உத்தவ கீதை - 2.
அவதூத ஸம்வாதம்
யது மகாராஜன் ஒருமுறை ஒரு அவதூத யோகியைக் கண்டார். அவரிடம் பின்வருமாறு கேட்டார்.
"நீங்கள் ஞானியாயினும் ஒரு பாலனைப்போல் உலகில் உலவுகிறீர்கள். காமக்ரோதாதிகள் என்ற காட்டுத்தீயால் எரிக்கப்படும் இந்த உலகில் யானை கங்கை நீரில் அமிழ்ந்திருப்பது போல் அதனால் பாதிக்கப்படாமல் இருக்கிறீர்கள்.எவ்வாறு விஷயசுகங்களால் ஈர்க்கப்படாமல் எப்போதும் ஆனந்தமாக இருக்கிறீர்கள் என்று கூறவேண்டும்."
அதற்கு அவதூதர் கூறினார்.
"பலரும் பலவும் தங்கள் செயல்களாலும் மனோபாவத்தினாலும் என் புத்திக்கு குருவாகத் தோன்றுகிறார்கள். அவர்களிடம் இருந்து நான் பெற்ற அறிவைக்கொண்டு நான் பூமியில் சஞ்சரிக்கிறேன்.
அவர்கள் யார் என்றால், பூமி, காற்று, ஆகாயம்,ஜலம் ,அக்னி, சந்திரன், சூரியன், மாடப்புறா . மலைப்பாம்பு, சமுத்திரம், விட்டில் பூச்சி, தேனீ, யானை, தேன் எடுப்பவன், மான், மீன், பிங்களை என்னும் தாசி, குரரப்பக்ஷி , குழந்தை, குமரி, அம்பு தொடுப்பவன், பாம்பு, சிலந்தி, குழவி ஆகிய இருபத்து நான்கு குருக்களாகிய இவர்களின் இயற்கைச் செயலில் இருந்து நான் பாடம் கற்றுக்கொண்டேன்."
அவர் கற்ற பாடங்களைப்பற்றி இப்போது காணலாம்.
1.பூமி- பஞ்ச பூதங்களால் பீடிக்க்ப்பட்டலும் பூமி தன் வழியிலிருந்து தவறுவதில்லை. பூமியில் உள்ள மலைகள் பிறர்க்கு பயன்படுவதே நோக்கமாக உள்ளன. மரங்கள் வெட்டப்பட்டாலும் மீண்டும் வளர்ந்து குளிர்ந்த நிழல் தருகின்றன. அதிலிருந்து நாம் பிறர்க்காக வாழ வேண்டும் என்பது தெரிகிறது.
2.காற்று- காற்று எல்லாப்பொருள்களிலும் புகுந்து புறப்பட்டாலும் அவைகளின் குனதோஷங்களால் பீடிக்கபடுவதில்லை. அதே போல ஒரு யோகியானவன் உலகில் சஞ்சரித்தாலும் கரை படாத மனத்துடன் பற்றற்று இருக்க வேண்டும்
3.ஆகாயம் – எங்கும் எதனுள்ளும் நிறைந்தும் எங்கும் வியாபித்தும் இருந்தாலும் எதனாலும் பிளவு படாமலும் பற்றில்லாலும் இருக்கும் ஆகாசம் போன்றது ஆத்மா என்று உணர வேண்டும்.
" யதா ஸர்வகதம் சௌக்ஷ்ம்யாத் ஆகாசம் நோபலிப்யதே
ஸர்வத்ர அவஸ்திதோ தேஹே ததாத்மா நோபலிப்யதே" (ப. கீ. 13.32)
எவ்வாறு சூக்ஷ்மமாக இருப்பதால் ஆகாசம் எங்கும் நிறைந்து இருந்தாலும் எதோடும் ஒட்டுவதில்லையோ அதே போல் தேஹத்தில் எங்கும் நிறைந்த ஆத்மா எதனோடும் சம்பந்தப்படாமல் இருக்கிறது.
