ஸ்ரீ ரங்கத்தில் இருந்தவிஷ்ணு பக்தர் ஒருவர் தினமும் சாளக்கிராம பூஜை செய்வார். பிறகு அந்த சாளக்கிராமத்தை தனது வெற்றிலைப் பெட்டியில் போட்டுக் கொள்வார். பிறகென்ன திருவாய்மொழியை பாராயணம் செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார்.
அப்படிச் செய்யும்போது இடை இடையில் வெற்றிலையும் போடுவார். அப்போது பல நேரங்களில் அறியாமல் சாளக்கிராமத்தை பாக்கு என்று நினைத்து வெற்றிலையோடு சேர்த்து வாயில் போட்டுக் கொள்வார். அதை கடிக்கும்போதுதான் அவருக்கு வாயில் போட்டது சாளக்கிராமம் என்பதே தெரியவரும். உடனே அதை உமிழ்வார். சுத்தம் செய்து மீண்டும் வெற்றிலை பெட்டியில் இடுவார். இப்படியே பல நாட்கள் நடந்து வந்தது. ஒரு முறை வேறொரு ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் அதைப் பார்த்து விட்டார்.
உடன் அவரிடமிருந்து அந்த சாளக்கிராமத்தை பிடுங்கிக் கொண்டார். இப்படியா எம்பெருமானை போட்டு மெல்வது என்று நொந்து கொண்டார். மறுநாள் அந்த சாளக்கிராமத்தை வெகு நேர்த்தியாக பூஜித்தார். அன்று இரவு ஸ்ரீமன் நாராயணன் சாளக்கிராமத்தை பிடுங்கிக் கொண்ட அடியாரின் கனவில் வந்தார். வந்தவர் ''திருவாய்மொழி சொல்லி வாயில் ஊரும் எச்சிலில் குளிக்கும் சுகம் நீ செய்யும் பால் அபிஷேகத்தில் எனக்கு ஏற்படவில்லை. ஆகவே, அவரிடமே என்னைக் கொண்டுபோய் விட்டுவிடு'' என்று ஆணையிட்டார். திருவாய்மொழி சொல்பவரின் எச்சிலுக்கே இவ்வளவு ஏற்றம் என்றால் அந்த திருவாய்மொழிக்கு எவ்வளவு ஏற்றமிருக்கும்?
இப்படிபட்ட திருவாய்மொழியை
நம்மாழ்வார் இயற்றும் போதும் முதல்
மரியாதையை வரதனுக்கே தந்துள்ளார்.
"அயர்வுரும் அமரர்கள் அதிபதி எவனவன்
துயரரு சுடரடி தொழுதெழு என் மனனே."
என்பது நம்மாழ்வாரின் திருவாக்கு. இங்கு அவர் அமரர்கள் அதிபதி என்று சொல்வது தேவாதி ராஜன் என்று நம்மால் அழைக்கப் படும் காஞ்சி வரதராஜனையே என்பது ஆச்சார்யர்களின் சித்தம். இதில் "துயரரு சுடரடி" என்ற அவரது வாக்கை கூர்ந்து நோக்க வேண்டும்.பிரம்மன் இழந்த பிரம்ம பதவியை மீண்டும் பெற காஞ்சியில் அஸ்வமேத யாகம் செய்கிறான். யாகத்தின் முடிவில் யாகத் தீயில் இருந்து வரதன் வெளிப்பட்டான். அவனது அற்புத திருக்கோலத்தைக் கண்டு பிரம்மன் அஞ்சலி செய்தான்.
"க" என்ற அட்சரத்தால் அழைக்கப்படும் பிரம்மன், அஞ்சலி செய்ததால் அந்த தலத்திற்கு காஞ்சி என்றபெயர் வந்தது என்று பிரம்மாண்ட புராணம் கூறும். பகவான் யாகத் தீயில் இருந்து வெளிப்பட்டான். தீயிலிருந்து வெளிப்பட்ட அவன் பாதம், சுடர் ( தீ ) அடி (பாதம்). பார்த்தீர்களா எவ்வளவு அழகாக நம்மாழ்வார் வரதனின் சரிதத்தையே சூசகமாக சொல்லிவிட்டார். நம்மாழ்வாரின் எல்லாப் பாசுரங்களிலும் முதல் மரியாதை பெரும் வரதனை, ''நம்மாழ்வார் உவக்கும் வரதன்'' என்று சொல்வதில் ஒரு தவறுமில்லையே.?
