளை வழி, சுற்றுவழி, குறுக்கு வழி , மெய்ன் ரோட், ஒற்றையடிப் பாதை என்று பல இருக்கும். அதில் எல்லாவற்றிலும் அந்த தேசிகன் வழிகாட்ட வேண்டுமென்பதில்லை. ஸர்வஞ்ராக நம்முடைய ஆசார்யாள், வித்யாரண்யாள் மாதிரியானவர்களைத் தவிர மற்ற குருமாருக்கு அது ஸாத்யமுமில்லை. அப்போது தெரியாத வழியை ஒருத்தன் வந்து கேட்டுவிட்டால் ஸங்கோசப்படாமல் ஸத்யத்தை சொல்லிவிடணும். அவன் கேட்ட வழியைத் தாமும் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்று நினைத்து, குரு ஸ்தானத்திலுள்ள தாமே, தெரிந்த இன்னாருவரிடம் போய் சிஷ்யனாக இருந்து கொண்டு கற்றுக்கொள்வாரானால் இன்னும் விசேஷம். நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் உபநிஷத KS அப்படித்தான். ஷோடசகலா புருஷ விஷயமாகத் தாமே பிப்பலாதரிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்வதற்காக யதாவிதி அவரிடம் அடக்கமாக வந்தார். "அவன் கேட்ட புருஷன் பற்றியே தங்களை நான் கேட்டுக்கறேன்" என்றார்.
"அவன் கேட்ட நாளாக அந்தக் கேள்வி என் ஹ்ருதயத்திலே முள் தைச்சாப்பல பதிஞ்சு போச்சு" என்று அவர் சொன்னதாக இங்கே ஆசார்யாள் பாஷ்யத்திலே அழகா மெருகேற்றிச் சொல்லியிருக்கிறார். 'தன்னை நாடி சிஷ்யன் என்று ஒருத்தன் வந்து கேட்கிறதற்குப் பதில் சொல்லத் தெரியாமல் குரு என்கிற தாம் இருக்கலாமா?' என்று சிஷ்யனை உத்தேசித்தும், தன்னையே உத்தேசித்து, பண்ணிக்கணுமே' என்று தவித்தும் இப்படி (இதயத்தில் முள் தைத்தாற்போல்) பண்ணியிருக்கிறார்.
முடிந்த மட்டும் அத்தனை வழியுமே கற்றுக் கொண்டு, அப்புறம் கற்றுக்கொடுக்கிறவனே உச்சியிலுள்ள தேசிகன்.
எல்லாம் தெரிந்தவன் என்று தன்னைப் பற்றி கர்வப்பட்டுக் கொண்டிருந்த சிஷ்யன் ச்வேதகேது அப்புறம் தகப்பனாரிடம் அடக்கமாக ப்ரஹ்ம வித்யோபதேசம் பெற்றதைச் சொன்னேன். எல்லாம் தெரிந்தவர் என்று குருமாரிலும், விதிவிலக்காகத் தம்மைப் பற்றி கர்வப்பட்ட ஒருத்தர் கதை சொல்கிறேன்.
(மேலும் நாளையும் தொடரும்)
*மஹா பெரியவா திருவடிகள் சரணம்*
**********************************
*"Deivathin Kural*-Part-7*
*Maha Periyava's Discourses*
Note: We have now got the essence of this subject for our english readers.*A perfect rendition courtesey by Lt. Col KTSV Sarma in advaitham.blogspot*. Our thanks.
*Vinaayagar and Tamil*
*Relationship GURU. SHISYA*
*He Who Never Said What He Did Not Know*
(Yesterday's this chapter's penultimate paragraphs repeated again today)
246. There was a Prince of the Kosala Desa, namely HiraNya Nãbha. He had approached Guru Sukesa with the doubt about Purusha of Sixteen Kalas or parts. The Jiva has 16 parts and so is known as 'shodasa kala Purusha:' – 'षोडस कला पुरुष:' about which HiraNya Nãbha had asked and Sukesa did not know the reply. He could have given the Prince some sort of a reply, describing some sixteen aspects of a Purusha or Jiva and bluffed his way through. But Sukesa did not do so, despite the fact that the Prince was sure to have rewarded him with many presents in addition to name and fame that would have accrued. But Sukesa was truthful enough to have told the Prince that he did not know the answer! (It is this question with which Sukesa came to Guru Pippalãda for being educated in the Sixth part of Prasnopanishad.) The Prince HiraNya Nãbha could not believe that Guru Sukesa could be unaware of the reply. He thought, "Possibly I may be lacking in the required qualifications and so instead of telling me on my face, this Guru may be saying that he does not know the answer!" He even mentioned this to Guru Sukesa, for which the Guru replied, "Had I known the answer, why should I not tell you?" Here we find the very idea expressed by Swetaketu elsewhere in another Upanishad, is being uttered by a Guru conveying the same meaning! Then the Guru says that, to utter a lie is a heinous crime and sin. We generally simply say that, 'The mouth that speaks a lie will not get food to eat' and stop there. The words of the Upanishad as expressed by Guru Sukesa, is far more awful. He says that a Guru who bluffs will be destroyed like a tree that rots from the top to the roots! Our ÃchãryãL explains in his Bhashyam that he loses all benefits of both Iham and Param! The Prince quietly rode away from the Guru's presence after taking leave of him.