4. ஜலம் –பரிசுத்தமான ஜலத்தைப்போல் நிர்மலமாகவும், இயற்கையான ஈரத்தைப்போல் இளகிய நெஞ்சுடனும், இனிமை பொருந்தியும் ஒரு யோகியானவன் இருக்க வேண்டும். எவ்வாறு ஜலம் தன்னைத்தொட்டவர்களை பரிசுத்தம் செய்கிறதோ அது போல பார்ப்பவர் தொடுபவர் அவர் புகழ் கூறுபவர் ஆக எல்லோரையும் பரிசுத்தம் செய்பவராக இருக்க வேண்டும்.
5. அக்னி- அக்னியைப்போல் ஒளியுடனும், தவத்தினால் பிரகாசிப்பவராகவும், ஒருவராலும் அணுக முடியாதவராகவும்,வயிற்றையே பிக்ஷாபாத்திரமாகக் கொண்டு (அதாவது எது கிடைக்கிறதோ அதை உண்டு) இருப்பவனாகிய யோகி எல்லாவற்றையும் உண்ட போதிலும் அதனால் பாதிப்படைவது இல்லை. இந்த்ரிய நிக்ரஹம் செய்து பற்றற்றவனாக ஆகிறான்.
அக்னியும் எதை எரித்தாலும் அதன் இயற்கை மாறுவதில்லை.
அக்னி சில சமயம் மறைந்தும் சிலசமயம் தன்னை வெளிப்படுத்தியும் இருப்பது போல் யோகியும் உலகப்பற்றுடையவர்களிடம் இருந்து தன்னை மறைத்துக்கொண்டு அவனை நாடி ஞானம் பெற வருவோர்க்கு தன்னை வெளிபடுத்திக் கொள்கிறான்
.
பகவானும் தன் மாயையால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட இந்த பிரபஞ்சத்தில் அக்னி கட்டையுள் பிரவேசித்து அதன் ரூபத்தில் தோன்றுவதைப்போல் அந்தந்த வடிவில் காணப்படுகிறார்.
உத்தவகீதை -3
அவதூத சம்வாதம்.- இருபத்துநான்கு குருமார்கள்- தொடர்ச்சி
6. சூரியன்-சூரியன் கோடையில் நீரை உறிஞ்சி மழைக்காலத்தில் விடுவதைப்போல யோகியும் இந்த்ரியங்களால் விஷயங்களை க்ரஹிக்கிறான் அதை வேண்டுவோர்க்கு விட்டுவிடுகிறான். அதனால் பற்று அடைவதில்லை.
ஆத்மா சூரியனைப்போல ஒன்றாக இருப்பினும் அறியாமையால் பலவாகத் தோன்றுகிறது. சூரியன் சிறிதாகவும் பெரிதாகவும் வெண்மையாகவும் சிவந்தும் பல பிம்பங்களாக பிரதிபலித்தும் இருப்பதைப்போல.
7.புறா- ஒரு புறா ஒரு மரத்தில் கூடுகட்டி தன் பெட்டையுடன் அங்கு வசித்து வந்தது. அந்த ஜோடிப் புறாக்கள் எப்போதும் ஒன்றாக ஆனந்தமாக அந்தக் காட்டில் சஞ்சரித்தன. ஆண் புறா பெண்புறாவின் எல்லா இச்சைகளையும் அதன் மீதுள்ள காதலால் பூர்த்தி செய்தது. நாளடைவில் அவைகளுக்கு சில குஞ்சுகள் உண்டாயின. அவைகள் வளர வளர பெற்றோர்களுக்கு அளவில்லா ஆனந்தத்தைக் கொடுத்தன.
ஒருநாள் அந்தஇரண்டு புறாக்களும் குஞ்சுகளுக்கு இறை தேட வெளியே சென்று திரும்ப தாமதம் ஆகிவிட்டது. அப்போது ஒரு வேடன் கூட்டுக்கு வெளியில் சஞ்சரிக்கின்ற இளம் புறாக்களைக் கண்டு வலையை வீசிப் பிடித்துக்கொண்டான்,.