அப்படிச் செய்யும்போது இடை இடையில் வெற்றிலையும் போடுவார். அப்போது பல நேரங்களில் அறியாமல் சாளக்கிராமத்தை பாக்கு என்று நினைத்து வெற்றிலையோடு சேர்த்து வாயில் போட்டுக் கொள்வார். அதை கடிக்கும்போதுதான் அவருக்கு வாயில் போட்டது சாளக்கிராமம் என்பதே தெரியவரும். உடனே அதை உமிழ்வார். சுத்தம் செய்து மீண்டும் வெற்றிலை பெட்டியில் இடுவார். இப்படியே பல நாட்கள் நடந்து வந்தது. ஒரு முறை வேறொரு ஸ்ரீ வைஷ்ணவர் அதைப் பார்த்து விட்டார்.
உடன் அவரிடமிருந்து அந்த சாளக்கிராமத்தை பிடுங்கிக் கொண்டார். இப்படியா எம்பெருமானை போட்டு மெல்வது என்று நொந்து கொண்டார். மறுநாள் அந்த சாளக்கிராமத்தை வெகு நேர்த்தியாக பூஜித்தார். அன்று இரவு ஸ்ரீமன் நாராயணன் சாளக்கிராமத்தை பிடுங்கிக் கொண்ட அடியாரின் கனவில் வந்தார். வந்தவர் ''திருவாய்மொழி சொல்லி வாயில் ஊரும் எச்சிலில் குளிக்கும் சுகம் நீ செய்யும் பால் அபிஷேகத்தில் எனக்கு ஏற்படவில்லை. ஆகவே, அவரிடமே என்னைக் கொண்டுபோய் விட்டுவிடு'' என்று ஆணையிட்டார். திருவாய்மொழி சொல்பவரின் எச்சிலுக்கே இவ்வளவு ஏற்றம் என்றால் அந்த திருவாய்மொழிக்கு எவ்வளவு ஏற்றமிருக்கும்?
இப்படிபட்ட திருவாய்மொழியை
நம்மாழ்வார் இயற்றும் போதும் முதல்
மரியாதையை வரதனுக்கே தந்துள்ளார்.
"அயர்வுரும் அமரர்கள் அதிபதி எவனவன்
துயரரு சுடரடி தொழுதெழு என் மனனே."
என்பது நம்மாழ்வாரின் திருவாக்கு. இங்கு அவர் அமரர்கள் அதிபதி என்று சொல்வது தேவாதி ராஜன் என்று நம்மால் அழைக்கப் படும் காஞ்சி வரதராஜனையே என்பது ஆச்சார்யர்களின் சித்தம். இதில் "துயரரு சுடரடி" என்ற அவரது வாக்கை கூர்ந்து நோக்க வேண்டும்.பிரம்மன் இழந்த பிரம்ம பதவியை மீண்டும் பெற காஞ்சியில் அஸ்வமேத யாகம் செய்கிறான். யாகத்தின் முடிவில் யாகத் தீயில் இருந்து வரதன் வெளிப்பட்டான். அவனது அற்புத திருக்கோலத்தைக் கண்டு பிரம்மன் அஞ்சலி செய்தான்.
"க" என்ற அட்சரத்தால் அழைக்கப்படும் பிரம்மன், அஞ்சலி செய்ததால் அந்த தலத்திற்கு காஞ்சி என்றபெயர் வந்தது என்று பிரம்மாண்ட புராணம் கூறும். பகவான் யாகத் தீயில் இருந்து வெளிப்பட்டான். தீயிலிருந்து வெளிப்பட்ட அவன் பாதம், சுடர் ( தீ ) அடி (பாதம்). பார்த்தீர்களா எவ்வளவு அழகாக நம்மாழ்வார் வரதனின் சரிதத்தையே சூசகமாக சொல்லிவிட்டார். நம்மாழ்வாரின் எல்லாப் பாசுரங்களிலும் முதல் மரியாதை பெரும் வரதனை, ''நம்மாழ்வார் உவக்கும் வரதன்'' என்று சொல்வதில் ஒரு தவறுமில்லையே.?
No comments:
Post a Comment