247. From this anecdote, our ÃchãryãL says we can gather two lessons. One is that when approached by a worthy student correctly and formally, a Guru has to teach him. Second is that, a Guru who does not know the answer should never play-act as though he knows! He uses the phrase – 'sarvasyãpi avasteshu' – 'सर्वस्यापि अवस्तेषु', meaning 'under all circumstances'. That is the defining characteristic of a Guru that he has to teach all that he knows and should never ever lie and project as though he knows what he does not! Once that Prince was clear that the Guru really meant what he says, he simply was flabbergasted that there could be things that a Guru like Sukesa may not know and further looking at the enormity of his truthfulness! ÃchãryãL says that the Prince went away – 'vreedita:' – 'व्रीडित:' meaning slightly abashed and embarrassed, from the presence of Guru Sukesa. If the Guru could not reply the question because he did not know the answer, one is likely to wonder as to, why should that Prince be abashed and embarrassed. He might have thought on the following lines, "Poor man, he is so great and of all things, I should go and ask him something that he did not know!" The Guru was not at all ashamed! He later told Pippalãda about his not knowing as to what were the 16 Kalas of a Purusha and asked for clarification. He simply did not feel one bit ashamed because he did not believe in any false airs of assumed omniscience. The Prince could have felt abashed that he was the cause for asking a question bringing out the fractional ignorance of the Guru!
(End of this chapter)
(Continuing further from here today)
*The Matter of Assessing Guru's Worth and Surrendering to Him*
(A new chapter)
248. One more thing. Here we can take it that we are getting evidence of a major issue. Having thought him to be the guide we go to someone and find that he is himself requiring guidance, is likely to be a cause for disappointment isn't it? May be that Prince from Kosala Desa was in that sort of a quandary. That is, only after carefully assessing the Guru's worth, one should be going to him as the Guru and be seeking his advice. If one were to find out that he is not worth it, we have no option but to say 'good bye' to him and his direction! So it all comes down to the fact that the way a Guru is supposed to assess the qualifications of a Sishya, to check if he deserves to be accepted as a disciple, the Guru's worth will also have to be evaluated! Contrarily, there is also another point that comes up. It is also said that surrender to the Guru implicitly is more important than trying to evaluate him with our limited knowledge and capabilities, is also a major factor. This is exactly similar to the requirement that a wife has to be devoted to the husband after the marriage. All assessment and selection is only before the marriage and not afterwards!
249. I started enlarging on the meaning of the word Desika. That has taken me all over, far afield! Having started a lecture on the subject of what is a Guide, I hope, you do not think that I have lost the way. I happen to remain totally focussed. I am emphasising the point that, whether it is the Disciple selecting the Guru or Guru accepting the Sishya or selection of husband and wife; all assessment and evaluation can be done before selection and after selection one should remain truly loyal. You better be sure as to whom you are going to have as your Guru. But once you have selected and become his disciple, even if were to be seemingly different, do not regret your earlier decision. Remain steadfast in your surrender with him as the refuge!
(This chapter ends here)
*The High Culture in which Guru also Becomes Sishya*
(Again a new chapter)
250. Desika has to show the way. For the same destination, there could be many ways such as the right royal route, short-cut, circuitous path, paved & unpaved roads and foot-path, isn't it? Except for some like our ÃchãryãL and VidyãraNya SwamigaL, not all Gurus can know them all nor are they required to know. If and when faced with a situation in which a certain gap in one's knowledge is revealed, one should accept the fact of one's ignorance without any hesitation. If necessary, one should be ready to learn it from another who knows, to fill-in the gap in one's knowledge. That is how in the Upanishad we have been looking at six well-read Gurus get together to approach another who was capable of clarifying their doubts. Rishi Sukesa told Pippalãda about how he could not answer the question about 'Shodasa Kalã Purusha' and wished to know about it, the answer to which forms the sixth part of Prasnopanishad.
251. Our ÃchãryãL in his Bhashyam says that, 'From the day he could not answer the question, it had become a thorn in the mind of Sukesa Rishi, as to what is the explanation for Shodasa Kalã Purusha'! 'When a disciple has come trusting me, I could not reply him, because I did not know! How can I call myself a Guru anymore?' This matter had become the hurting thorn in his mind. The best among all those who claim to be Desika has to be one who is ever ready to learn. I told you about how Swetaketu who had the pride that he is omniscient, later had to accept defeat and learn from his father. There was also a Guru who had a bloated image about himself as an exception to the rule! Let me tell you that story.
(To be continued)
*Maha Periyava thiruvadigal Saranam*
***************************************
No comments:
Post a Comment