இரண்டு புறாக்களும் அப்போது திரும்பி வந்தன. வலையில் அகப்பட்டுக் கதறுகின்ற தன் குழந்தைகளைக் கண்ட பெண்புறா அதன் அருகில் சென்றது.அவைகளைக்கண்டு வருந்தி தானும் வலையில் அகப்பட்டுக்கொண்டது .
அதைக்கண்ட ஆண்புறா மிகவும் பரிதவித்துப் புலம்பியது. வலையில் அகப்பட்டுப் பரிதவிக்கும் அவைகளை விட்டு எவ்வாறு தான் இருக்க முடியும் என்று எண்ணி அதுவும் வலையில் அகப்பட்டுக்கொண்டது. தான் எண்ணியதற்கு மேலாகவே காரியம் நிறைவேறின த்ருப்தியில் அந்த வேடன் வீடுபோய்ச் சேர்ந்தான்.,
இப்போது அந்தப் புறாவின் நிலையில் உலகப்பற்று கொண்ட ஒரு குடும்பஸ்தனை வைத்துப் பாருங்கள்.
இந்த உதாரணத்தின் ஆரம்பத்தில் அவதூதர் சொல்கிறார்.
நாதிஸ்னேஹ: பிரசங்கோ வா கர்தவ்ய: காபி கேனசித்
குர்வன் விந்தேத ஸந்தாபம் கபோத இவ தீன தீ:
அதிகமான ப்ரீதியோ அதனால் பற்றோ எதனிடமும் யாராலும் வைக்கப்படக்கூடாது. மனத்திடம் இல்லாதவன் புறாவைப்போல் வருத்தம் அடைவான்.
அந்த புறாக்கள் அவைகளுக்குள்ளும் அவைகளின் குஞ்சுகளிடமும் வைத்த சிநேகம் இறைவனின் மாயை என்கிறார். இது மனிதருக்கும் பொருந்தும்.
இந்த உதாரணம் எவ்வாறு மனிதர்க்கு பொருந்தும் என்றால், மனிதன் தன் குடும்பத்தின் மேல் அளவிலாத பற்றுக் கொண்டு மனதில் அமைதி இன்றி தவிக்கிறான். சுகதுக்கம், லாபநஷ்டம், வெற்றி தோல்வி முதலியன அவன் மனதைப் பாடாய் படுத்துகின்றன.
இது எதனால் என்றால் அவன் எல்லாம் ஈசன் செயல் என்பதை மறந்துவிடுகிறான். ஈசனை மறந்து இன்பத்தில் ஆழ்ந்து தன்னை நம்பிதான் மனைவி குழந்தைகள் எல்லோரும் இருக்கிறார்கள் என்று எண்ணுகிறான்.அதனால சம்சாரம் என்னும் வலையில் அகப்பட்டுக்கொள்கிறான்.
ஆண் புறா கூறுகிறது,
அஹோ மே பச்யத அபாயம் அல்பபுண்யசய துர்மதே:
அத்ருப்தஸ்ய அக்ருதார்த்தஸ்ய க்ருஹ:: த்ரைவர்கிகோ ஹத:
"அந்தோ கெட்ட புத்தியுடைய எனக்கு நேர்ந்த அழிவைப் பாருங்கள்.அற்ப புண்ணியத்தை உடையவனும் திருப்தி அடையாதவனும் ஆன என்னுடைய தர்மம் அர்த்தம் காமம் என்ற மூன்று புருஷார்த்தங்களுக்கும் காரணமான என் க்ருஹம் அழிந்துவிட்டதே. "
மனிதனும் தான் செய்த பாவங்கள் காரணமாகத்தான் இப்படிப்பட்ட துன்பம் வந்தது என்று நினைக்கிறான். திருப்தி அடையாதவன் என்பது உலக சுகங்களில் ஆசை அடங்கவில்லை என்பது பொருள். கிருஹஸ்தாச்ரமம் என்பது முதல் மூன்று புருஷார்த்தங்கள் மூலம் நாலாவதான முக்தியை அடைய வேண்டும் என்பது, தர்மத்திற்காக அர்த்தம் அல்லது பொருள் காமம் அல்லது ஆசை மோக்ஷத்தின் பொருட்டு இருக்க வேண்டும்.
இங்கு வேடனாகச் சித்தரிக்கப்பட்டதே காலம் , அதனால் வரும் மரணம். வேடனை க்ரூர: கொடியவன் என்று சொல்கிறார். அதாவது, காலம் தன கடமையைச் செய்துகொண்டே போகிறது அதன் விளைவுகளைப் பற்றி கவலை இல்லாமல்.
இந்த உபாக்யானத்தை பின்வரும் ஸ்லோகத்தோடு முடிக்கிறார்.
யம் ப்ராப்ய மானுஷம் லோகம் முக்தித்வாரம் அபாவ்ருதம்
க்ருஹேஷு ககவத் ஸக்த: தம் ஆரூடச்யுதம் விது:
திறந்துவைக்கப்பட்ட முக்தியின் வாயிற்படியான மானுடஜன்மத்தை அடைந்தும் கூட எவன் மாடப்புறாவைப்போல் க்ருஹத்திலேயே பற்றுள்ளவனாக இருக்கிறானோ அவன் மேலே ஏறிக் கீழே விழுந்தவன். ஆவான்.
உத்தவகீதை -3
அவதூத சம்வாதம்.- இருபத்துநான்கு குருமார்கள்- தொடர்ச்சி
6. சூரியன்-சூரியன் கோடையில் நீரை உறிஞ்சி மழைக்காலத்தில் விடுவதைப்போல யோகியும் இந்த்ரியங்களால் விஷயங்களை க்ரஹிக்கிறான் அதை வேண்டுவோர்க்கு விட்டுவிடுகிறான். அதனால் பற்று அடைவதில்லை.
ஆத்மா சூரியனைப்போல ஒன்றாக இருப்பினும் அறியாமையால் பலவாகத் தோன்றுகிறது. சூரியன் சிறிதாகவும் பெரிதாகவும் வெண்மையாகவும் சிவந்தும் பல பிம்பங்களாக பிரதிபலித்தும் இருப்பதைப்போல.
7.புறா- ஒரு புறா ஒரு மரத்தில் கூடுகட்டி தன் பெட்டையுடன் அங்கு வசித்து வந்தது. அந்த ஜோடிப் புறாக்கள் எப்போதும் ஒன்றாக ஆனந்தமாக அந்தக் காட்டில் சஞ்சரித்தன. ஆண் புறா பெண்புறாவின் எல்லா இச்சைகளையும் அதன் மீதுள்ள காதலால் பூர்த்தி செய்தது. நாளடைவில் அவைகளுக்கு சில குஞ்சுகள் உண்டாயின. அவைகள் வளர வளர பெற்றோர்களுக்கு அளவில்லா ஆனந்தத்தைக் கொடுத்தன.
ஒருநாள் அந்தஇரண்டு புறாக்களும் குஞ்சுகளுக்கு இறை தேட வெளியே சென்று திரும்ப தாமதம் ஆகிவிட்டது. அப்போது ஒரு வேடன் கூட்டுக்கு வெளியில் சஞ்சரிக்கின்ற இளம் புறாக்களைக் கண்டு வலையை வீசிப் பிடித்துக்கொண்டான்,.
இரண்டு புறாக்களும் அப்போது திரும்பி வந்தன. வலையில் அகப்பட்டுக் கதறுகின்ற தன் குழந்தைகளைக் கண்ட பெண்புறா அதன் அருகில் சென்றது.அவைகளைக்கண்டு வருந்தி தானும் வலையில் அகப்பட்டுக்கொண்டது .
அதைக்கண்ட ஆண்புறா மிகவும் பரிதவித்துப் புலம்பியது. வலையில் அகப்பட்டுப் பரிதவிக்கும் அவைகளை விட்டு எவ்வாறு தான் இருக்க முடியும் என்று எண்ணி அதுவும் வலையில் அகப்பட்டுக்கொண்டது. தான் எண்ணியதற்கு மேலாகவே காரியம் நிறைவேறின த்ருப்தியில் அந்த வேடன் வீடுபோய்ச் சேர்ந்தான்.,
இப்போது அந்தப் புறாவின் நிலையில் உலகப்பற்று கொண்ட ஒரு குடும்பஸ்தனை வைத்துப் பாருங்கள்.
இந்த உதாரணத்தின் ஆரம்பத்தில் அவதூதர் சொல்கிறார்.
நாதிஸ்னேஹ: பிரசங்கோ வா கர்தவ்ய: காபி கேனசித்
குர்வன் விந்தேத ஸந்தாபம் கபோத இவ தீன தீ:
அதிகமான ப்ரீதியோ அதனால் பற்றோ எதனிடமும் யாராலும் வைக்கப்படக்கூடாது. மனத்திடம் இல்லாதவன் புறாவைப்போல் வருத்தம் அடைவான்.
அந்த புறாக்கள் அவைகளுக்குள்ளும் அவைகளின் குஞ்சுகளிடமும் வைத்த சிநேகம் இறைவனின் மாயை என்கிறார். இது மனிதருக்கும் பொருந்தும்.
இந்த உதாரணம் எவ்வாறு மனிதர்க்கு பொருந்தும் என்றால், மனிதன் தன் குடும்பத்தின் மேல் அளவிலாத பற்றுக் கொண்டு மனதில் அமைதி இன்றி தவிக்கிறான். சுகதுக்கம், லாபநஷ்டம், வெற்றி தோல்வி முதலியன அவன் மனதைப் பாடாய் படுத்துகின்றன.
இது எதனால் என்றால் அவன் எல்லாம் ஈசன் செயல் என்பதை மறந்துவிடுகிறான். ஈசனை மறந்து இன்பத்தில் ஆழ்ந்து தன்னை நம்பிதான் மனைவி குழந்தைகள் எல்லோரும் இருக்கிறார்கள் என்று எண்ணுகிறான்.அதனால சம்சாரம் என்னும் வலையில் அகப்பட்டுக்கொள்கிறான்.
ஆண் புறா கூறுகிறது,
அஹோ மே பச்யத அபாயம் அல்பபுண்யசய துர்மதே:
அத்ருப்தஸ்ய அக்ருதார்த்தஸ்ய க்ருஹ:: த்ரைவர்கிகோ ஹத:
"அந்தோ கெட்ட புத்தியுடைய எனக்கு நேர்ந்த அழிவைப் பாருங்கள்.அற்ப புண்ணியத்தை உடையவனும் திருப்தி அடையாதவனும் ஆன என்னுடைய தர்மம் அர்த்தம் காமம் என்ற மூன்று புருஷார்த்தங்களுக்கும் காரணமான என் க்ருஹம் அழிந்துவிட்டதே. "
மனிதனும் தான் செய்த பாவங்கள் காரணமாகத்தான் இப்படிப்பட்ட துன்பம் வந்தது என்று நினைக்கிறான். திருப்தி அடையாதவன் என்பது உலக சுகங்களில் ஆசை அடங்கவில்லை என்பது பொருள். கிருஹஸ்தாச்ரமம் என்பது முதல் மூன்று புருஷார்த்தங்கள் மூலம் நாலாவதான முக்தியை அடைய வேண்டும் என்பது, தர்மத்திற்காக அர்த்தம் அல்லது பொருள் காமம் அல்லது ஆசை மோக்ஷத்தின் பொருட்டு இருக்க வேண்டும்.
இங்கு வேடனாகச் சித்தரிக்கப்பட்டதே காலம் , அதனால் வரும் மரணம். வேடனை க்ரூர: கொடியவன் என்று சொல்கிறார். அதாவது, காலம் தன கடமையைச் செய்துகொண்டே போகிறது அதன் விளைவுகளைப் பற்றி கவலை இல்லாமல்.
இந்த உபாக்யானத்தை பின்வரும் ஸ்லோகத்தோடு முடிக்கிறார்.
யம் ப்ராப்ய மானுஷம் லோகம் முக்தித்வாரம் அபாவ்ருதம்
க்ருஹேஷு ககவத் ஸக்த: தம் ஆரூடச்யுதம் விது:
திறந்துவைக்கப்பட்ட முக்தியின் வாயிற்படியான மானுடஜன்மத்தை அடைந்தும் கூட எவன் மாடப்புறாவைப்போல் க்ருஹத்திலேயே பற்றுள்ளவனாக இருக்கிறானோ அவன் மேலே ஏறிக் கீழே விழுந்தவன். ஆவான்
உத்தவ கீதை -4
அவதூத சம்வாதம்
இருபத்துநான்கு குருமார்கள்.
9. மலைப்பாம்பு. மலைப்பாம்பு தற்செயலாகக் கிடைத்த உணவைத் தின்று இருந்த இடத்திலேயே இருப்பதைப் போல யோகியும் எது கிடைத்ததோ அதை உண்டு கிடைக்காவிட்டாலும் அதற்காக பிரயாசைப்படக்கூடாது.
1௦.சமுத்திரம்- யோகியானவன் தெளிந்தவனாகவும், ஆழமான கம்பீரத்துடனும், கரை காண முடியாதவனாகவும், கலக்கம் இல்லாதவனாகவும், அசைவற்ற சமுத்திரம் போல இருக்க வேண்டும்.
நதிகள் வந்து வீழ்ந்த போதிலும் தன்னிலை மாறாத சமுத்திரத்தைப் போல, நாராயணனை மனதில் தியானித்து, இஷ்ட நிலை வரும்போது, சந்தோஷத்தால் பொங்காமலும், கஷ்டம் வரும்போது நிலை குலையாமலும் இருக்க வேண்டும்.
யோகரதோ வா, போகரதோ வா,
ஸங்கரதோ வா, ஸங்கவிஹீன:,
யஸ்ய ப்ரஹ்மணி ரமதே சித்தம்−
நந்ததி, நந்ததி, நந்ததியேவ! (பஜகோவிந்தம்)
காட்டில் யோக வாழ்க்கை வாழ்ந்தாலும் அரச மாளிகையில் உபசரிக்கப்பட்டாலும் மனிதர் மத்தியில் இருந்தாலும் தனிமையில் இருந்தாலும் எவருடைய மனம் பிரம்மத்தில் லயித்து உள்ளதோ அவருக்கு ஆனந்தம் ஆனந்தம் ஆனந்தமே.
11.விட்டில் பூச்சி –இந்த்ரியங்களை அடக்காதவன், பெண்ணாசை, பொன்னாசை, முதலியவற்றால் ஈர்க்கப்பட்டு விட்டில் பூச்சி தீயில் விழுவதைப்போல நாசமடைகிறான்.
12.தேனீ- தேனீ தேனை சிறிது சிறிதாக பல புஷ்பங்களில் இருந்து எடுத்துக் கொள்கிறது. இதிலிருந்து இரண்டு விஷயங்களை கற்கலாம்.
ஒ ன்று, பிக்ஷுக்கள் யாசிக்கும்போது க்ருஹஸ்தர்களிடம் இருந்து சிறிது சிறிதாக ஆகாரத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
இரண்டாவது, புத்திமான், தேனீ பல புஷ்பங்களின் தேனை க்ரஹிப்பது போல பல சாஸ்திரங்களில் இருந்து சாரத்தை க்ரஹிக்க வேண்டும்.
தேநீயிடம் இருந்து கற்கக்கூடாதது என்னவென்றால், அது தேனை சேமித்துக் கடைசியில் அதனாலேயே அழிந்துவிடுகிறது. யாசிக்கும் உணவை நாளைக்கு என்றோ அடுத்தவேளைக்கு என்றோ சேமிக்கக் கூடாது. கை அல்லது வயிறே பிக்ஷாபாத்திரம்.
No comments:
Post a Comment